Lutowa wiosna

Mła  wirtualnie polazła do Ludmiły coby podpatrzeć jak  u  niej  kwitnie (  a  kwitnie  pięknie, co  na  Ludmiłowych  zdjęciach pięknych  dobrze  widać ) i  podczytawszy  o  zakupach  nasiennych. Czy  prędzej mła  sięgnęła  do  zeszyciku  bo  ona  też  zrobiła  zakupy.  W  zeszyciku  ma zapisane  nie  tylko  jakie  nasionka  kupiła  ale  też  gdzie  ona  te  nasionka  upchnęła ( bo  co  komu  po  nasionach, których  wysiać  nie  można  bo  nie  wiadomo  gdzie  są ). Ha, teraz  mła  się zakupami  pochwali  jak  ten  rasowy  zakupoholik. Mła  nabywszy  chabry  bławatki na  Suchą -  Żwirową, wszak  bławatki  zawsze  milsze  oku  niż  gwiazdnica. Kupiłam  dwie  odmiany: 'Polka  Dot' i 'Blue  Diadem'.  Cena  jednej  paczuszki  nie  jest  zabójcza  bo  to  jedynie 1,98 peelena. Przy  obecnych  cenach  nasion da się przeżyć  ten  bławatkowy  wydatek.

 

W ogrodzie  po  staremu to  znaczy  przedwiośnie nieustające. Wyłażą  nowe  cyklamenki, przebiśniegi  a  nawet  pojawiły  się  pierwsze krokusowe  kwiaty ( he, he, he, jako  pierwsze  zakwitły krokusy  w  ogrodzie  a  nie  te  pędzone na  parapecie, co  to  się  porobiło  w  tym  roku ). Kwitną  oczary  i  leszczyny, na  drzewach  napęczniałe   pąki liściowe   widać.  Jakby  tego  było  mało to  ptocy  wiosennie  pitulą  od  bladego świtu. Jak  mła  zobaczy  pierwszego  trzmiela  to znak  że  wiosny  już   się  odwołać  nie  da, że  za   nic  ma  kalendarz  i  postanowiła  objawić   się  w  lutym.  Może  powinnam  się  martwić  ale  jak  sobie  przypomnę że  parę  lat  temu zima typu śnieg  co  się  nie  topi była jeszcze w  mieście  Odzi  w  połowie  kwietnia to  jakoś  to  martwienie  się  mła  nie  wychodzi.  Mła  cóś  bardziej  przejmuje  się  namacalnymi  problemami  typu  skąd  brać prund,  co  zrobić  żeby  drzew  nie  wycinali, jak  przekonać  ludzi  o  tym że  kopalnie  węgla  brunatnego to  wbijanie  gwoździ  do  własnej  trumny niż opowieściami że  klimat  nam  się  zmienia  bo  model tak  a  nie  inaczej  pokazuje. Mła  nie  jest  przekonana  do  pracy  na  modelach, model  socjalistycznej  gospodarki  przerabiała ( istniała  wtedy  wiedza  tajemna zwana  ekonomią  socjalistyczną -  dla mła  do  dziś  są  tajemnicą nieprzeniknioną jej  założenia ) i  stąd  jej   nieufność.

 

Wiadome Święto

Srebła  wyczyszczone, "wzaón"  z gepardo  - lampartem wyciągnięty, fylyżanki  z  kotami  przygotowane  do  świątecznej  kawy -  znaczy  obchodzimy. Jeszcze tylko  wierszyk  muszę  na  pamięć  wbić żeby  go  potem  przed  kotostwem  wyklepać. One  chyba  wiedzą  co  się  szykuje  bo  bardzo, bardzo,  określiłabym  nawet "mucho  na  el dopalaczach" interesują  się  zawartością  lodówki.  No  bo  w  lodówce  stosowny  prezent  na  obchody.  Najsampierw  to   chciałam  im   kupić  nowy  kocyk na  wyrko  z  okazji święta ale  doszłam  do  wniosku że  to  byłby  prezent bardziej  dla  mła  niż  dla nich. No  i coolor jakby  też  nie  do  końca  paszący, niby  musztarda  miodowa ale  czy  one  by  się  na   nim  optymalnie  prezentowały?

