Kolorowa zieleń

 Ten wpis powstał z podpuszczenia Wilkowatej ( Wadery? ), która pochyliła się nad moim określeniem kolorem "żabowym"  jednolitej, letniej zieleni. Postanowiłam się przyjrzeć  roślinom które najładniej wybarwiają się młodą wiosną.  Ich późniejsza szata to nie jest coś na czym da się zawiesić oko,  a w przypadku niesprzyjających okoliczności  pogodowych bywa że możemy sobie poobserwować puste miejsce ( jak to się zdarza stopowcom u Mamelona ) i dopiero w następnym sezonie możemy  podziwiać "różne odcienie zieloności". Na pierwszy ogień poszła rutewka 'Elin' ( fotka obok ),  hybrydkowy cud, który wypuszcza liście w kolorze burgunda ( no dobra, powiedzmy że ten burgund  to jest z tych rozcieńczonych wodą ). Liście owego cudu z czasem przybierają chłodne niebieskawe  tony, tak lubiane  przeze mnie. 'Elin' jest widowiskową, olbrzymią rutewką,  wiechy delikatnych kwiatków nie robiłyby na mnie jednak takiego wrażenia, gdyby nie to ich połączenie ze stalowym odcieniem rutewkowych liści.  Teraz w fazie burgundowej 'Elin' "ciągnie" ślepia aż miło, prawdziwa gwiazda na Podskarpku i Zabukszpaniu. Wyłażący nieśmiało stopowiec Podyphyllum 'Spotty Dotty' ( fotka poniżej ) jest na razie zbyt malutki, żebym miała nad nim strasznie ochać  i achać. Jeżeli jednak zacznie się objawiać w postaci większej ilości listków ( znaczy większej niż sztuk  jeden ) to roślina może powodować u mnie tzw.  uniesienia. 

Przyznam że stopowce zapowiadają się fascynująco, wylazły młodziutkie listki Podophyllum versipelle i z miejsca podbiły mnie kolorem i fakturą liści zbliżoną do skóry  rzekotki drzewnej (  to nie jest kolor "żabowy" , to  jeden z najpiękniejszych odcieni wiosennej zieleni ). Bardzo mnie kusi zakup stopowca 'Kaleidoscope', przyznam że ropuszy czar jego liści oglądany na netowych fotkach zrobił na mnie spore wrażenie. No dobra, nie samymi stopowcami człowiek żyje - uroda  listków odmiany orlika Aquilegia 'Woodside  Strain' ( pierwsze zdjęcie poniżej ) jest teraz w pełnym rozkwicie ( trochę głupio pisać tak  o urodzie liści ). Na tle jednorodnego fiołkowiska ( po kwitnieniu to tylko morze liści ) delikatna złocistość natychmiast ściąga wzrok. Pięknie też prezentują się  teraz liście przylaszczki Hepatica nobilis 'Marmorata' ( drugie zdjęcie poniżej ), plamki są bardzo wyraźne. Z czasem wzór na listkach nieco się zaciera, choć nadal jest widoczny. To tak  króciutko, z biegu o niektórych roślinach rosnących w Alcatrazie i mających w tej chwili swoje pięć minut nie tyle z powodu urody kwiatów co ze względu na wspaniały wygląd młodych liści. Pomięłam w tym wpisie takie oczywiste oczywistości jak liście niektórych odmian funkii, taka  'War Paint' to w ogóle  temat na całkiem osobny wpis ( jak nie lubię  funkii kameleonów, tak tę odmianę darzę wielką sympatią ).

