Nie chce mła się pisać, bo z Kasiuleńką źle. Przytulać się przytula, ale na leki nie reaguje i nie chce jeść. Chce ogrodować, wraca tylko na noc, mła jej ustępuje we wszystkim - co ma być, to będzie. Boleć jej nic boli, po prostu słabnie. Mrutek znów ma problem uszny. Z ucha się leje śmierdząco. Ech... U Kocurrka została podjęta walka o Myszkę, ciężki to bój, bo lek drogi jak cholera. Mła podawa link do zbiórki na leczenie Myszki. No i to tyle.
Sprawa dotyczy wykonywania zawodu dziennikarza i służb specjalnych. Służby specjalne w Polsce mogą werbować dziennikarzy, ale tylko w obwarowanych ścisłymi wymogami prawnymi przypadkach. Zgodnie z przepisami, werbunek dziennikarza wymaga zazwyczaj zgody odpowiedniego organu, i to nie byle urzędnika, tylko Prezesa Rady Ministrów lub koordynatora służb specjalnych. Ustawa nie zabrania werbunku wprost, jednakże musi zostać spełniony szereg określonych warunków formalnych. Kiedy formalności nie dopełniono, werbunek jest niezgodny z prawem. Werbunek jest uzasadniany wyższą koniecznością, taką jak bezpieczeństwo państwa. W praktyce wygląda to tak że służby mają zakaz tajnej współpracy z nadawcami, redaktorami naczelnymi, dziennikarzami lub wydawcami, bo pod bezpieczeństwo państwa da się podpiąć w naszym systemie tylko parę spraw. No i mamy różne doświadczenia z komuny. Tajemnicą Poliszynela jest to że dla wywiadu zagranicznego PRL pracowały takie tuzy jak: Ryszard Kapuściński ( pod pseudonimami "Poeta" i "Vera Cruz" ), Bogusław Wołoszański ( "Ben" ), Krzysztof Mroziewicz ( "Sengi" ). O ile występy zagraniczne nie budziły u nas jakoś kontrowersji, o tyle dziennikarze pracujący dla PRL - owskich służb na krajowym poletku to śliski temat. Wykonywanie zleceń na konkretne tematy, na podsuwanych przez służby kompromatach, korzystanie z informacji dziennikarskich przez służby, a nawet wsypywanie źródełek - różne rzeczy PRL - owskim dziennikarzom się zdarzały. W czasach III RP współpraca dziennikarzy ze służbami jest nadal tematem na którym można się poślizgnąć. Ostatnio przydarzyło się to Janowi Pińskiemu, facetowi z olbrzymimi zasięgami na YouTube.
Piński, mimo że sam dziennikarz, jakoś nie darzy ludzi swojego fachu przesadnym szacunkiem. Od dawna ćwierka o tzw. przeciekach ze służb, czyli celowemu wprowadzaniu poprzez powiązanych ze służbami dziennikarzy, tematów do publicznej debaty, którymi te służby usiłują grać i brać udział w politycznych rozgrywkach. Takie sterowanie opinią publiczną, wicie rozumicie, stara sprawa taśm z pewnej restauracji, czy pojawienie się info o zakupach Matołżesza. Tzw. kontrolowane przecieki to w zasadzie robienie z serwisów dziennikarskich słupa ogłoszeniowego służb. Piński zamiast ćwierkać ogólnikami zaczął rzucać nazwiskami i ... uwaga... cenami za usługi. To już grube oskarżenia, bo zalatuje to jakby korupcją. Tu rzecz dotyczy też adwokatów i prokuratorów. Do tej pory zdawa się metodą przeciwników Pińskiego było dyskredytowanie go jako mitomana a teraz jest cisza. No i ta cisza jest tym, co mła niepokoi. Byłabym bardziej spokojna, gdyby o paranoi Pińskiego szeroko informowały media, tylko media jakoś nie korzystają z okazji i nie dowalają Pińskiemu. Jakby ciszej nad tą trumną było w interesie wszystkich. Sprawa medialnie nie istnieje, mimo tego że 8 kwietnia w domu Pińskiego odbyła się akcja, która wg. Pińskiego wiązała się ze znalezieniem podsłuchów i niezapowiedzianą wizytą "kominiarzy". Rzecz poszła żywcem na YouTube. Któś podstawił karetkę, przyjechała policja, żeby sprawdzić policję i parę tysi ludzi na live słuchało co się u Pińskiego dzieje. Na X można zobaczyć było że karetka i policjanci w liczbie ekip dwóch są prawdziwi, jak najbardziej. Policjant wpuszczony do chałupy kazał się Pińskiemu spakować, przyszedł wezwany przez Pińskiego mecenas i nagle towarzystwo policyjne z karetką się zwinęło. Sprawa jako żywo zaczęła przypominać zastraszanie policją pana Wojtunika, którego służby wzięły na cel, kiedy zaczął ujawniać brzydkości. Wicie rozumicie, padają nazwiska dziennikarzy, prokuratorów i nagle u Pińskiego jazda, na którą media powinny się rzucić jak kot na gołębia inwalidę. A tu w mainstreamie mendialnym cisza. Hym... ostatnio takie dziwne jazdy na Giertycha w WP, nie żebym tak strasznie wierzyła we wszystko co mówi Piński, tak cóś wybiórczo z tym moim zawierzaniem w jego przypadku, ale zaczęłam się mocno zastanawiać czy aby kto czego nie zleca.