Taka  Szpagetka  to  na  ten  przykład  wielką  wagę przywiązuje  do rzeczy  na  których  tle  się   prezentuje. Preferuje śnieżne  biele  i  delikatne  kremy, najbardziej  lubi  się  na  ich  tle  prezentować  po  spacerkach w deszczowe  dni  czynionych. Ładnie  się  na  jasnym tle wygląda, tak   siłą  kontrastu  i  obecność  jest hym... tego... zaznaczona. Okularia  z   kolei woli  ciemniejsze  tła, wiadomo -  blondynka.  Sztaflikowi jako  mentalnemu  kociemu  facetowi  wsio  ribka, byle  "miętko"  było, Mrutek z  kolei  lubi  wszystko  w  co  można  się  zawinąć  jak  nadzienie  w  naleśnik. Mła postanowiła że  kupi  im  kompromisowy kocyk  w  kolorze  oliwki,  dość  jasny   dla  Szpagetki ale  nie  aż  tak   jasny żeby  Okularii na  nim  nie  było  widać, miękki  i  dobrze zwijalny.

Jednakże jak   już  napisałam,   mła  się  w  porę  zorientowała  że  po  pierwsze  primo to  prezent  bardziej dla  niej niż  taki  który  sprawi  radość   kotom, a po  drugie  primo to najlepszym  prezentem  dla  kota  jest  ten  bezpośrednio przyjmowany do żołądka.  Tak, bo do  tych  kocich  serc  pośrednio przez  kocie  żołądki trza  się  dostawać. No  i  w  związku  z  tym  w  lodóweczce spoczywa w  oczekiwaniu  na  pożarcie  rybka  i  wołowinka a stado  już  się  o  lodówkę  ociera i  pomrukuje (  na  szczęście żadna  z  dziewczynek  nie  pokazała  jeszcze  Mrutkowi z  detalami jak nasz  ukochany  Felicjan  radził  sobie  w  takiej sytuacji, Mruciu   nieświadomy  i żarło  ma  szansę doczekać  spokojnie  do  jutrzejszych  obchodów ).

To  pierwsze obchody kociego święta  dla  Mrutka. Mła  dostała  od  Zasweterkowanego  Psa  (  buniole  dziękczynne ) fotki  ze szczylkowych  chwilek  Mrutiego. Hym... mła  teraz rozumie dlaczego  Mrutek w  Domu  Tymczasowym  nosił  imię  tymczasowe Kasztanek. W  sztucznym  oświetleniu  i  na słoneczku Mruti  lśnił  jak  ruda  Rita  Hayworth. To że  był  podobnie  jak  Rita  piękny  i seksowny to  oczywista  oczywistość. Obecnie  Mruti nadal  pielęgnuje  urodę  a  oprócz  tego  pobiera stosowne  nauki ( mła  uważa  że  kot  powinien  być  wykształcony, taki  Laluś  to  trzy  fakultety ukończył, w  tym  filozofię  a Felini miał  wykształcenie  techniczne -  specjalność otwieranie zamkniętych  drzwi ). Mruti  studiuje  obecnie  ogrodnictwo, wczoraj  na  ten  przykład  miał  zajęcia  z  przesadzania  krokusów. Pamiętacie krokusy w  styczniu posadzone przez  mła (  samodzielnie, Mrutek nie  uczestniczył  przy  sadzeniu bo  miał wychowanie  fizyczne na  naszej  robinii  zwanej  akacją )? No  więc z  cebulek  wyrósł  szczypiorek i  lada  dzień  oczekujemy krokusowych kwiatków.  Tych  pierwszych, z  wcześniej  posadzonych  cebulek  bo   po  tym  pierwszym  sadzeniu  było  drugie, żeby nam  kwitło  dłużej. Mrutek  uznał  że  najwyższa pora  wysadzić  cebulki  niespełniające  standardów i  bardzo  dzielnie  zabrał  się   do pracy.  Niestety  nie  zapoznał się  kocinek  z  pojęciem  standardowych krokusów  i  madka  musiała  korygować pracę. Jednakże  należy  docenić że  sam  z  siebie za ogrodniczenie   się  wziął. Ha, wszystkie  moje  koty  zawsze  interesowały  się  ogrodnictwem! Madce  zostaje  się  tylko  cieszyć (  no  bo  co  innego  może  robić? ) że  Mruti tak ochoczo postanowił  kontynuować tradycję.