Pierwsza burza i burza kwiatów na drzewach i krzewach

No i po pierwszej burzy! Tak po prawdzie to żadna tam poważna sprawa, ledwie dwa pomruki niebiańskie ale za to całkiem solidnie przylało. Przepiękny zapach mokrej ziemi roztacza się wkoło, nastrajając mnie przyjaźnie do świata. Skutkiem tego pozytywnego  nastawienia jest obecność na wewnętrznym parapecie Epuzera i Bufonka,  którzy przeczekują ( nielegalnie ) deszcz wraz z domowymi kotami. Zieleń wokół jasna i młodziutka spłukana majowym  deszczem dosłownie "wali" po oczach różnymi odcieniami koloru nadziei, cała paleta zieloności natrętnie przywabia wzrok. Jeszcze nie jednostajnie "żabowa", lecz właśnie kolorowa - jakby zapowiedź barwnych orgii czekających ogród jesienią.

Przyznam  że mnie do szczęścia  wystarczyłoby obserwowanie kolorów wczesnowiosennych liści, ale maj w  tym roku szczodrze obsypał drzewa  i krzewy kwiatami więc na podziwianiu listowia się nie kończy. Nos błyskawicznie informuje człowieka że oto zaczęło się kalinowanie - koreanka, burkwoodki, w przygotowaniu kalina angielska, wszystkie pachną obłędnie. Powolutku kończy kwitnienie schowana przemyślnie za pigwowcem porzeczka złocista, zapachniacz jakich mało, choć pokrojowo niestety chynszor  nad chynszory. Na rośliny  o kwiatach pozbawionych woni jakoś mniej zwracam uwagę, chyba niesłusznie bo  i pigwowiec i złotlin  potrafią wzbudzać zachwyty. No ale mnie ciągnie w strony w których pachnie, tak że nawet widowiskowe, ogniste kwitnienie pigwowca przegrywa z subtelnym rozbielonym różem kwiatów kaliny.

Prawdziwa jednak orgia kwitnień ma w tej chwili miejsce "w sadku". Jabłonie ozdobne i japońskie wisienki szaleją, a że drzewa osiągnęły już odpowiednie rozmiary szaleństwo kwitnień  jest z daleka widoczne i śmiem  twierdzić że  przytłoczyło wręcz Alcatraz. Co prawda nie wszystkie drzewa kwitną,  jedna z jabłonek coś mi powoli wchodzi w okres kwitnienia ( za to  uroczo przewisają jej pędy ) i  nie kwitnie wiśnia  Prunus serrulata 'Royal  Burgundy', na której kwiaty bardzo w tym roku liczyłam.  No cóż, drzewko nie jest z tych największych, poczekam sobie cierpliwie na olśnienia kwiatowe z karmazynowymi  liśćmi w tle. Tegoroczne sadkowe kwitnienia  tak mnie nastroiły że chyba sadek nam się w tym roku trochę powiększy. Jabłuszkowo nam się powiększy ( koty będą  miały się po czym wspinać ).

Tulipanowe żniwa

Całkiem niespodziewanie w tym roku wylazły i zakwitły dawno temu wsadzone tulipany. Jakaś tajemnicza sprawa z tym kwitnieniem, bo wg. sztuki to tulipany przynajmniej raz na trzy lata ( w przypadku starszych, solidnych odmian ) powinno się  wykopywać i oddzielać tzw. cebulki przybyszowe.  Bez tego zabiegu cebulki zawędrują tak głęboko w glebę że w końcu nie będą w stanie wypuścić  zielonego na powierzchni. Tyle  teoria a praktyka jak zawsze jest inna. Moje stare apeldoorny wyłażą bezproblemowo co roku, jakby w ogóle nie wiedziały o koniecznych dla ich zdrowia wykopkach.  No ale apeldoorny to hardcory nad hardcorami, tulipany nie do zdarcia. Z delikatniejszymi, stosunkowo nowymi odmianami bywało do tej pory cieniutko.  Szczerze pisząc sądziłam  że zejdą w sposób naturalny, przez klasyczne zagłębianie się cebul w ziemi. Wyobraźcie sobie moje zdumienie gdy chłodną wiosną tego roku Alcatraz obrodził tulipanami i to obrodził tak jak dawno nie bywało. Łany czerwonych, pomarańczowych i żółtych staruszków na początek.  Cięłam jak szalona bo wyrastały w najbardziej  nieprawdopodobnych miejscach, tzn. tam gdzie nie pamiętam żebym je sadziła, wprowadzając solidne zamieszanie w moich nasadzeniowych koncepcjach. Sąsiedztwo i rodzina  łaskawie przyjmowało naręcza tulipków a ja cichutko klęłam pod nosem na czerwień, która nagle pojawiła się wśród narcyzkowych nasadzeń.

