Weekendownik - idzie zmiana pogody

Mała górki i dołki, tak to już jest ze zdrówkiem starszych pań. Mła usługuje i podsuwa lepsze kąski a Kasiuleńka mła pomiata, znaczy nie jest tak tragicznie. Rezyduje od 10 do 16 na Podwórku, wita się z lokatorami, pełni honory domu, śledzi Sztaflika i Helenkę. Mła nie jest witana, mła się nie zauważa i się o mła opowiada że jest kłujem. Kiedy mła podchodzi do Kasiuleńki musi okazywać czołobitność i obiecywać rarytasy, albo nadzwyczajne traktowania.  Kasiuleńka wymyśliła karmienie, hym... Felicjanizmy są uskuteczniane. Najważniejsze że to jej służy. Mrutek z powodu tych przywilejów Kasiuleńki obrażony, mła przekupuje go surowizną. Dużą jej ilością, bo Mrutuś z tych wymagających. Na inne rzeczy apetyt średni, ale surowiznę żarłby w każdej ilości, na co mła z czystego rozsądku nie przystaje. Dostaje surowizny naprawdę sporo, ale nie tyle co by chciał, więc nie obraża się na Kasiuleńkę, tylko na mła. No wicie rozumicie, korupcja za słaba, choć zdaniem mła to jest to przekupstwo dużą ilością mięcha. 

Okularia śpiąca tak że mła chyba będzie musiała z nią pójść na badania, chrapie całe dnie, budzi się wieczorem, nażera, załatwia co trzeba i w szybkim czasie dociera do wyrka. Sztaflik i Helenka chodzą swoimi drogami, głównie do Alcatrazu.  Dżefik po operacji zębowej doszedł szybko do siebie i uzupełnia emocjonalną stratę tych sześciu ząbków zwiększoną ilością  pochłanianego papu. Dżizaas z Jądrzejem też mają zamiar zrobić swojej pozostałej dwójce kotostwa badania, tak na wszelki wypadek. Korzystam z pięknej pogody na dwórku, choć zdarzają mła się chwile takiej senności że przyłożenie piętnastominutowe zamienia się w dwugodzinną, popołudniową drzemkę. W poniedziałek idę z Kasiuleńką na kontrolę, odbieram też pastę na apetyt. Kasiuleńka szczęśliwie, tfu, tfu, tfu,  je bez pasty, ale mła chce mieć jakby co jakieś wsparcie, tym bardziej że brak apetytu odbijać się może na trzustce a na to nie możemy sobie pozwolić. W tym nadchodzącym tyźniu muszę też  wydrukować moje pismo kamieniczne, pójść do fryzjera, pójść na pogrzeb, zacząć przedwielkanocne porządki, ech... dużo tego. 

Polityczne uprzykrzają życie, znaczy constans. SWO robione przez US nazywane "Epicką Furią" zamienia się w "Epicką Klapę", mła nadal zadziwiona tym że politycy Yankees są tak samo durni jak politruki z Kremla, znaczy myślą, że bombardowani ludzie rzucą się na nich z kwiatami i podziękowaniami.  Jak na razie w wojnie ryżo - irańskiej wygrywa Izrael, przegrywają Arabowie z Zatoki Perskiej i konsumenci na całym świecie. Europa zaczyna warczeć, nielubiany przez mła premier Hiszpanii Sanchez powiedział wreszcie cóś rozsądnego na temat durnych wojenek starych dziadów, żebyż jeszcze lewoskrętność nie przysłaniała mu widoku na real, to byłoby na prawdę cóś. No bo wicie jak to jest z tymi politycznymi przemówieniami i okularkami ze światopoglądu, które przesłaniają widok na rzeczywistość i uniemożliwiają realizację tego wszystkiego, co wydawało się rozsądne w  deklaracjach polityków.

