Okularka

Zaginęła Okularia, nia ma jej od soboty rano, podobno była widziana w niedzielę. Cała jestem w nerwach.  Na razie tyle, bo na nic więcej nie mam siły.

"Odyseja" - mła oblookała i donosi

"Muzo! Męża wyśpiewaj, co święty gród Troi zburzywszy,

długo błądził i w tułaczce swojej siła różnych miast widział,

poznał tylu ludów zwyczaje, a co przygód doświadczył i trudów!"

"Odyseja" Homer 

 

Nowy film Nolana, jak to u niego,   bardzo widowiskowy. Mła z ostatnim "Nolanem" miała problem, "Oppenheimer" mimo świetnej gry aktorskiej, wydał się mła taki nie do końca nolanowski. Czegoś w nim brakowało, może nadziei? Nowy film jest za to nolanowski do bólu. Oczywiście przed filmem było mnóstwo kontrowersji, głównie dotyczących obsady. No wicie rozumicie, że woke, czarnoskóra Helena, te klimaty.  Mła, która nie znosi kiedy postacie historycznych Europejczyków "kaukaskich" odgrywają w filmach historycznych czarnoskórzy aktorzy,  tym razem olała temat, bo to przeca adaptacja eposu, a nie historii. Tak jak w serialu "Wielka", satyrze ubranej w historyczny kostium, nie ma znaczenia czy  aktor jest czarnoskóry, białoskóry, czy fioletowy w ciapki. Przeca nie mamy do czynienia z materią faktów, tylko ze sztuką o sztuce. Ci, którzy  tak bardzo się zapluwali opisem Heleny jako białoramiennej, nie grzmieli jakoś że Nolan nie każe mówić  swoim bohaterom greckim heksametrem i to nie w wersji klasycznej, tylko zgodnej z najnowszymi ustaleniami na temat  brzmienia greki w VIII  - VII p.n.e.

Mła osobiście nie ma nic przeciwko temu żeby córkę łabędzia pod postacią, którego ukrywał się Zeus,  wyklutą z jaja,  grała czarnoskóra aktorka.  Półbogini może mieć nawet trzeci cycek, w charakterze dodatkowej atrakcji.  Gdyby Ci wszyscy samozwańczy obrońcy białoskórej  Heleny wiedzieli jak wyglądali  ludzie epoki mykeńskiej na  wyspach greckich, to pewnie by nimi zatrzęsło i cisza by zapadła w kwestiach protogreckich wyobrażeń. No dobra, nie będę się wyzłośliwiała. To nie jest film archeologiczno - historyczno - prawie że dokumentalny, to opowieść o antycznym micie, próba jego reinterpretacji. Bliżej tu do kina Felliniego, jego "Satiriconu", czy do "Jezusa z Nazaretu" Zefirellego, gdzie jakoś nikt nie wytaczał ciężkich dział z powodu tego że Robert Powell grający Jezusa ni cholery nie przypominał mieszkańca Palestyny z I wieku n.e.  Mity nie są własnością grupy, która je stworzyła, my sami dlatego na Zachodzie obchodzimy Boże Narodzenie że mit bliskowschodni stał się zawłaszczoną częścią naszej kultury. Zawłaszczyliśmy, tak jak i inni zawłaszczają mity. Tak nawiasem pisząc to wielka jest siła obrazu, mła pierwszym skojarzeniem na słowo Jezus jest zawsze ukoronowana cierniem głowa Roberta Powella, z tymi jasno niebieskimi oczami, w których tkwi cały ból świata. 