Madka  jak  oblookała te  szczylkowe  fotki  to  doszła  do  wniosku  że  Mruti  od  początku  nieźle  się   zapowiadał. Chłopiec  był  z  niego  śmiały i  wiedzy  ciekawy. Madka  Mrutka  może  się  założyć  że  w  Domu  Tymczasowym szczylowaty  Mrutek swoim  głodem  wiedzy nie  raz  i  nie  dwa  dał popalić  Madce  Tymczasowej. Madce  Mrutka  wystarczyło  zerknąć   tylko  na  uchwycone  na  fotkach  spojrzenie i wyciągnięte  łapki. Za tym  lukierkiem  kryje  się   najrzydziurność, zamiłowanie  do dodrapywania  się  sedna  problemu oraz odwaga  wyciągania  wniosków  i  nie  tylko  ich. No  cały  Mruti, od  kociolęctwa obdarzony darem ciekawości świata.

Leń zalężony

Szaro  i  lejnie się  znów  zrobiło  po  dwóch   dniach  pięknego  słońca. Mła  jednak  pomna    skutków suszy cierpiętniczo   się  cieszy  z opadów.   No  wyjścia   ni  ma.  Jakby  było  mało to  z internetów  się  wylewa,  oczywiście  nie  to  co  trzeba. Pewnie  musi  być  tak  głośno  na  insze  tematy  żeby  na  te właściwe  było  cicho. Światły  suweren Cebulandii  może  się   już  przygotowywać  do  używania banknotów NBP w  charakterze  papiru  toaletnego bo  przed  wyborami RPP nam  stóp  nie  podwyższy (  bo  byśmy  dopiero  odczuli  naszą  potęgę   gospodarczą na  własnej  skórze -  obsługa  długów, kredyty wszelakie, nie  wybory  by  nam   przyszło  urządzać  tylko  tych  z   widłami  i  taczkami  wyłapywać ).  Jest  hałaśliwie i  bezproduktywnie, znaczy tak  jak  było tylko  z  turbodoładowaniem. Pewnie  niedługo  dojdą do  wniosku że  w  ramach  przykrywajki  bolączek trza  nam  zbudować   kosmodrom. Najlepiej  to  nazwany imieniem prezydenta który  zginął w  katastrofie  lotniczej, bo  taka  nazwa dobrze  wróży  wszelkim  projektom awiacyjnym. Niczego  nowego oprócz  starych  numerów się  nie  spodziewam bo  nie ma  po    kim  się  spodziewać a historię  o  tym  czym  kończą  się nieustające  podwyżki to  na  skutek  wielokrotnego  przerabiania miałabym  teraz w  małym  palcu  gdyby  nie  to że  od  pewnego  czasu  mam  ją gdzieś  indziej.   Mła  się  czuje  jakby już z  dziesięć  razy  ten  spektakl  widziała,  tylko  aktorzy  coraz  bardziej  kiepsko  wypadajo (  albo  to  mła  jest  nieświeża i  w  związku  z  tym   nie odbiera  przedstawienia  jak  trzeba albo aktorzy są  nie  drugiej  ale  piątej świeżości ).