Na koniec - szef NIK - u wystąpił po raporcie NIK o powołanie komisji badającej związki służb z środowiskiem dziennikarskim i zawodami zaufania społecznego. Przy okazji może się dowiemy dlaczego spółki Skarbu Państwa płaciły takie krocie za reklamy niektórym redakcjom. Za rządów PO takim, za rządów PiS siakim. Co o tym wszystkim sądzić tak do końca nie wiem, ale wiem jedno - w mendiach w których znajdę info nawet na temat koloru majtek podrzędnej gwiazdki z jakiejś mało znanej telenoweli, cisza o domniemanej paranoi na temat służb specjalnych bardzo znanego youtubera jest bardzo głośna. A tak poza tym mam nieodparte wrażenie że fakt, że obecne zarzundzające dały ciała z rozliczeniami poprzednich zarzundzających, ma dużo wspólnego z tą głośną ciszą.
Nie jestem w zbyt dobrej formie psychicznej, z Kasiuleńką znów źle, pierwsze koty za płoty poszły w sprawie przeprowadzkowej, koło mnie znów niedomagania mojego geriatrycznego stadka i to z tych poważnych. W niedzierlę postanowiłam się ratować, zostawiłam ogrodujące koty i udałam się na dłuuugi spacer po mieście Odzi, żeby przewietrzyć głowę i wygnać z niej ponure myśli, które ostatnio często mła nawiedzają. Zauważam u się coś więcej niż zwykłe lenistwo, odczuwam głęboką niechęć do robienia czegokolwiek, wszystkie problemy najchętniej spuściłabym w kibelku. Czyżbym popadała w jakieś depresyjne stany? A może po prostu starzeje się w przyspieszonym tempie i powolutku się rozpadam, począwszy od psychiki. Jestem zmęczona swoim zmęczeniem, taki to kanał.
Zajrzałam do Parku Klepacza, widok kwitnących cebulic, śnieżników, klonów i magnolek działa zawsze na mła odstresowująco. Takie zwycięstwo wiosny, nagły wybuch życia. Ogrodzenie parku parę lat temu posłużyło temu kawałkowi ziemi, cebulic jakby przybyło, zauważyłam też nowe nasadzenia z wisien japońskich. Park łączy się obecnie z terenami, którymi włada Politechnika Łódzka, której decydenci zdaje się wzięli sobie do serca że park ma być bioróżnorodny i dostępny dla ogółu. Zatem spacerowałam po terenach starego parku, jak i po tych politechnicznych, gdzie na glebie szalały fiołki odoratki w odmianach. Trochę naładowałam akumulatory, mam nadzieję ze starczy mła tej energii na nadchodzący tydzień, który nie zapowiada się na jakoś szczególnie łatwy.
Nie chcę pisać dziś o niczym paskudnym, czy choćby nawet denerwującym. Zatem nie będzie o zdrowiu Kasiuleńki i kryzysie, oraz próbach mła dotyczących zamiany chałupy i zapewnienia sobie spokoju. Będzie o roślinkach, o ciemiernikach, które z roku na rok powiększają powierzchnię Ciemiernikowszczyzny. Mimo pogodowych zawirowań, czytaj nocnych przymrozków, ciemierniki dają radę. Owszem, rano wyglądają nieco smętnie, ale w miarę jak robi się cieplej rośliny się podnoszą a szczęśliwie przymrozki nie są na tyle duże, żeby ich kwiaty były uszkodzone. Hym... taka premia za miejskość, bo gdyby Alcatraz otoczony był polami zamiast fabrycznymi murami, mogłoby być gorzej. Na wsi zawsze z lekka chłodniej.
W tym roku nie ma jakichś oszałamiających kwitnień, ale za to wiele siewek zakwitło po raz pierwszy. niestety ze względu na wzgląd, nie mam zbyt wiele czasu, by się im przyglądać. No a powinnam, bo te nówki szczególnie interesujące wypadałoby jakoś oznaczyć, ciemierników bowiem jest już na tyle dużo, że nawet dokumentacja fotograficzna nie pozwoli ich po kwitnieniu zidentyfikować, bez tych oznaczeń znaczy. Może w sobotę, czyli jutro, mła się uda tak bardziej zaogrodować, ale planować tak na sicher nie chcę, bo co mła sobie uplanuje, to rzeczywistość zaczyna skrzeczeć i mła robi to co musi, a nie to co chce. Tak to się teraz układa. No i to by było na tyle wieści i fotek, tak wygląda Ciemiernikowszczyzna wiosną w 2026 roku.
Spóźnione ale serdeczne życzenia świąteczne Wam składam, w tym te najważniejsze, czyli obyśmy zdrowi byli. Mła świętuje od Wielkiej Soboty, bo Tatuś nas nawiedził. Jestem trochę zalatana, stąd to spóźnienie z życzeniami. Mam nadzieję że wybaczycie mła to niedogodnościowanie Waszym osobom. Tatuś w dobrej formie, tfu, tfu, tfu, wszyscy powolutku zbierają się po odejściu Babci Halinki. Misia, kotka Babci jest niesamowicie gruba, cóż żałoba przybiera różne formy. Misia najwidoczniej zajada tęsknotę, zresztą razem z niemniej pulpetowatą cooleżanką, kotką pani Krysi. Babcine żółwie odżyły po zimie, mła dziś karmiła je młodymi listkami podagrycznika. Cio Mary wczoraj i dziś na tournée po przyjaciołach i kuzynkach, mła podobnie, życie towarzyskie nam kwitnie, w związku ze związkiem mła wypisze się dopiero po świętach. Dziś zapodaję świąteczne fotki ciastowe, oraz młodo - wiosennego lasu, w którym podczas spaceru zaskoczyła nas burza.
Jeszcze troszki fotek wdzięcznie pozujących żółwi, korzystały dziś ze słoneczka łażąc po całej działce, dopiero po południu zostały wsadzone do swojej zagródki. Na noc wracają do domu, jeszcze jest zbyt zimno na całodobowe ogrodowanie.