Pamiętacie co Ryży mówił o ustaleniach płci, choćby w sporcie, o regulacjach klimatycznych, o migrantach, o niewplątywaniu się w bezsensowne wojny? Macie po tych przemowach pseudoreligijną hipokryzję, zafiksowanie na wiatrakach, brutalność funkcjonariuszy ICE zabijających na ulicach obywateli amerykańskich, opowiastki o Grenlandii i regularną wojnę w Zatoce Perskiej, mającą wpływ na światową ekonomię. Mowy mowami, a potem przychodzi wdrożenie programu i zaczynają się schody. Im bardziej podniośle przemawiają, tym gorsze rzeczy robią. Nasze polityczne żrą się o SAFE jak o niepodległość, jakby z góry nie było wiadomo że tak czy siak ten kredyt weźmiemy, bo sami nie wygenerujemy kasy na tu i teraz, co nawet Jaszczomb z NBPu przyznaje. Awantura polityczna nie o rzeczywistość, bo ona jest jaka jest, tylko bicie piany i to przez lewych, prawych i tych z centrum. Prawiczki nie mają realnych pomysłów więc ujadają, lewica ujada na prawych, bo tylko na tym wzrasta, centrowe czują że bez ujadania się nie da i dołączają do chóru, zamiast skoncentrować się na sprawczości. Mła od tego jazgotu łeb napiendrala i boi się do neta zaglądać. 

Obejrzałam nowy film Jana Komasy, "Dobry Chłopiec" to się nazywa. Mam mieszane uczucia, nie uważam że jest to najbardziej udany film Komasy, choć świetnie zagrany. Temat "jak sie nie da wychować to trzeba wytresować" czyli studium o potrzebie istnienia granic, wartości i tego czym naprawdę jest wolność wyboru, jak dla mła troszki w tej filmowej opowieści spłaszczony, no, ale wiecie jaka jest mła - wybrzydza i szuka dziurwy w całym. Film da się obejrzeć bez wstrętu. W necie oglądam cykl National Geographic o odkryciach archeologicznych w Egipcie, marzy się mła odwiedzenie nowego muzeum w Gizie. To tak w ramach rozproszenia złych myśli o starości. Hym... nieprędko będzie te marzenia można zrealizować, tym bardziej że nie widzę siebie na zorganizowanej przez biuro podróży wycieczce do tego muzeum. Kasa, misie, kasa. Trzeba będzie pokombinować, zamierzam wciągnąć w tę imprezę stały zespół wycieczkowy, w grupie taniej i bezpieczniej. Mamelon lekko przerażona, bowiem wyszło jej że razem z płaskowyżem Giza to przynajmniej ze trzy dni dreptania wśród zabytków. Mamię Mamelona wizją późniejszego odpoczynku na plażach koło El Alamein. Jest jeszcze opcja prostsza, słabo mła satysfakcjonująca - wycieczka nie do muzeum ale przepłynięcie Nilem z Asuanu do Luksoru. To mogłaby być opcja przyszłoroczna, bo mła mogłaby na tę imprezę szybciej uzbierać kasę. Pożyjemy, zobaczymy, jak na razie Bliski Wschód i okolice są cóś mało wakacyjne.

Fotki zdziśki z Alcatrazu, a w Muzyczniku dziś Jefferson Airplane i opowieść o drugiej stronie lustra.

Marcowanki - emocjonalny rollercoaster Kasiuleńkowy

Wieści różne i różniste, dobre, mniej dobre i średnio dodupne. Z dobrych - wielka ulga, parametry nerkowe Kasiuleńki nie są aż tak tragiczne żeby nie podjąć próby ratowania, za jej złe samopoczucie odpowiada nie kiepski stan nerek ale  stan zapalny w inszym miejscu, z którym jej stary organizm średnio sobie radzi. Wszedł antybiotyk i kocie jakby nieco lepiej, co od razu widać po jej zachowaniu. Najważniejsze że wrócił apetyt bez wcierki, jest jedzenie, picie, normalne sikanie, pojawiły się żądania wobec mła. Nasz  mały feniks jeszcze raz podnosi się z popiołów. Mła suplementuje Kasiuleńkową trzustkę, nereczki, żołądeczek  w nadziei że tak poprawi działanie organu. Najważniejsze że się jeszcze raz udało, że nereczki pracują i mimo tego że mocznik taki sobie to  nie jest bez wyjścia i da się  coś dla Kasiuleńki zrobić. Łatwo nie będzie ale jest szansa że przy odpowiedniej terapii Kasiuleńka nacieszy się jeszcze wiosną. Nasza kota bowiem ogroduje, wyleguje się na zaschłej trawie, której mła nie ścina, coby Kasiuleńce było ciepło od spodu. Słoneczko przygrzewa a Kasiuleńka przybiera pozy, znaczy że zadowolniona z życia a to jest dla mła najważniejsze.  Niech ten stan trwa jak najdłużej. Kiedy myślę o Kasiuleńce to niejako z automatu  myślę też o Kocurrkowej Myszce i Rominym Cacusiu. Zastanawiam się co u Romi, zero wiadomości i zaczynam się martwić, ech...