Film Nolana jest z tego gatunku "obrazu do głowy wkładanego", uroda kadrów ma tu wielką siłę rażenia. Na mła największe wrażenie zrobił  koń trojański na plaży i sceny w Hadesie, klimat wymiata! Do tekstu Nolan podszedł twórczo, znaczy co mu  było potrzebne rozwinął, co mu było niepotrzebne pominął, niektóre sprawy hym... "skompresował", jeszcze inne zmienił. Nie ma tu wyspy ćpających  Lotofagów, za to kwiatami, a nie owocami lotosu, karmi Odysa nimfa Kalipso,  Synon  zostawiony przy koniu ginie, zamiast jak to zapisano akurat nie w "Iliadzie" czy "Odysei" a w "Eneidzie" Rzymianina Wergiliusza, otworzyć w koniu właz, z którego wyleźli  Achajowie, Antinoos ginie ostatni a nie pierwszy, Nauzykaa wraz z Feakami nie istnieje, żadnego worka wiatrów od Eola. Pewnie większość oglądających nie zauważy, bo po prostu nie zna eposu, mła jednak zdawa sobie sprawę jak dalece "Odyseja" 2026 jest autorską interpretacją Nolana. Czy mła z tego czyni zarzut? Noł, noł, mamy do czynienia z materią mitu a ona jest bardzo pojemna i hym... zmiennokształtna. Jednocześnie Nolan zachowuje to,  co w tym konkretnym micie jest najbardziej istotne - człowiek jest igraszką bogów, próby przeciwstawiania wyrokom losu niosą zagrożenia a losu nie zmieniają, gdyż wszyscy podążamy w jednym kierunku, nasze działania mają skutki, których nie jesteśmy w stanie przewidzieć,  nie można powrócić do przeszłości. Gdyby mła miała jednym zdaniem opisać jaka jest wersja "Odysei" Nolana  to - Herosi są zmęczeni byciem herosami. To film o rozpadzie świata, jego ideałów, rozpadzie człowieka, z odrobinką nadziei na spokój i być może odrodzenie. Nolan  jak to się przyjęło określać, przesuwa sens.

Spryt Odysa przyniósł zwycięstwo, które okazało się klęską i teraz cały świat ma PTSD. A wszystko to zgrabnie opowiedziane, jak choćby brzemienna w skutki wizyta u czarodziejki Kirke ( Samantha Morton wielką aktorką jest a scena zamiany w świnki duża sprawa! ), czy historia wyspy Syren albo moja ulubiona, bardzo wierna tekstowi historia psa Argosa, czy dobrze pomyślana historia wizerunku Ateny, ukazującej się Odysowi. Jak dla mła to ten film ma wszystko co mła w kinie lubi - dobrze opowiedzianą historię z pomocą świetnych obrazów, dobrze zagraną ( na tyle dobrze że mła nie przeszkadzał ten potoczny amerykański angielski, który czasem ją drażni w tych wszystkich Trojach i Aleksandrach ). Oczywiście są mielizny typu "Nasza epoka brązu się kończy", zdanie które wypowiada Odys, czy "Płyńmy ku zachodzącemu słońcu". Są też drewniane aktorsko momenty, że tak napiszę poziom aktorstwa nie jest równy. No ale jest widowisko, kostiumy są naprawdę filmowe, nikt nie silił się na antyk rodem z Hollywood, szczęśliwie zdaniem mła. Nolan bawi się w wikińskie łodzie, postać Agamemnona przypominającą Batmana, choć dla mła ten Agamemnon ma więcej z Dartha Vadera,  określoną paletę barw, której większość nie będzie kojarzyła ze światem antycznym, bo przeca ludzie teraz informowani przez AI, nieważne że kłamliwie, jak ten świat antyku wyglądał. Muzyka Ludviga Göranssona z tych medytacyjnych, kiedy wybrzmiewa głośniej czuć w niej mrok. To dobra ścieżka dźwiękowa dla filmu o zagubieniu, ale mła nie sądzi żeby podbijała listy przebojów. No i takie to kino autorskie, choć nie wierzę żeby miłośnicy "Incepcji" bardzo je docenili.  Dlaczego? Bo jest to film długi, mało teledyskowy i opowiada o mało przyjemnych sprawach, szczególnie takich, które dotyczą w większości mężczyzn. Filmy o granicach sprawczości człowieka rzadko kiedy cieszą się popularnością wśród publiczności. Mła się podobało, czy będzie się podobać innym? Nie wiem, ludzie mają różne oczekiwania wobec tego filmu.

Za ozdóbstwa dziś robią obrazki sztuki mykeńskiej, czyli z czasów w których toczyły się jakieś historie, które potem obrosły mitem. W Muzyczniku fragmenty ścieżki dźwiękowej, ten z Syrenami i "Another Name". 