 No cóż, żniwa apeldoornów okazały się  początkiem sezonu tulipanowego.  W trzeciej dekadzie kwietnia zauważyłam że pojawiają się  tulipany liliokształtne, potem crispa a wreszcie papuzie.  W dodatku pojawiają się masowo, choć  w przeciwieństwie do hardcorowych apeldoornów grzecznie wyrastają w miejscach w których kiedyś je posadziłam. Żuchwa mi omal gleby nie zaliczyła, gdy w pierwszy majowy dzień ujrzałam kwiaty tulipana 'Apricot Parrot' , którego cebulki posadziłam jakieś pięć - sześć lat temu, znaczy w zamierzchłej przeszłości o której zdążyłam starannie zapomnieć. O takich zwyczajnościach rosnących łanami jak tulipany 'China Pink' czy 'Ballade' to w ogóle nie ma co wspominać, tylko Cio Mary i Wujek Jo pamiętali że kiedyś coś takiego sadziłam. Tulipanom w odcieniach różu, fioletu i bieli też nie podarowałam - ścinam towarzycho równo, nijak mi nie pasuje do Alcatrazu jaki sobie zaplanowałam. Duże tulipki to nie jest towarzycho dla funkii i paproci. Mam nadzieję że to jednorazowy wyskok mojego ogrodu i dalej to już będzie normalnie, znaczy tak jak do tej pory - tulipany "lepsiejsze" bez wykopków i chodzenia koło nich będą tradycyjnie odmawiały współpracy  i pokazywania kwiatów. Jeżeli Alcatraz  się tulipanowo uzłośliwi to porozmawiamy o wyprowadzce pańci do  Ciepłych Krajów ( jak chciałam żeby tulipki rosły to on mi wbrew, jak nie chcę to on "w dwie brwi" ). Nie będzie mi tu ogród samowolki totalnej urządzał!

Wielka Majówka - wspominki przeszłych wiosen

Za oknem wygląda na szykowanie się nieba  do solidnej pompy ( no i dobrze, podleje moje świeżo wsadzone rośliny ) więc sobie mogę wspominkowo poszaleć. Koty cudnie mruczą, lepiej zasiąść przy klawiaturze i coś tam utrwalić, bo w innym wypadku wspominkowanie może  przejść w tzw. marzenia senne.
Drzewiej to bywały majówki że ho - ho. Oczywiście pod warunkiem że poprzednim lub następnym dniem po pierwszym maja była niedziela, no i że udało się uciec z przymusowego wiecu  lub pochodu ( od  tych zamierzchłych czasów mam  uczulenie na wszelkie obowiązkowe spędy i obowiązkowe flagowanie - biało - czerwoną wywieszam tylko z okazji naprawdę ważnych dla Polaków dni a nie  kolejnych  rocznic ).  Ucieczka z pochodu musiała być nieźle przygotowana bo w czasach mojego dzieciństwa  konsekwencję  groziły za opuszczenie radosnego świętowania Święta Pracy. Niektórzy karkołomne cyrki odstawiali, inni z oznakami "szczerego entuzjazmu" odbębniali łobowiązek, jeszcze inni totalnie ignorowali przymusowe  wiece i pochody. O ile tylko pogoda pozwalała moi dziadkowie urządzali tzw. myk za miasto Ódź, do miejscowości Justynów, zwanej przez młodsze  pokolenie rodziny Dżastinał. Majówki tak mile zapoczątkowane w robotnicze święto, odbywały się  później w każdą majową sobotę i niedzielę ( chałupka sobie stała w Dżastinał, czyli nocleg był ), a w czerwcu zamieniało się to w letnisko. Jeden taki majówkowy maj spędziłam u dziadków w Odzi i trwale zapisał się ten czas w mojej pamięci.