Wczoraj miał miejsce zabieg  Dżefika, zwanego Wasylem, najgrubszego kota Dżizaasa i Jądrzeja, ząbki były robione. Mła po południu zadzwoni i o zdrówko się wypyta, no i o ustalenia pogrzebowe. No właśnie, z wieści mniej dobrych to same pogrzeby wokół, po tej zimie staruszki i nie tylko staruszki padają jak kawki. Nie tylko Babci Halince przyszło odbyć podróż w Wielkie Nieznane, mła co i raz się dowiaduje że ktoś znajomy odszedł. Kiepsko się z tym czuję, ale robić? -  Nikt nie jest wieczny, każdy ma jakiś termin przydatności i już. W związku ze związkiem, znaczy z tym terminem przydatności urządzam sobie starość, znaczy jestem w trakcie pisania propozycji kamienicznej, ciężko mła to idzie. Szczerze pisząc kocie zmartwienia i jednoczesne usiłowania przeprowadzki to trochę dużo jak na mła. Tylko że mła musi to ruszyć, bo przeca młodsza się nie robi i nie wydawa mła się żeby z czasem wszystko zrobiło się proste, łatwe i przyjemne a mła nagle jakimś cudem sprawniej ogarniająca rzeczywistość. Wyznaczyłam sobie termin i po prostu wykonam ten pierwszy krok kadryla, choć wcale nie chce mła się tańczyć.

Z wiadomości dodupnych - staram się niczego politycznego nie słuchać i nie czytać, bo to co do mnie fragmentarycznie dociera, powoduje u mła natychmiastowy wkarw, taki z toczeniem piany z ust i wywracaniem gałek ocznych. Dotyczy to zarówno info krajowych, jak i zagramanicznych, zdawa się że na świecie występuje równomierny wysyp politycznych idiotów. Mła się robi coraz bardziej antysystemowa, niemal do bólu, choć wiem że antysystemowość nie czyni tak od razu sprawczym. Jak tak dalej pójdzie to przyjdzie mła się zapisać do jakichś anarchistów albo innej sekty. Ech... wielka to prawda że dobre czasy tworzą słabych ludzi, dobrobyt ponad miarę, nawet taki na kredyt, źle działa na mózgi. To taka prawda, którą nie bardzo chce się poznać, człowiek w końcu ewolucyjnie stworzony do lenistwa, czyli jak najmniejszego zużywania własnej energii a tu taki siurprajz, paradoks paskudny że rozleniwienie jednak jestestwu zagraża. No cóż, wzrosną ceny energii dzięki pomarańczowej małpie z brzytwą zza Atlantyku i to mimo ruszenia rezerw. Nie że mła jakieś histeryczne wizje snuje, po prostu destabilizacja regionu to coś o skutkach długofalowych, to nie tak że wojna ryżo - irańska się skończy i wszystko szybciutko wróci do normy. Nie wróci, bo technikalia. Tak to jest jak za geopolitykę biorą się pazerni dyletanci, zwiększone rachunki płacą jak zawsze malutcy. Dla nas to,  czy Wujek Wowa,  czy Ryży z Hameryki,  usiłują przekonać sami siebie że się liczą,  to wsio ryba, kasa płynie z naszych kieszeni. Trudno się nie wnerwiać na stetryczałych dziadów i towarzyszące im pompy ssące. 

No dobra, to by było na razie na tyle. Fotki domowo - ogrodowe i nawet Muzycznik z okazji Kasiuleńkowej mijanki z Cichą zapodam. W końcu jeszcze w zielone gramy, więc się należy. "Golden Brown" to jakby troszki o Kasiuleńce, na saksofonie gra Laurence Mason, który podrabia The Dave Brubeck Quartet. Nawet nieźle to wyszło.

