Kasiuleńka

Nie ma już z nami Kasiuleńki, odeszła uciekając przed cierpieniem. Udało się jej podarować prawie trzy miesiące, w tym ten najważniejszy  ostatni miesiąc, ten z ogrodowaniem i cieszeniem się wiosną. Było nawet zainteresowanie motylkiem z jej strony, czyli ten miesiąc się należał. Teraz jest nam pusto. Kasiuleńka była ze mła razem niecały rok, ale się mocno zżyłyśmy. Bardzo mi przypominała Szpagetkę, mimo że Kasiuleńka to w zasadzie tricolorka a Szpagutek klasyczna czarnulka ( no dobra, na rudym od słońca podkładzie! ). Kasiuleńka podobnie jak Szpagetka była damą, słodką, choć w rzadkich chwilach zniecierpliwienia potrafiła tym swoim konkretnym,  piskliwym głosikiem odezwać się do mła po nazwisku, jak prawdziwa angielska lady do pokojówki ( po zapadnięciu pokrwiaczkowym małżowinek Kasiuleńka twierdziła że wyszła z niej brytyjska rasa ). Mła prześledziła za pomocą znajomych życiorys Kasiuleńki, poprzednią służbę Kasiuleńka zatrudniła w 2010 roku. Do swojego domu trafiła jako około  roczna kotka. Znaczy Kasiuleńce szło na siedemnasty. Wiek piękny i dający prawo do bycia kocią matroną, choć słowo matrona nijak do Kasiuleńki nie pasuje. Taki z niej mały, subtelny wróżek, ktoś na kształt kociego elfa. Cieszę się że miałam możliwość należeć do Kasiuleńki. Zawsze to pociecha w tych ciężkich dla mła dniach, że Kasiuleńka była kochana przez mła i że chyba raczyła troszki odwzajemniać uczucie, że było mruczenie, zaufanie i rzundzenie mła.  Było nam razem bardzo dobrze.