Majówka zaczynała się dla mnie cudownie, poprzedniego dnia przed planowanym wyjazdem towarzyszyłam Babci Wiktorii w zakupach.  Babcia nabywała tzw. dobra deficytowe, kombinując ze znajomymi "włościanami" którzy wiązali koniec z końcem jako rasowi "spekulanci". Potem był barter czyli wymiana towarowa, powszechna dla ustroju  słusznie minionego,  z innymi znajomkami, a następnie odbywały się zakupy właściwe czyli zaciągnięcie do delikatesów ( kawa ) i na Górny Rynek. Dla mnie najważniejszy był  wypad na Górny Rynek, to  tam znajdowały się moje ulubione stoiska z  tombakową biżuterią i mniej ulubione z "pierścionkami dla dziewczynek".  Niestety nigdy nie udało mi się namówić Babci na sprezentowanie mi wspaniałego tombaka z szafiro - szmaragdem, za to miałam całą kolekcję dziecinnych pierścionków,  tudzież  broszek. Oczywiście całą swoją  "biżu" nosiłam na sobie, czego nie udało się wcisnąć na palce u rąk usiłowałam wcisnąć na palce stóp. Nie uważałam tej procedury za nic dziwnego, gorsze rzeczy zdarzały się w moim otoczeniu ( Babcia Ż. swoją wnuczkę czesała  następująco -  zgumkować włosy wysoko, upleść warkoczyki, na zgumkowaniu zastosować kokardy na drutach z kwiaciarni ). Po takich zakupach babcia Wiktoria była uzbrojona w polędwicę wędzoną, mięsko wołowe, prawdziwe masło ( to ze sklepu było średnio  prawdziwe ), a ja byłam uzbrojona w pierścionki, kapelusz ze słomki i wiatraczek. Po zakupach było  ulubione przeze mnie  pieczenie ciast ( słynny babciny wymoczek, czasem biszkopt z galaretką z owocami ).

Wyprawa majówkowa odbywała się samochodem wujka Jerzyka lub podmiejskim pociągiem, a raz nawet odbyła się taksówką ( zamieszanie rodzinne z powodu nagłego wyjazdu, które zakończyło się oglądaniem przez rodzinę  zapominalskiej Babci - klucze! - przełażącej przez płot - ach, te  gumowane majtki z nogawką firmy Triumph! ). Objuczona do granic możliwości rodzina  jechała kawałek za miasto aby pobyczyć się na łonie przyrody. Na miejscu odbywało się wyciąganie wiktuałów w starej kuchni, wystawianie na świeże powietrze stołów i krzesełek, kłótnie o to gdzie najlepiej umieścić termos z lodami ( lodówki niet bo prądu w hacjendzie nie było ). Szczęśliwie nikt nie włączał ( ku utrapieniu młodszego pokolenia  ) tranzystorowego radia. Dobrze bo konflikt wisiałby w powietrzu - Janis Joplin vs Stenia Kozłowska, to się mogło  skończyć wojną pokoleń. Majówka zaczynała się wielkim żarciem przy wystawionym stole ( słynne szklanki w koszyczkach + centralne wino, ustawione li tylko dla ozdoby ) i odpowiadaniem pozdrowieniami na pozdrowienia sąsiadów udających się  w kierunku swoich działek leśną dróżką przebiegającą tuż za  bramą naszej  hacjendy. Potem było byczenie się, spacery po lesie, tzw. damski podwieczorek przechodzący w ogólną kolacyjkę, a następnie w zależności od pogody - zwinięcie się do miasta lub nocowanie w starych, mosiądzem zdobionych  łóżkach, w piernatach przywiezionych przez Ciotkę Danę.