Kolejny lipcowy odmeldunek

Zdania nie powinno zaczynać się od więc a tym bardziej wpisu, więc w zdaniu podrzędnie złożonym donoszę że Helenka po zabiegu. Ostały się cztery ząbki jeno, Helenka twierdzi że najważniejsze,  więc jest OK. Antybiotyk jeszcze na tydzień, na parę dni syropek, spray do buzi higieniczny. Jest zalecenie mokrej karmy, Helenka od wielkiego święta je na sucho, problemu nie ma. Za tydzień mamy się pokazać. Teraz Helenka, Mrutek i Okularia w sposób niemal ciągły, bo tylko z przerwą na posiłki, adorują nowy samochód somsiada. Sztaflik pilnuje jedzenia, bo jej zdaniem należą się jej zupki Helenki. Z racji starszeństwa, bo Sztaflisi od czasu do czasu, znaczy kiedy jest to korzystne, przypomina się że jest najstarszym kotem w stadzie. Mła do wtorku ma zajęcie przy kotowskich Dżizaasa i Jądrzeja, którzy są wyjechani. Jądrzej jako inwestycja familii w umiejętności, zdobywa kolejne żeglarskie godziny do odbębnienia przy zdobywaniu patentu na jednostki morskie. Dżizaas i przyjaciele śledzą go z brzegu, gotowi go ewakuować jakby co. Na razie Jądrzej zasypuje ich fotkami z widokiem co siódmej fali a na brzegu potajemnie są snute plany dotyczące nowo zdobytych umiejętności Jądrzeja, zdaniem mła przedwczesne, bo Jądrzej ma do wypływania jeszcze trochę godzin, zanim podejdzie do egzaminu. Dżizaas, która do tej pory znała uroki Półwyspu Istria  i okolic Zadaru, odkrywa teraz urodę Szybernika, Trogiru i Splitu.  Kto wie, może do Dubrownika wybierzemy się kiedyś razem. Lipcowa huśtawka pogodowa służy mła średnio, no ale są na świecie gorsze sprawy niż upał przeplatany zimniskiem. Trza znieść i już. Mła zainwestowała w nowy, starannie przeceniony  klosik szklany, cena 9 złociszy wydała się jej odpowiednia. Oczywiście spod klosika musiała usunąć zawartość, znaczy kfiotki z plastiku, konkretnie to falenopsisy w wydaniu chińskim. W szafce po Małgoś - Sąsiadce znalazłam stareńko pudełko po herbacie, malowniczo nadżarte rdzą. No i to by było na tyle. 

Fotki zdziśki z biegu i w Muzyczniku cóś na nową falę upałów. Gorączka wokół, gorączka w człowieku. Chyba zacznę gorączkowo obcałowywać Sztaflika na straży zupek, he, he, he.