Mła  się  chciała poświęcić inszej  lekturze  ale cóś  jej  nie  wychodzi  bo  co  kawałek  poczyta   to  potem  zaraz  ten kawałek  przeczytany  odsypia.  Hym... tak  zdziwność,  mózg   musi  się  resetować  czy cóś? Mła  chciała  cóś w   domu  porobić  ale  sama  myśl  o  konieczności odrobienia  jakiejkolwiek   domowizny wywołuje   u  niej  stres, który  kończy się zamknięciem  powiek. Oglądanie filmów  skutkuje  tym  samym, tym  bardziej  że  to  co  mła przyszło  oglądać było  po  prostu   nudne  (  niestety,  dla mła coraz  wiecej  filmów  jest  zwyczajnie  nudnych ). Działania  wychowawcze  które  mła    podejmuje  wobec  kotów  też  kończą   się  podsypianiem  bo   albo  kotowskie  cwanie  mruczą  żeby  mła  im  wyrzutów  za  ich  sprawki nie  czyniła albo  mła w  ramach  nagradzania za  nieliczne  przebłyski dobroci  je  pogłaskuje,  po  czym  one  mruczą i  lądujemy razem   w  wyrze   chrapiąc  zapamiętale. No  senność  nas  spowija i  jakaś  taka  niechęć  do  roboty  przemożna.  Leń  mła  się  zalągł! Z  tej  pogody i  w  ogóle. Od    jutra  bedę   z  nim  ostro  wlaczyć  ale  dziś  to  sobie  tak  jeszcze troszki  poleżę, powieczkę  opuszczę  i chrrr... Aha,  dzsiejsze ozdóbstwa   to  dwie  niepokojące  stare fotki, mła  sama  nie  wie  dlaczego te  obabrazki  są dla  mła   niepokój  siejące.

O radościach warzywnika

Mła niestety  z  przyczyn  oczywistych (  miasto, miasto, jest  syfiasto ) nie  może  uprawiać  warzywnika  ani  prawdziwego  ogródka  ziołowego. Tzn.  uprawiać  to  by  mogła  ale zeżreć  uprawę  własną to  już  nie  bardzo. Byłby  to  warzywnik do  podziwiania, sztuka  dla  sztuki i  rzecz  zdaniem  mła  mijająca  się  z  celem. Są  jednakże  tacy  wśród blogoczytaczy, którzy  ogródki warzywne mogą  uprawiać  i  nawet  uprawiają! Dla nich  to mła przygotowała  ten  wpis o  radościach    jakie  niesie  za  sobą uprawianie  rzeczy  nadających  się  do  jedzenia. Najczęściej  nasze  warzywniki  traktowane  są  merkantylnie, znaczy ich  funkcja produkcji  warzyw czy  owoców jest  tak  ważna  że  szukanie   w  nich  urody uchodzi  w  naszej  Cebulandii  za  dziwactwo. Zdziwne   że  tak  jest, kiedy  się  pomyśli o  tej  lubości  bijącej  ze  słów  Mikołaja Reja, w których ogród to miejsce w  którym  rozkosz oczu i podniebienia oraz  pożytek łączą się harmonijnie, a przepisy na szczepienie drzewek i hodowlę winorośli  to po  prostu niezbędnik  dla  chcącego  poznać   uroki "prostego, szlacheckiego" życia. Stanowiły one  nieodłączną część pracowitego i pobożnego życia człowieka poczciwego. Ech,  a  ta  Zosia  karmiąca wiejskie  dzieciaki   "rożkiem Amaltei"  czyli  marchewką  i Hrabia  zasuwający po  warzywkach  i  przedzierający  się  przez  krzaki agrestu! Tradycja urody  warzywnika  u  nas  jest ale jakby cóś zapomniana.