W czasie drugiej majówki odkryłam tajemnicę damskiego podwieczorku,  pokapowałam że wymoczek babciny ustawiony na stole "od bramy", swą wielkością zakrywał talerzyki kanapek i stanowił podobne alibi jak filiżanki dla napoju powszechnie z nimi  niekojarzonego.  Po prostu popołudniowa herbatka była  mało herbaciana, ale za to bardzo wesoła!  Zdarzały się po niej takie ekscesy jak wyniesienie odpoczywającej  po podwieczorku w łożu  Ciotki Żeni razem z łożem do lasu ( i tak było nadal słychać jak chrapie ) albo gra w salonowca w towarzystwie mieszanym.  Normalnie sama radość cisnąca na usta pieśń o życiu Hucuła i rzece Prut. Były także wspominki kombatanckie, najlepsze te dziadkowe ( Czesław kiedyś udał się na pochód pierwszomajowy i radośnie ryczał "My, pierwsza brygada" ), rozmówki o "onych",  opowiadanie dowcipów i ogólne kłótnie o to "że lepiej nie będzie". Prawdziwa majówka!
Sąsiedzi na swoich działkach wyczyniali podobne brewerie, dzieci plątały się po lesie nieświadome wszystkich czyhających zagrożeń, słońce świeciło, psi wsiowe ujadali a spoceni aktywiści partyjni uwięzieni w mieście notowali w "zeszycikach", kto tym  razem urwał się z pochodu albo nie wiecował. Takie to były majówki na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX wieku w mieście Ódź, nadal godne pióra Tuwima i tzw. opiewania.

Rozważania o leczeniu zwierząt

Dwa lata temu wypłakiwałam  się na blogu z powodu wypadku Szpagetki. Dziś klepiąc w klawiaturę usiłuję nie przeszkadzać Jej Leniwości w wypoczynku na moich kolanach, dobrze zasłużonym wypoczynku ( nornica ubita - sztuk jeden ). Szpagetkowe funkcjonowanie ( czytaj życie ) kosztowało ciężką kasę, parę przerwanych spraw i wyłączenie się z różnych planowań. Moim zdaniem warto było, Szpagetka zdaje się  je podzielać. Kiedy teraz wracam myślą do tamtych czasów docierają do mnie rzeczy, które wówczas, w tym całym zgiełku, stresie i ogólnym znieczuleniu na wszystko co bezpośrednio  nie dotyczyło Szpagetki, jakoś umykały mojej uwadze. Wielki Rejestrator jednak działał i teraz mam przypominajki.  Pierwsza rzecz - koszty leczenia zwierząt. W klinice do której trafiła  " z biegu" Szpagetka po szybkim zabezpieczeniu koty  i diagnozie doszło do rozmowy, która często jest decydująca o życiu zwierzaka - wyliczanka kosztów koniecznych do przeprowadzenia właściwej terapii. Dla wielu  opiekunów sprawa jest straszna, po prostu nie zawsze stać człowieka na to  by pomóc inaczej przyjacielowi niż tylko w ten sposób że zapewni mu bezbolesne odejście. Oczywiście że  całkiem sporo ludzi się zapożycza i kombinuje jak koń pod górę byle tylko ratować ukochane zwierzę, ale czasem na przeszkodzie stają względy tego typu że nie sposób z nimi dyskutować. No i co wtedy? Chyba tylko szukanie fundacji i to takie błyskawiczne. Inaczej ni ma szans. Po drugie - dość cyniczne opowieści vetów o stosunku  ludzi do zwierząt nierasowych. Na jednego właściciela ratującego za ciężkie pieniąchy mało pięknego kundelka przypada dziesięciu, którzy wkładają pieniądze tylko dlatego że  już raz je wyłożyli  na prestiżowe, rasowe stworzenie. No inwestycji szkoda. Takie zwierzęta mają  większe szanse na przeżycie bo ich zakup był sporym wydatkiem a wydatek nie ma prawa "zdechnąć", ot tak sobie. Po trzecie - przekonanie że zwierz kaleki sobie w życiu nie poradzi. Wyznawcą tego ostatniego poglądu jest mój Tatuś, którego zachowanie jest  dowodem na to że wyznawanie poglądów a postępowanie w realu to całkiem inne bajki ( ukochana przez Tatusia ślepa  Mimi, Figa z nieustającymi egzemami i restrykcyjna dietą - taaaa, żywe okazy kociej siły i zdrowia, kocia mało rasowa hodowla Tatusia to jedno wielkie bezproblemowe radzenie sobie  w życiu, he, he ).  No ale nie każdy jest Tatusiem, czasem zwierzęta odchodzą bo właściciela przerasta opieka nad niepełnosprawnym  zwierzakiem. Nie zawsze dlatego ze nie chce się nim opiekować, czasem po prostu nie może ( choć cyniczni vetowie twierdzą że to pierwsze jest   często ubierane w to drugie - naprawdę to nie chcę i dlatego nie mogę ). Takie to całkiem niewesołe rzeczy mi się czkawką w mózgu odbijają jak przypomnę sobie ten kwietniowy czas, dwa lata temu.  Nie wiem co Szpagetka sobie z tego  przypomina, mam wrażenie  że  tylko jej "nóżki" mogą wspominkować przy zmianach pogody przejścia wypadkowe i to co potem nastąpiło.  Kota żyje normalnie o ile nie liczyć skrzywienia charakteru powstałego na skutek opieki ( syndrom władcy świata ). Dzisiejszy post ilustruje fotka Szpagetki obudzonej i w związku z tym pełnej pretensji ( wzrok karcący i zarazem  pełen politowania - specjalność  Szpagetki - skierowany na obiektyw, jeszcze nie jest pełne niezadowolenie ale blisko do pogardliwego odwrócenia się  tyłem i udawania że nic poza Szpagetką nie istnieje ).