O naturalności głębokich smutków

Wpis Ani Bzikowej chodzi za mła od dłuższego czasu, mła się leniwie nad nim zastanawiała. Wydawało mła się, może nieco naiwnie, że mła by się na cóś takiego, co Bziczek wypraktykowała,  mogła pisać, bo przeca mła generalnie to tak frontem do ludziów i różnych spraw ciekawa. Potem jednakże mła sobie przypomniała jak to ją "kręcą" różne zloty i zlociki, jak nie lubi zorganizowanych imprez, nawet jak wiążą się z wyjazdami w fajne miejsca. Mła tak bardzo szczerze spytała samą siebie czy miałaby ochotę pojechać na jakieś warsztaty, podczas których mogłaby poodkrywać z pomocą innych własne jestestwo? Hym... śladu nie zostało po tym optymistycznym "Myślę że bym się wpasiła", bo otóż bym się nie wpasiła, nawet jak warsztaty odbywałyby się na Karaibach. Nie wiem czy to skrajny indywidualizm ( mam nadzieję że nie, nie lubię myśleć o sobie jako istocie aspołecznej do bólu! ), czy ten sceptycyzm, który czasem zahacza o cynizm i  który nie pozwala mła zawierzać w różne dobroci, czy też wewnętrzne przekonanie o braku potrzeby stosowania jakichś szczególnych działań naprawczych w młowym jestestwie. Mła nie zawsze żyje się najlepiej samej ze sobą, ale uważam ten stan za naturalny i w pewien sposób pożądany, szczerze pisząc nie rozumiem dlaczego miałabym to zmieniać. Nie wiem czy pamiętacie ale kiedyś napisałam o tym że moim zdaniem nadużywa się dziś terminu "depresja" i określa się nim różne egzystencjalne bóle, które nas gniotą. Szafuje się hojnie lekami, lecząc te wszystkie melancholie, które są niejako naturalnym objawem normalnego funkcjonowania. Mła nie twierdzi że depresja nie istnieje, mła twierdzi że nie każdy głęboki smutek jest depresją. A my boimy się głębokich smutków, cała nasza zachodnia kultura się ich boi, chcemy tylko fajnych, budujących nas pozytywnie doświadczeń. Jakby smutek nie mógł budować pozytywnie! Jak się mła nad tym głębiej zastanawia, to się jej ta cała pogoń za naprawą siebie wydawa w prawie każdym przypadku bezcelową. Nie można naprawić tego co nie jest zepsute, tylko jest jakie jest. 

Mła to teraz pewnie wsadzi kij w mrowisko ale przeca szczerość to wartość sama w sobie - przepracowanie traum nie zmienia przeszłości, jedyne co zmienia to myślenie o niej. To obłaskawianie świata minionego. Mła rozumie i wie że potrzebne, są ludzie którzy mają taki PTSD, który uniemożliwia im funkcjonowanie. Jednakże większość ludzi nie cierpi na PTSD i mła zachodzi w głowę dlaczego tak wiele osób czuje potrzebę, jak najbardziej autentyczną, przepracowania traum, które nie były doświadczeniami granicznymi? Co skłania nas do szukania pomocy, w sytuacji kiedy nie mamy traumy wojny, wypadku, zbrodni? Dlaczego jesteśmy tak nieodporni na zwykłe życie?  Nie wiem. Po prostu nie mam pojęcia dlaczego dochodzimy do wniosku że coś jest z nami nie tak, bo nas smutek gniecie i dlaczego nie uznajemy tego stanu za naturalny. Gabinety psychologów pełne, warsztaty, treningi świadomości pod okiem couchów od jestestwa mają się świetnie, tylko czy to wszystko naprawdę pomaga?  Jakby pomagało to przeca gabinety powinny pustoszeć a te warsztaty zamierać a jednak tak się nie dzieje. To się rozwija i przypomina coraz bardziej normalny rynek usług. Kosmetyka dla duszy. Tylko prawda, smętna a jakże, jest taka że nie ma idealnej recepty na wszystkie bóle, nie ma recepty nawet na omijanie bólu i udawanie że on nie istnieje, tylko od nas zależy  czy uśmierzymy to co nas boli, czy też będziemy  sobie żyli bez uśmierzania. Czy naprawdę wszystkie nasze bóle wymagają zmiany myślenia o nich? Czy tak boimy się każdego smutku że wolimy żyć urojeniem, które pozwala ludziom z PTSD normalnie funkcjonować?  Jak pisałam, rozumiem że są bóle z którymi normalnie żyć nie sposób, ale coś mła się zdawa że ofiary wojny na warsztatach o jestestwie nie spotkasz a i w gabinetach psychologów nie pojawiają się tak często jak powinny. Pełno za to w nich ludzi bojących się smutku, wręcz całkowicie wobec niego bezradnych. Usługi w pełnej gotowości czekają na klientów, tfu, pacjentów. To nie jest tak że to ludzie sami z siebie szukają ukojenia, że popyt wytwarza podaż, to cóś bardziej skomplikowanego, jakiś rodzaj sprzężenia zwrotnego, którego mła nie rozgryzła.