A przeca  z  takiego  warzywnika można  tyle  uroku  wyciągnąć    co z  klasycznej  rabaty  wiktoriańsko  -  edwardiańskiej  i  to  nie zaniedbując  wcale  uprawy  warzyw.  Do  świadomości  braci  ogrodniczej już  jakiś  czas  temu dotarło  i  się  nawet  solidnie  zalęgło info  o  wspierającej  roli  sąsiedztwa  niektórych  roślin.  Może   teraz zalęgnie  się  i  to że warzywa  można  sadzić   nie  tylko  z oczyszczającymi  glebę  z  nicieni aksamitkami ale  i  innymi  roślinami  uchodzącymi za  ozdobne.   Taki  niby zwyczajny   warzywnik  może  awansować  do  rangi  ogrodu  ozdobnego, wszak  to  wymarzone  miejsce  do  uprawy  roślin ozdobnych takich  jak  łubin czy groszek  pachnący, klimacik wirydażowy  te roślinki  wprowadzają.  Ponadto pożyteczność  z  nich  wielka,  rośliny  motylkowe, wzbogacają  glebę  w  azot, poprawiają  jej  strukturę i  stan  fitosanitarny.  Kwiaty  wielu  motylkowych są  zaś radością  dla  oczu  a  w  przypadku groszku  pachnącego  i  dla  nosa. Dlaczego  zatem  poprzestać  na  bobiku, peluszce  czy  seradeli. Hym... tego...  nie  samym  bobikiem  gleba  żyje!

No  człowiekowi  też  się  coś  należy, jakieś  wrażenia  poza żołądkowe. A ziółka  lube, urodne  wielce, dla  gleby dobre, dla  zdrówka  i  dla  podniebienia.  Nagietki  w  warzywniku, cóż  to  za  radość  dla  oczu.  A   jaki  z  rośliny  pożytek! Podobnie  jak  aksamitki czy  nasturcje, nagietki  kwitną  długo  i  wytrwale.  Surowiec zielarski  z ich  płatków  kwiatowych   pierwszoklaśny.  A  ogórecznik, którego  liście pachną wonią  bardzo  do warzywnika  paszącą ( nie  ma  to  jak  zapach  mizerii  o  poranku ). Dlaczego  nie  sadzić  ruty, rumianków,  chabrów czy   też  bezczelnie  i  na  stałe krzewów  starych  odmian  róż? Zakazów  w  tym  temacie  nie  ma. Nikt  nie  wydał  przepisów  że  porzeczki   czy  agrest  to  i  owszem  ale róże  to  tylko , Panie  tego, w  różance albo na  rabacie  mieszanej (  znaczy  różano  - bylinowej ). Jak  się  bardzo  uprzemy  to  możemy  posadzić  krzewy różane  o  kwiatach  których  płatki  nadają  się  na  przetwory albo róże  produkujące  owoce  w  sam  raz  na dżemiki  czy  insze marmoladki.

A uroda  samych  warzyw? Te wszystkie  piękne kapuchy, buraki  liściowe, koronkowe  kopry i  mocniejsze w  wyrazie selery.  Ba, lubczyk  i  arcydzięgiel, które  dziś  w  ogrodach robią zarówno  za  rośliny  użytkowe jak  i  ozdobne! No  i  szczypiory  i  czosnki, zarówno  te  które  pożeramy  jak i  te  na  które  tylko  patrzymy.  Jak  nam  czosnkowo  -  cebulowo  -  selerowe  aromaty zbytnio  z  kuchnią  się  kojarzą  zawsze  możemy  posadzić   w  dużej  ilości maciejkę.  W  dzień  warzywniak  będzie  nęcił  "jedzeniowymi"  woniami  a  wieczorem  rozpachni  się  jednym  z  najpiękniejszych  kwiatowych zapachów.  Z  repertuaru dawno zapomnianych  sposobów  sadzenia  warzyw może  wyciągnąć obwódki  grządek z niskich roślin kwitnących albo zimozielonych  ( bukszpany  ale  ze  względu  na  grasującą   azjatycką ćmę  lepsze  byłyby ożanki ).  Kwaterowy  warzywniak  w  starym  satjlu, jak  dla  mła to  jest  cóś. No  a  powrót  do  podniesionych  rabat?   Kiedyś  był  to  popularny  sposób  sadzenia  nowalijek, tak  poza  inspektami.  Na  podniesionych  rabatach ziemia  się  szybciej  nagrzewa  i nowalijki  prędzej  dorastają  do  stanu "talerzowego".  A  jaka  to  radość dla  kręgosłupa, szczególnie  w  przypadku  bardzo  wysoko  podniesionych  rabat, takich  na  których   można  uprawiać  warzywa  korzeniowe. Pielenie    bez zbytniego pochylania  się,  albo  pielenie  na  siedząco.  W pewnym  wieku sposób  pielenia  ma  naprawdę  duże  znaczenie.