Weekendownik - smutaśnie

Ech... nie jest dobrze z Kasiuleńką, zachodzi nam jak słoneczko. Bez wcierki nie ma apetytu, nawadniać trzeba coraz częściej, zmierza to nieuchronnie w tym kierunku, o którym mła nie chce się myśleć, choć myśleć musi. Dla dobra koty. Zbieram się w sobie, bo wiem że decyzja będzie musiała zapaść. Ciężko mi ale nie można skazywać stworzenia na cierpienie. Co innego lekki dyskomfort a co innego ciągłe kłucie, nieprzynoszące poprawy i postępujący spadek wydolności organizmu. Jakby tego było mało wczoraj jak grom z jasnego nieba rąbnęła mła wiadomość o śmierci Babci Halinki, babci Jądrzeja. Niby z racji wieku można się tego było spodziewać, Babcia Halinka miała lat 90, jednakże wydawała się dość zdrowa a na zeszłorocznej Wigilii, mła była wręcz zaskoczona jej świetną formą.

No wicie rozumicie, włos ufarbowany, oko zrobione, zgrabne nogi w butach na obcasie - nikt by nie dał tych 90 lat.  A tu w ciągu tygodnia od stwierdzenia ostrej białaczki Babci Halinki nie ma. Misia, kotka Babci Halinki dostanie się Pani Krysi, przyjaciółce Babci Halinki, kto zaopiekuje się starymi żółwiami jeszcze nie wiadomo. Na razie wszyscy zgłuptani, bo Babcia Halinka odeszła ledwie wczoraj. Ech... a tak się cieszyła na wakacje w tym roku. Tak szczerze pisząc mła sądziła że wcześniej odejdzie druga babcia Jądrzeja, 105 letnia Babcia Chapcia, jednak ona szczęśliwie trzyma się nieźle, choć nie wiem jaki to rodzaj szczęścia można czerpać z przykucia do łóżka. Szczęściem można wtedy nazwać nieświadomość, choć może mła się myli, ludzie są przecież tacy różni, różne sprawy ich przerażają. No i tak to wygląda. Ponieważ wpis jest z tych przygnębiających, to choć zdjęcia będą przyjemne. Na Muzycznik nie mam dziś siły, jakoś mła się nie chce niczego wyszukiwać.

Odpryski wojenne

Yankees zrobili sobie swoje własne SWO, bardzo się starają tej dupandy na Bliskim Wschodzie nie nazywać wojną. Nasza prawica cóś zaczęła głupieć bardziej niż zwykle od tych stanozjednoczńskich przykrywek akt Epsteina. Cenckiewicz: "Jeśli ktoś myśli, że Polska dzięki SAFE zbuduje takie zdolności, które pozwolą nam zaatakować naszego wroga na jego terytorium w takiej skali, jak zrobiły to USA i Izrael, to się myli." Mam nadzieję że nigdy nie będziemy atakować naszego wroga na jego terytorium, tak jak to zrobiły USA i Izrael. Do tych wszystkich, którzy głosowali na obecnego prezydenta RP może w końcu dotrze że powołany przez niego na urząd facet,  nie powinien zajmować się polityką bezpieczeństwa średniej wielkości kraju, jakim jest Cebulandia. Polityk, który ćwierka o atakach na inny kraj, powinien być natychmiastowo wykopany z wszelkich instytucji związanych z obronnością. Cenckiewicz ma problemy i jak widać nie są one małe. Prawiczki kole naszego prezydenta dostały na tle amerykańskiej wojenki hopla i wydaje im się że oni to orły, sokoły. Sorry, mła widzi w Pałacu Prezydenckim stado nierozumiejących sytuacji kretynów, paplających głupoty w najgorszym z możliwych stylu - małofiutkizmu zakompleksionych facetów, którym się ubzdurało jak to na wojence ładnie. Noż kurwa! Polska nie ma  atakować, Polska ma być na tyle uzbrojona we wszelkie rodzaje broni żeby nikt nie chciał zaryzykować ataku na nasze terytorium. No i ma na to wziąć jak najtańszy kredyt i to jak najszybciej, a jak ktoś chce przejrzystości dystrybucji pozyskanych środków to zawsze może je śledzić i stworzyć w tym celu odpowiednie narzędzia. Tego czego prawica naprawdę się boi,  to związania Polski z UE, byłoby miło gdyby okazali się twardzielami stawiającymi sprawę jasno i nie posuwali się do bardzo krótkonóżkowych kłamstw, które są tak idiotyczne, że po prostu żenujące. 