Mła zauważyła że rynek literatury poradnikowej od jestestwa rozwija się prężnie, porady w kwestii zostania biznesmenem, szczęściarzem w związku, mistrzem Zen,  znajdziecie w każdej księgarni. No i znów to natrętne pytanie, skoro jest tak dobrze, to dlaczego jest tak źle?  Dlaczego mimo tego uzbrojenia w porady "Jak żyć", sens tego życia cóś coraz bardziej  nam umyka? Mła cóś żmijka Socjologia użarła, bardzo niejasno mła  podejrzewa że kryje się za tym konsumpcjonizm i stanozjednoczońskie remedia na to, że nie spełnia ten konsumpcjonizm naszych potrzeb, w świecie, w którym religijne doktryny nie stanowią już odpowiedzi. Mła na to  myślenie naprowadziła pewna zmiana w konsumpcjonizmie, obecnie tryndne jest konsumowanie doświadczeń, gromadzenie rzeczy zeszło na drugi plan. To mła jakoś tak zagrało z tym leczeniem smutków, wszak konsumpcjonizm ma za zadanie uczynić nas szczęśliwymi tu i teraz. Smutki w konsumpcyjnym społeczeństwie się leczy albo przepracowuje, przy okazji na tym zarabiając. Takie są te moje socjo - podejrzenia. Kochane ludzie życie to nie bajka a na końcu się jeszcze umiera. Nieraz ciężko. Nie pomoże niepalenie tytoniu, niechlanie alkoholu i brak ćpania. Co najwyżej się w tej trumnie będzie lepiej prezentować z powodu braku ekscesów, czyli dość nudnego życia. Przepracowanie traum nie zmieni faktu że zaistniały.  Sorry ale w tej sytuacji smutek to objaw jasnego osądu rzeczywistości. Po cholerę tłumić jasny osąd? Dlaczego nie mamy być z powodu ludzjiej kondycji zasmuceni?  Mła nie rozumie, dlatego mła się nie nadawa na warsztaty i poszukiwanie siebie. Mła dość dobrze orientuje się gdzie jest, u progu starości, z przeszłością której nie sposób zmienić, tego nie dokona nawet demencja mła. Jest jak jest, trzeba wykorzystać te rzadkie chwile szczerości, które człowiek ma sam ze sobą i przestać się bać na zapas  smutków i bólów. Taka już nasza natura że nas jestestwo boli i smuci. Naprawdę trzeba się bać stanu kiedy w ogóle nie boli i nic  smuci, obawiam się że taki stan to tak bardziej pod psychiatrię podpada. 

Wybrałam najbardziej nostalgiczne japońskie obrazki dla ozdóbstwa mojego wpisu pełnego dzikich podejrzeń i odpowiednio smętną muzyczkę - królowa nostalgii Kalina. 

Mrutek meloman

"Kot"

"Jest cały czarny, lecz ogon ma elektryczny.

Gdy śpi na słońcu, jest najczarniejszą rzeczą, jaką sobie można wyobrazić.

Nawet we śnie łapie przerażone myszki. Poznać to po pazurkach, które wyrastają mu z łapek.

Jest strasznie miły i niedobry. Zrywa z drzew ptaszki, zanim dojrzeją."

 Zbigniew Herbert

Mła postanowiła  zacząć od wiersza Herberta z powodu nowych  lokatorów na naszej posesji - zamieszkały u nas słowiki. Wszystko wskazuje na to że będziemy mieli troszki niedojrzałych ptoszków do zerwania. Mła bardzo obawiała się kocich ekscesów, no bo wicie rozumicie, te kląskania, śpiewy poranne i późno wieczorne. No a tu zaskoczka, koty całą familię słowików mają gdzieś. Ptoszki pitulą a koty słodko przy tym pituleniu śpią. Wszystkie, choć najdziwniejsza jest reakcja Mrutiego.  Ptoszek milknie, Mrutek podmiaukuje przez sen,  słowik znów zaczyna pitulić a Mrutek w chrapanie. Zdawa się że z naszego kocurego to taki miłośnik słowiczych treli jak z Władysława Jagiełły. Mła będzie musiała pilnować żeby Mrutku to zamiłowanie nie zaszkodziło tak jak Władysławu. Nasz król ponoć wykorkował wskutek przeziębienia nabytego podczas słuchania śpiewu słowika nocą, tak przynajmniej twierdził Jan Długosz. Pewnie prawda, bo mła jakoś nie  wierzy żeby facet pod 80 wymykał się z zamku pod Medyką  nocą w celach lubieżnych, czy coś. Władysław jak się w kwietniu nocnych pituleń słowiczych nasłuchał, to już go w czerwcu nie było, madka musi ustalić z Mrutkiem że słuchanie słowika ma się odbywać z wyrka. Dupka przed zimnem chroniona a przez uchylone okno dźwięk się niesie i mój meloman może sobie wysłuchiwać bezpiecznie słowiczych arii.