Rabatę podwyższoną  robi  się  stosunkowo  prosto. Zdaniem  mła jak  już  się  w  podwyższanie  rabat bawimy  to  lepiej  zrobić  więcej  niż   jedną.  Najsampierw  trza  pomyśleć  o  ścieżkach  między  rabatami, najlepsze  są  na  tyle  szerokie  żeby  taczka mogła  się  zmieścić.  Ścieżki  możemy  sobie  czymś  wysypać: żwir, kora, mulczowanie -  co  tam  komu  pasi.  Ci  co  lubią  brukować  mogą  się  posunąć  do  brukowania. Podwyższona rabata powinna znajdować się na osi północ-południe, bo wtedy rośliny mają zapewnione równomiernie nasłonecznione. Najprościej jest zbić skrzynię z desek ( tzw. grobek ) o wymiarach rabaty. Optymalnie jest gdy grządka nie przekracza 150 cm szerokości ( możemy dosięgnąć bezproblemowo każdego miejsca ) i 300 cm długości, w zależności od rodzaju uprawianych warzyw skrzynia będzie miała różną wysokość ( im głębszy system korzeniowy tym skrzynia wyższa ). Wysokość podwyższonej rabaty nie powinna przekraczać 50 - 60 cm. Z miejsca, gdzie ustawimy skrzynię, wybieramy ziemię na głębokość około 20 cm i odkładamy na bok, uważając przy tym żeby nie mieszać warstwy wierzchniej ( próchniczej ) z jałowym podglebiem ( podglebie jest przeważnie jaśniejsze ). Rozkładamy w wykopie warstwy jak w torcie - po 25 cm gałęzi pociętych na kawałki, liści, darni i innych resztek roślinnych które lądują w kompoście. Ubijamy to wszystko i polewamy wodą. Następnie, jak już dobrze przesiąknie, sypiemy na wierzch sporo warstwą kompostu ( może być taki przed przesianiem ). Ustawiamy na tej pryzmie skrzynię i wsypujemy odłożoną wcześniej ziemię, uważając by zachować właściwy podział struktury gleby. Uzupełniamy gotowym podłożem do uprawy warzyw albo ziemią w wymieszaną z kompostem.  Podlewamy.

Przy  takiej  uprawie warzyw musimy  pamiętać  o  tym że  częściej  trzeba  glebę w  takiej  skrzynce podlewać i  to  mimo  tego że  jest  ona np. chroniona wyściółką. Po  prostu  rabaty  wzniesione  mają  to  do  siebie  że  szybciej  wysychają (  dlatego  jest to  raczej  rozwiązanie  dla  ogrodów  z  glebą  ciężką, mało  przepuszczalną ).  Trzeba  też  od  czasu  do  czasu  sprawdzić  czy  w  "grobku", w  głębokich  warstwach  nie  zalęgły  się  gryzonie (  lubieją, szczególnie  wówczas  gdy  grządka  dość  wysoko  wzniesiona ). Na podwyższonej grządce rośliny mogą rosnąć 4-6 lat, aż do całkowitego rozłożenia komponentów podłoża. Potem zakładamy  nową. Podniesione  rabaty  wykonuje  się  jesienią.  przez  zime  gleba   się  ulezy  i  jeszcze  popracuje.