Druga kwestia, która mła podniosła ciśnienie, to nasi dzielni podróżnicy oczekujący na samoloty ewakuujące ich ze strefy konfliktu. Mła jest  z tych, które lubiejo podróże, dużo spraw jestem w stanie zrozumieć. Sama byłam zdumiona tym że polska ambasada w Lizbonie posiada tzw. głuchy telefon i nie ma w niej dyżurów. Jednakże od ponad miesiąca MSZ nadawa komunikaty w sprawie zagrożeń i ostrzega, przed podróżami w rejon Bliskiego Wschodu i tamtejszymi miejscami przesiadkowymi i do mła coraz słabiej trafia argument "Wycieczkę mieliśmy zamówioną rok temu". Sorry, pretensje o to że się siedzi na lotnisku w ostrzeliwanym mieście należy wnosić do własnej głupoty,  Izraela, USA i Iranu, dokładnie w tej kolejności, nie do polskiego zarzundu. Bo niezależnie czy ten zarzund pełowski, pisdnięty, czy razemkowo - konfederacki,  to nie ma on obowiązku myśleć za łobywatela. Przestrzeń powietrzna była zamknięta, do najbliższych bezpiecznych lotnisk w wuj daleko i trzeba myśląc nad głupotą własnych poczynań ponosić konsekwencję swoich działań a nie biadolić. Mła rozumie na ten przykład że konsulaty czy ambasady powinny troszczyć się czy Polakom na obczyźnie nie jest głodno, zimno, czy leki są dostępne, jednakże zagrożenie ostrzałem to podróżnicy i rezydenci sami sobie na głowę ściągnęli i trudno wymagać żeby polski podatnik ponosił koszty powrotu z  ryzykownych, egzotycznych wakacji swoich współobywateli. Pomoc na miejscu tak, płacenie za czyjąś głupotę i organizowanie ryzykownej ewakuacji stanowczo nie. Jak prezydent chce pomagać, to z prywatnych środków a jak chce poziom działania ambasad podnieść, to chyba najwyższa pora przestać się bawić w obrazę, tylko nominację ambasadorskie podpisać. 

Jakby człowiek nie dość miał domowych kłopotów ze słabującym zwierzaczkiem, jakby ceny energii czy paliw nie były już wystarczająco paskudne, jakby nie dość dwóch konfliktów mających na nas olbrzymi wpływ, to jeszcze mamy w społeczeństwie zbyt duży jak na mła odsetek roszczeniowych ale słabo odpowiedzialnych za siebie głupków i wojowniczo usposobionych idiotów. Dla uspokojenia kocie obabrazki z podpisem autora a w Muzyczniku stara piosenka Queen o dziewczynach z grubymi tyłkami, które wprawiają ten świat w ruch.

Przedwiośnie czy pozimie?

Mła wczoraj wychynęła do ogrodu, zwabiona ciepełkiem. Na oko to w ogrodzie przedwiośnie, mła jednakże taka cóś mniej sprawna, znaczy mła w fazie pozimia. Jednakże tak było miło że nawet słabująca Kasiuleńka raczyła wyjść na słoneczko, po czym z tego szczęścia nastąpiło rzyganie. No bo Kasiuleńka porządnie wody się napiwszy. Tak średnio jest z naszą Kasiuleńką, co się polepszy, to się popieprzy, obecnie brak apetytu ale w kocinie życie się telepie i uszka popuchnięte Aestinem smarowane jakby ciut, ciut lepsze. Mamy nadzieję że przetrwa marzec ten starzec, staramy się bardzo. Mła ustępuje jej we wszystkim, jest na każde miauknięcie,  kota nasza odziedziczyła niemal cały majątek łóżeczkowy po Sissi, nikt nie śmiał zająć spanek, bo Kasiuleńka łypała oczkami. Jedzenie jest na żądanie i mła czyma kciuki za to by apetyt znów się pojawił, całowanie tako samo na życzenie, miejsca priorytetowe na parapecie zajmowane na chama to święte prawo a wszelkie pretensje stada wobec zajmującej są natentychmiast uciszane przez mła. Nie wiem jak długo Kasiuleńce uda się z nami zostać, widzę że to zdrówko to naprawdę problematyczne, nie jest z nią dobrze, ale mła sobie postanowiła że teraz to ma być luksus, a nie takie zwykłe, kocie życie i robię wszystko by Kasiuleńce stworzyć warunki dla królewny. Jutro jedziemy na płukankę i kontrolę uszek. Z ludźmi kole mła tyż nie jest najlepiej. Geriatria w naszej kamienicy niby trzyma się jako tako, jednakże martwi mnie brak apetytu też u Gieni i pozimowa forma Irenki. Nie da się ukryć że tegoroczna zima nie była dla nich łaskawa. O Panu Dzidku nawet nie chce mła się pisać, za smutne to jego bytowanie na pół gwizdka. Starość, ta kocia i ludzka, daje nam w kość.