Wiosenny spleen ( taaa, istnieje takie zjawisko )!

Ostatnio miałam wglądkę w rzeczywistość sądowo - skarbową, pełna radość i w ogóle taniec brzucha. Aż dziw  że to jeszcze jakoś tam funkcjonuje, chyba tylko przez etykę pracy nielicznych urzędników w Oceanie Niekompetencji. Przy okazji zauważyłam że właśnie nam się państwo rozjeżdża, bajki centralnie nadawane nie są słuchane, zaraz będziemy mieli  Polskę dzielnicową. Tak do końca to nie wiem czy w chwili obecnej to dobrze czy  źle ale wyraźnie dziś  poczułam - totalne ignorowanie pomysłów uszczęśliwiających ( kretyńskich zresztą ) i tzw. opór biurokratyczny. Ciekawe dokąd nas to zaprowadzi?  W czasach kryzysu migracyjnego i wojenki  pseudodomowej u jednego sąsiada, władza  zaczyna nam coś w wielkim mieście słabnąć "od dołu", znaczy  już widać że "Król jest nagi". To wcale  nie jest hurrra i na pohybel obecnie  rządzącym, rzecz do solidnego przemyślenia bo raz osłabiona władza słabnie dalej ( tak mnie uczy doświadczenie z komuną ), bez względu na to kto ją sprawuje. Co prawda gdyby nie te  niespokojne czasy specjalnie bym nad tym osłabieniem władzy  ustawodawczo - wykonawczej + sądowniczej nie biadała, moim zdaniem nasza ukochana matczyzna  zasługuje na odzipnięcie od nadmiaru władzy ( uwielbiającej działać nie tam gdzie  trzeba, a tam gdzie trzeba to działaniem zupełnie nie zainteresowanej ). No ale w tej chwili przydałoby  się jakieś ogarnięcie i zapanowanie nad kwestią bezpieczeństwa a tu król nie tylko jest nagi ale jeszcze ma pryszcze na gołym  tyłku. Nie podobie mi się ten brak ogarnięcia przy jednoczesnych dupowłazistych działaniach typu "samowystarczalni jak Gomułka, dobrzy jak Gierek"! Naiwni jak rząd londyński po Jałcie, ciśnie mi się na klawiaturę.