No  a  potem  buch ozdobną  sałatę, rzodkieweczki i podpędzoną  siedmiolatkę.  Mniam! Jak postanowimy  na  podniesionej  rabacie zamontować  uchylne  szyby to  mamy  inspekt.  Co  prawda  taki   lekko  tymczasowy, bo  pod  szybę  jednak  lepiej  cóś  wymurować ale  to  już  jest warzywnik  zaawansowany.  wszelkie  inspekty  i  szklarenki a nawet   folie (  które  trzeba będzie  w  końcu  zastąpić  czymś  innym, w  myśl  mniej  plastiku znaczy  zdrowiej dla  wszystkich ) to  już  jest   ogrodniczenie  pełną  gębą.  Teraz  troszki  o  ozdóbstwach  w  warzywniku.  Podobnie  jak  w  przypadku  roślin  ozdobnych  zakazu  ustawiania ozdóbstw  ni  ma.  Każda  i  każden  może  sobie  cóś  ustawić. Młą   ma  tylko  nadzieję że nie  będzie  to  ta  bida  z PRL- u  łabądek z  opon.

Ogradzanie  warzywnika  zdaniem  mła  jest  niestety  konieczne.  Płotek,  żywy  płotek, siatka, sztachetki albo  insze  zapory  są  bezwzględnie  potrzebne   bowiem   są  tacy którzy  na  krzywy  ryj mieliby  się  ochotę  załapać na  uprawy. Jednakże   nawet  najpaskudniejszą  siatkę  można  obsadzić   miłymi  dla  oka  pnączami (  byle  nie  ekspansywnymi  do  bólu ) i  uczynić    z  warzywnika prawie  że  giardino  segreto. Ha, miejsce  sekretne   pomiędzy  maliniakiem  a  sałatami, nikt  nie  podgląda  jak  podżeramy owoce  prosto  z  krzaka.   Jedna  wielka  tajemnica  ogrodu. Tak  przy  okazji wspomnianych  malin  to młą  żałuje  bardzo  że  w  zapomnienie  poszła  sztuka  rozpinania  innych  krzewów niż  maliny  czy  jeżyny. Dziś  spotyka  się wysoko  szczepione  agresty  czy  porzeczki  ale najsłodsze  i  największe  owoce  to  na  tych  rozpinanych  rosną  a  nie  na  szczepionych.

Podobnie  ma  się  rzecz  z drzewami  owocowymi, kiedyś  rozpinano  je ma   ścianach (  szczególnie  ciepłolubne  morele  i  brzoskwinie były  rozpinane  przez  przedwojennych  ogrodników w  Polsce ),  z  drzew  takich  jak  jabłonie  czy  grusze  tworzono  bindaże.  Dziś  to  wszystko  pieśń  przeszłości a  szkoda  bo  jakość  owoców  z  odpowiednio  formowanego  drzewa jest  o  wiele  wyższa  niż  z  takiego "puszczonego luzem" (  wiem, bo żarłam ).  No  ale  tu mamy  problem, współcześnie  w  szkołach  ogrodniczych   raczej  nie uczą  dawnych  technik.  Wszystko,  Panie  tego, takie  nowoczesne, człowiek  albo  sam  się  nauczy   pewne  rzeczy  wykonywać  albo  ich  mieć  nie  będzie  bo nawet  ci  co  zawodowo  przycinają  sady, mają    dziś  problem  z  prawidłowym  rozpięciem  drzewa tak  by  owocowało  corocznie. Znaczy  architektów  zieleni jest  sporo  ale  ogrodników już  nie  koniecznie.

Te opowieści z wazywnika ilustrują  foty z  pokazowych  ogródków,  ziołowego  i  warzywnego,  z  ogrodu RHS  Rosemoor. Hym... miałam  litość   i  nie  zamieściłam  fot  z  prawdziwych  wiktoriańskich kitchen  gardens, nie  o to  bowiem  mła chodzi  by  szczuć  Was  widokiem  ogrodów  w których  pracują  zarówno  ogrodnicy  jak i  wolontariusze  i  które są  po prostu  do  bólu  wypielone a niekiedy do  jeszcze  większego bólu  piękne  (  West  Dean  Gardens w  Sussex, który  moim  zdaniem  wymiata  wszystkie  insze  widziane  przez mła warzywniki).  Te  ogrody to  są  takie  misie na  miarę naszych możliwości.