Mła stara się tyż cóś w chałupie robić, choć tak po prawdzie to zdaję sobie sprawę że to próba ogarnięcia stajen Augiasza. Potrzeba rozwiązania problemu dostosowania powierzchni życiowej do możliwości sprzątalniczej mła robi się coraz bardziej paląca. Mła zamierza w tym miesiącu ruszyć do przodu ze sprawami najważniejszymi, Kitty ma rację twierdząc że trzeba to robić, kiedy ma się jeszcze siły. W ramach sprzątań i układań, mła ponachodziła różne rzeczy. Na przykład znalazła starą lampkę Małgoś - Sąsiadki, wewiórkę wykonaną przez zakład w Katowicach, z dumnym napisem "Wykonano ręcznie", choć jest to odlew, co dla mła jest oczywiste. Rzecz stara ale nie na tyle żeby mła czuła szaconek dla zabytku. Czym prędzej wyjęłam farby do porcelany i wkurzająca mła biel pieńka zniknęła. Teraz cza wyjąć jeszcze z środka wewiórki żarówkę i farby wypalić w niezbyt wysokiej temperaturze. Wyjmowanie ustrojstwa przekracza zdolności mła, więc chyba udam się do Sławencjusza, któren jest geniuszem dłubactwa wszelkiego.  Mła zaczęła też wiosenny przegląd roślin domowych, głównie sukinkulentów ale nie tylko, bo przeca mła się dorobiła stadka asparagusów i kliwii. Ponieważ w tym roku wielkich strat nie było, mimo tych cholernych mrozów i dość oszczędnego grzania przez mła, kupiłam sobie w nagrodę przeceniony po kwitnieniu storczyk. Nie jest to ulubiony sabotek, tylko chyba jakieś dendrobium. Chyba, bo market ograniczył się do info - "Storczyk mix".  Nie powinnam narzekać, bo cena była "biletowo - miejska". No i to by było na tyle. Fotki ogrodowo - domowe,  z  olbrzymią przewagą tych ostatnich  a w Muzyczniku muzyczka z czasów  młodości mła. Pamiętacie lata 80 i to odjechane brzmienie?  Jak nie pamiętacie to sobie posłuchajcie Tears For Fears.