Pogoda nadal wstrętna, nad głową niebo w szaro - szarą pepitkę, od czasu do czasu powiew w paskudnym stylu arktyczna wiosna przeszywa co się da, a jak się nie da to  i tak się da. W nocy lało i to jest jedyny poważny plus. Minusów jest znacznie więcej  - mróz  do nas zawitał w nocy z  poniedziałku na wtorek i w związku z tym kwiaty magnolii nie są już  urodne.  Poherbaciało, czyli tepale przybrały kolorek średnio zaparzonego czaju, i to czaju podłego  gatunku ( odcień "beżowiasty"  jak to określiła Małgoś - Sąsiadka ). Szczęśliwie nie pomroziło liści hosty 'Empress Wu', ale zdaje się że oberwały za to całkiem niespodziewanie hosty które są jeszcze w fazie kielnej.  Kolejny rok ze zmrożoną sałatą zamiast host! Wielki minus to  brak śladów życia na dwóch rarytetnych krzewach i odmówienie współpracy ze strony odmianowych zawilców gajowych. Liście są, kwiatów w tym roku coś mało ( a jesień była suchawa, wymarzona dla zawilców gajowych nabierających  sił przed wiosennym kwitnieniem ). Minusy pomniejsze to spóźnione kwitnienie pierwszych małych irysków, w zeszłym roku o tej porze na większości SDB dawało się wyczuć  zgrubienie  z kwiatami, a wcześniaki były nie tylko wykłoszone ale już kwitnące. Ta wiosna jakoś  irysom nie sprzyja, nie tylko u mnie ( Ewandka znaczy telefonicznie na swoje skarby  narzekała  ).  Co prawda "Co się odwlecze to nie uciecze", ale smętnie jest spoglądać w końcówce kwietnia na jednostajnie zielone  liście małych irysów. Patrzę na podwórko i Alcatraz i jakoś w tej szarawej aurze nie działa na mnie odstresowująco urok własnego kawałka ziemi "z zielonym". Czuję całkiem nie wiosenny spleen, czyhający na moją niby wyurlopowaną i rozpuszczoną pobytem w Pradze  psyche. Może by tak zrobić sobie piwoterapię i wychłeptać koziołka ( w tych warunkach auro - termalnych to takiego zagrzanego )? Piwoterapia umiarkowanie przeprowadzana ma zbawienny wpływ na Tabazellowy organizm, no chyba że przez pomyłkę  do organizmu zamiast  rzetelnego piwa dostanie się jakimś cudem chemiczny wyrób  piwopodobny. Na ersatze spożywcze nieświadomie wprowadzone "do korpusa" to najlepszy jest  natychmiastowy womit długodystansowy ratujący życie. Niestety żaden womit nie pomoże na zatrucie  podrabianą wiosną, ten pogodowy ersatz  udający kwietniową aurę mnie dobija. Słoneczne i bezchmurne niebo zwiastuje ziąb jak w styczniu, a jak dżdży to zupełnie jak w późnym październiku. Tak, tak, obłożenie się kotami i zakopanie w kocach wydaje mi się realną koncepcją na spędzenie długiego weekendu.

Zdjątka niby podnoszące na duchu, zimna nie czuć!

