Weekendownik - wytchnielnik z widokami na przyszłość

Fiołek motylkowy Viola sororia jest rośliną pochodzącą z Ameryki Północnej, konkretnie to z jej wschodniej części. Dobra, wytrzymała roślina na miejsca w cieniu i półcieniu, choć jeżeli w glebie jest wystarczająco wilgoci to radzi sobie nieźle na stanowiskach słonecznych. Dorasta do 15 cm wysokości, ładnie się rozrasta. Raz na parę lat dzielimy kępy i mamy materiał na fiołkowisko. Podsypiemy trochę kompostu i od razu mamy zjawiskowe kwitnienie. Sami widzicie  że to nie jest jakaś niebywale trudna uprawa, to bardzo wdzięczna i mało wymagająca bylina. W dodatku wysoce odporna na mróz. Mła do tej pory tylko raz poległa uprawiając tego fiołka, ale to była wyłącznie jej wina. Odmiana 'Rubra' po prostu nie zniosła tej gliny, na której ją posadziłam, bo coolorek kfiotów akurat w tym miejscu pasił. Mła była wówczas nieświadoma że rośliny dają się czasem odratować z kłączy, które pozornie wydają się zaschnięte. Dziś by już tak głupia nie była. Jeżeli letnie upały dają się fiolkom motylkowym we znaki, liście giną i zostają kłącza, to postępujemy jak z ludźmi zmęczonymi upałem - ładujemy do cienia i obficie nawadniamy. Po okresie upałów, czasem wczesną jesienią, z kłączy wyrosną nowe liście. Z tą wodą jednak nie przesadzajmy, zdarza się bowiem że fiołki motylkowe na wilgotnych stanowiskach przy ciepłej pogodzie potrafią podłapać choroby grzybowe. Zdarza się rzadko, ale się zdarza. W handlu możemy znaleźć obecnie takie odmiany jak: 'Albiflora' o czysto białych kwiatach, 'Rubra' o kwiatach w tzw. kolorze biskupim, 'Priceana' o białych kwiatach z ciemnoniebieskim żyłkowaniem, 'Freckles' o białych kwiatach cętkowanych na niebiesko i 'Dark Freckles' o kwiatach niebieskich z ciemniejszymi cętkami w tym samym kolorze. 

Mła oddycha nieco lepiej i mniej chyrcha. Jakieś wytchnienie jest. Słabizna z niej jednak po całości. Ubabrana odpowiednio wychynęłam raz i drugi na dwór, wracałam zlana potem i zasypiałam po tych niby wyjściach jak dziecko.  Jednakże widzę poprawę, co mnie podnosi na duchu, dziś zmęczyłam się mniej niż przedwczoraj, znaczy idzie wyraźnie ku lepszemu. Szczęśliwie nie zaraziłam naszej geriatrii, będzie dobrze. Dżizaasa i Jądrzeja nawiedzę za jakiś czas, na razie z transmiterami zarazy kontakty będą utrzymywane telefonicznie. Do Mamelona i Sławencjusza polezę dopiero wówczas, kiedy będę pewna że nic nie sieję, takoż i do Cio Mary. Dla mła teraz najważniejsze jest by w przyszłym tyźniu zabrać Mrucia do veta od uszka, już mamy lekki obsuw z powodu chyrchania mła. Najpierw wizyta konsultacyjna i badanie krwi, potem umówienie zabiegu. Nie wiem czy Mruciu świadomy co madka knuje, uszko czyszczone i płukane, kot zabezpieczony i rozbestwiony, może mu się wydaje że już OK? Będzie OK dopiero jak będzie OK, mła czuje że Mruciu wyciągnie z tego jakieś konsekwencję wobec mła. No i to by było na teraz na tyle.

Zdjątka ogrodowo - domowe, w tym łupów ze znaleziska Magdy i Cio Mary,  a w Muzyczniku muzyczka, której teraz słucham. Jakoś optymistycznie mła nastraja to śpiewanie młodszych o dekady ode mła ludzików.