Cztery lata po

To był szok, przede wszystkim dlatego że Rosjanie postawili wszystko na jedną kartę. Rozsądni politycy, dbający o państwo, tak nie robią. Dla nas najbardziej istotna była skala oporu Ukraińców, kiedy zorientowaliśmy się że naprawdę walczą, zaczęliśmy pracować nad logistyką, żeby ich wspomóc. Po miesiącu było pozamiatane, wiem że to dziwne, bo przecież wojna nadal trwa, ale ona została militarnie przegrana przez Rosjan wraz z wycofaniem się z okolic Kijowa. Cały czas o tym piałam i nadal pieję, coby tam propaganda nie usiłowała nam wmówić i to nie tylko ta rosyjska. O polityczne wygranie konfliktu jeszcze walczą ale  moim zdaniem tak naprawdę jest już po zawodach, za dużo kasy włożono ze strony Zachodu żeby odpuścić. No i ta analogia, III Rzesza przerżnęła wojnę w 1942 roku, kiedy ruszyła produkcja broni u aliantów, wojna trwała jeszcze trzy lata, choć była przegrana. Dla mnie nie ten pierwszy szok był tak istotny, jak uświadomienie sobie po miesiącu wojny, jaki scenariusz będzie najprawdopodobniej realizowany. Kiedy ludzie się ekscytowali walkami na froncie, mła przyglądała się nakładaniu sankcji "które nie działają", co do których podejrzewałam że jeżeli będą rozłożone na lata i dokręcane, prędzej czy później wykończą gospodarkę, nie powodując eskalacji działań zbrojnych.  Stereotypowy obraz Rosjan, to obraz narodu cierpliwych niewolników z manią wielkości, odpornych na sankcję. Na sankcje to odporny może być reżim, żadne państwo i żaden naród nie są odporne na sankcje. Wychowana w komunie, w czasach Reagana,  coś na ten temat wiem. Rosjanie podjęli jakieś próby ogarnięcia sytuacji, ale to jest klasyka upadających państw - ładuj w siły zbrojne jeżeli nie jesteś w stanie podnieść gospodarki. To nic nie daje na dłuższą metę, dla dobra Rosji Wujek Wowa powinien przy takim kierowaniu państwem udać się na wieczne ajciu, system i tak padnie, bo jest nie do utrzymania. Jest dla mła jasne że w pierwszym roku trwania wojny postanowiono że państwo tak agresywne jak Rosja musi się wykrwawić żeby przestało zagrażać innym i że Ukraińcy zostaną dozbrojeni i otrzymają gwarancję odbudowy gospodarki. Do Wujka Wowy to jakby nie dotarło, polityka amoku, coś jak przymus hazardzisty, który nie pozwala odejść od zielonego stolika. Taka nadzieja że zaraz się odwróci.  Jakby nie zdawał sobie sprawy z różnic potencjału gospodarek i skali poparcia, to nie była jedna z amerykańskich wojenek kolonialnych, w których poparcie dla polityki amerykańskiej będzie malało - od początku źle czytał Europę, jakby nie widział skali nacisków na Niemcy. Ślepota u dobrego szachisty? Starość i odcięcie od rzetelnych info. Wynik paskudny. To jest taka wojna, w której Rosjanie pokonali Rosję, krach na własne życzenie.Wygrywanie w wojnie informacyjnej a Rosji udało się niewątpliwie narzucić części społeczeństwa Zachodu swoją narrację,  niczego nie zmieni, przedłuży tylko agonię. Bo Rosjanie dla trwania w tym konflikcie kolejny rok, czy dwa, przegrywają przyszłość za lat pięć i dalej.

Wchodzimy w piąty rok tlącego się konfliktu, Chińczycy budują swoje miasto pod Władywostokiem, Rosja traci wpływy w Azji Centralnej, na Kaukazie dzieją się dziwne rzeczy, nawet to Gruzińskie Marzenie robi się bardziej klanowe niż prorosyjskie, Europa się zbroi, a granica z NATO jest dłuższa niż kiedykolwiek, granie na Trumpa spowodowało powstanie ruchu MEGA - Make Europa Great Again, bardziej spójnego niż Rosjanie by chcieli. Rosja pogrzebała swoje perspektywy jako mocarstwo globalne, co jest na rękę US, teraz grzebie perspektywy mocarstwa regionalnego, co nie jest na rękę US a absolutnie  jest mile widziane w Europie.  Rosjanie nie są w stanie nic z tym zrobić. Wspierają jak mogą europejską skrajną prawicę i równie skrajną lewicę, w nadziei że uda się powstrzymać sankcje, które powodują że Rosja zapada się cywilizacyjnie. No bo wygląda na to że czeka nas  zapaść Rosji, pytanie tylko jaka będzie jej skala i przebieg?  No i jaki termin? Powolne tracenia znaczenia rozłożone w czasie, czy gwałtowne podziały? Co będzie dalej? Tego nie wie nikt,  ale jest faktem że zarówno US jak i Chiny mierzą się z problemami gospodarczymi i to wcale nie lekkimi, znaczy koncert mocarstw mocno wątpliwy i z tej strony nie ma co liczyć na pomoc dla gasnącego imperium. Rosyjska gospodarka jest już na krawędzi i nie chodzi o to ile kosztują ogórki, tylko o to że poza zbrojeniówką ledwie dychającą, produkcja upada a rynek surowcowy właśnie się wyłożył, Elwira Nabiulina, szefowa Banku Centralnego Rosji, może jedynie zarządzać katastrofą, bo  pudrowanie finansów nie zapobiega kanibalizacji gospodarki. Rosja może w takim stanie trwać i powoli się zapadać, coś jak Korea Północna, co nie jest dobrą perspektywą zważywszy na to że Koreańczycy z Północy drą japy na tematy nuklearne z okazji cyklicznie nawiedzających ich klęsk głodu.  Może też dojść do typowo rosyjskiego rozwiązania, czyli przewrotu pałacowego z możliwą acz niekonieczną rewolucją w tle. Z Rosją nigdy nie wiadomo jaką receptę sobie zafunduje na kryzys. Jedno pewne, po tej wojnie Rosjanie będą mieli kaca giganta, może zaczną doceniać zalety trzeźwości?