Rośliny cienia budzą się do życia ( baaaardzo zdziwnie )

Powolutku, bez oszołomień i spektakularnych wybuchów zieloności budzi się w tym roku cienista strona Alcatrazu. Taka pogoda  kwietniowa to ostatnio  Ódź i okolice nawiedziła gdzieś tak w drugiej połowie lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku ( pamiętam jak polazłam na kinowe "Konfrontacje" ubrana w kożuszek, "Ostatni Cesarz" Bertolucciego był wtedy oglądany ). Rychłego ocieplenia nie ma się co spodziewać, prognoza na tzw. długi weekend jest taka że tylko do gawry wleźć i starannie się zagrzebać. Dzisiejszy obchód ogrodowy uświadomił mi co prawda że da się w ogrodzie co nieco zrobić, ale pracka w swetrzyskach i innych bubach to nie jest najfajniejszy sposób ogrodowania. W szmatach na cielsku nagromadzonych nie przychyla się człowiekowi lekko, to się zgrzeje zanadto , to go wiaterek podstępny szybko ochłodzi - no nie jest optymalnie. Rośliny cienistej strefy też się zachowują jakby nie było im optymalnie, część wylazła i pokazuje dojrzałe liściory i kwiaty, a część dalej "w powijakach" że się tak wypiszę. Jakoś nie ma to specjalnie nic wspólnego z rarytetnością rośliny czy stanowiskiem, np. bardzo blisko siebie rosnące brunnery 'Jack Frost' prezentują różny stopień rozwoju. Przy całkiem dużych okazach z kwitnącymi kwiatami i sporymi liśćmi rosną sobie dopiero startujące bylinki. Głupio to wygląda.

Podobnie jest z fiołkami motylkowymi, ułudkami, disporopsisami i funkiami. Na zdjęciu powyżej startuje ogromna  'Empress Wu', ale większość moich funkii ledwo wychyla kły z ziemi. przez to wszystko zdrowo mi się kręci, nie wiem czy roślina przeżyła zimę tylko jeszcze nie wylazła, czy coś jest naprawdę nie halo czy też to tylko taki powolny rozruch. Przyczyny  takiego stanu rzeczy upatruję nie tyle w chłodnej wiosennej aurze, ale przede wszystkim w  zeszłorocznej suszy i prawie bezśnieżnej  tegorocznej zimie  ( dobrze że choć średnio mokrej ). Niezależnie od przyczyn obecnych "dziwów natury" nic innego mi teraz nie pozostaje tylko cierpliwe wypatrywanie wschodzących roślin. Przy okazji zastanawianie się dlaczego jedna rodgersja już wylazła a druga w ogóle się nie pokazała, tudzież oddychanie z ulgą że przy okazji wyrywania wrażej trawki  nie uszkodziło się wychodzącego z gleby astilboidesa.

Szczęśliwie oprócz oczekiwania na wychynięcie tarczownicy, czy danie znaku życia przez malutkie rutewki,  można nacieszyć oczy roślinami, które już się zameldowały.  Człowiek zazwyczaj zachwyca się kwiatami przylaszczek, w tym roku jednak bezczelnie zachwycam  się ich liśćmi. Powolutku z malutkich kępek robią się kępki większe, za rok czy dwa to już będą solidne kępy. Przyglądanie się przylaszczkowym wiosennym jasnym listkom, czasem marmoryzowanym, to pieszczenie wzroku. Urodziwe jak rzadko te "potrójne" listeczki. Przylaszczki transylwańskie mają liście bardziej okazałe, ich kępki są może bardziej widowiskowe ale mnie bardziej  łapią za serducho te nasze leśne pospolitości, swojaczki znaczy. Rosną sobie w nieposprzątanych liściach i wyglądają prawie jak w lesie.  Niemalże jak w lesie wyglądają też paprociumy, większość z nich zaczęła wypuszczać już pastorały. Chciałabym  tę zaczynającą się nierówno wegetację roślin cienia jakoś wyrównać, podlać, nawieźć czy co! Najbardziej kusi mnie żeby podlać moje cienioluby ale  boję się przymrozków. Podlewanie i mróz to nie jest dobre połączenie. Sama sobie zalecam cierpliwość, staram się ignorować cieniste zakątki, omijać je wzrokiem. Wychodzi mi średnio, najpierw się zapieram a potem jednak lezę żeby sprawdzić jak tam kły funkiowe i czy wylazły już piciumiste rutewki.