Temat ciężki to choć obrazki z Palechy będą pocieszką dla oczu.

P.S. Na Kremlu, w Białym Domu i w Zhongnanhai rządzi geriatria, dla której, jak to ktoś ładnie określił, przyszłość to termin ważności tabletek na prostatę. Ciekawe jacy będą następcy? Jak na razie to Wujek Wowa chce pisać własny nekrolog krwią sąsiadów, trzeba uważać na pomysły innych dziadków.

Codziennik - "garb uroczy" się toczy, jakoś żyjemy

Życie nam jakoś się ustabilizowało z tą chorobą starczą Kasiuleńki, raz na pięć - sześć dni nawadnianie, codziennie leki i suplementy, koniec z antybiotykiem. Kupione nowe łóżeczko w ramach korupcji, która guzik dała - Kasiuleńka wzór grzeczności w gabinecie weterynaryjnym, w domu pokazuje rogi.  Pojęcie kroplówka jest pojęciem wrażym, w związku ze związkiem mła ma mocno pod górkę i musiała przejść na strzykawkę i podskórną iniekcję z płukanki. Poza tym  był tylko jeden incydent z przysiadaniem i napinaniem, tfu, tfu, tfu, tak jest normalne lanie i apetyt dopisuje. Oczywiście jest zarzundzanie mła i próby pokazywania Mrutku, kto tu jest główną i najważniejszą kerowniczką. Mrutku rzecz jasna nie pozostaje wobec takich pokazów obojętny, całe stado i mła oglądamy go w roli dyrechtora, bardzo srogiego i wymagającego. Finansowo jesteśmy pod kreską ale przynajmniej  najokrutniejszy rachunek zapłacony.  Tak wogle to jeżeli możecie wejdźcie na bazarek u Kocurrka, u której jest masowy wysyp kocich wizyt wetowych. Jakby było mało to jeszcze Kocurrka przyłóżkowało srovido - grypsko.  Jeśli chodzi o mła to jakoś się trzymam, choć szału nie ma. Po prawdzie to mła dobija pogoda, moje ciśnienie zalicza jakieś zapaściowe doły. Pijam wodę z solą i sokiem z cytryny, kawy, jak mogę sobie pozwolić to alkohol. Pomaga tak se. Nie powinnam narzekać, Mamelonowi i Sławencjuszowi, oraz Dżizaasowi i Jądrzejowi ciśnienie podskoczyło do dużych wartości w momencie odwilży - rurwy poszły i nastąpiło zalanie o rozmiarach potopu. Sławencjuszowi zalało warsztat pracy, Jądrzejowi mieszkanie, działo się. No nie chciałabym takiego lekarstwa na podniesienie ciśnienia. Obejrzałam pokrzepiający film ze zmarłym na dniach Robertem Duvalem, "Aż po grób" się to nazywa.  Nie że dzieło wiekopomne, nic z tych rzeczy, bardzo prosta historia ale świetnie zagrana. Tyłka nie urwało ale przyjemnie mła się oglądało, z kotami uwalonymi obok.

Fotki zdziśki, ogród i domowizna z promocyjnymi żonkilami. Zamiast Muzycznika opowieści o życiu w czasach Tudorów, mła urzekła opowiadająca. Ruth Goodman wymiata!