Wieści ze świata - skrót i z głowy

Ryży z Yankesowa tradycyjnie zrobił na szczycie, tym razem to był szczyt NATO, "szalonego Iwana", czyli wyciągnął arsenał starych sztuczek, który zachwycił głównie mendia, bo politycy jakby się przyzwyczaili.  Była klasyka: Grenlandia, Iran, srata tata, próby pomiatania, gierki Marka Rutte i tym podobne bzdury. NATO się jakoś tam dogadało, mimo tureckich problemów z demokracją. Erdogan wyrasta na potężnego gracza, bo tak naprawdę  dla USA w NATO jest trochę po zawodach, czego Ryży zdaje się nawet nie zauważył, za to Turcja ma swoje pięć minut, z racji strategicznego położenia i rozmiaru  swojej armii. NATO jest już wyraźnie w czasach "mniej Ameryki", czego mainstreamowe mendia nawet nie raczyły zauważyć, zupełnie w stylu Ryżego, zajmując się głównie rozwydrzonym, amerykańskim staruszkiem. Sensacją szczytu jest to że Ukraina ma produkować rakiety Patriot, wieść gminna niesie  że dlatego że Ukraińcy sobie sami coś rozpracowali. Czując co się święci Amerykanie nagle stali się mili i licencja na produkcję Patriotów trafiła do różnych krajów Europy. No cóż, wszyscy na tym zarobią, tylko Wujek Wowa stratny.  W UK  za rozwydrzonego "walczącego z establishmentem" robi biorący kasę od kogo się da  Nigel Farage.  Obecnie odwraca kota ogonem i usiłuje powtarzać numery z odwracaniem uwagi, tak dobrze opanowane przez Ryżego. Problem w tym że UK to jednak nie USA, kasa, która nie wiadomo za co została Farage'owi przelana,  trochę Brytyjczyków gniecie. Coś tu śmierdzi, na tyle że prasa Murdocha chyba postanowiła zawczasu rozbroić bombę. We Francji Marine Le Pen rozważa kandydowanie na urząd prezydenta, o ile tylko sąd zdecyduje że za przekręty finansowe nie musi nosić opaski podczas kampanii wyborczej. No cóż, zdaniem mła  Bardella ma szansę na prezydenturę, Marine nie. Wiem że o kobiecie brzydko tak pisać ale to polityczka, więc bez filtra podchodzę - Marine jest politycznie zużyta i za stara. Ciekawe w tych dwóch przypadkach jest to że ludzie uwikłani w afery finansowe, Marine i Farage,  uciekają przed konsekwencjami rozliczeń w wybory, szukając szansy na władzę i licząc na podobną głupotę wyborców, jaka miała miejsce w USA. Farage'owi może nawet się uda. 

Na Ukrainie rozkręca się na dobre kampania wyborcza, choć jeszcze o wyborach cicho. O prezydenturę walczą Zeleński i Załużny, dwaj panowie Z, którzy będą kombinowali jak tu sięgnąć po głosy nacjonalistów. Z naszej strony wyznaczyliśmy granicę ekscesów, zmuszając PE do warknięcia w kierunku elit ukraińskich uprawiających politykę historyczną. Co do poglądów mła na ichnią politykę historyczną, to jest zdania że owa polityka pojawia się wówczas kiedy są problemy z polityką bieżącą. Jest oczywiste że zanim Ukraina wejdzie do UE czeka ją reorganizacja państwa, co jest procesem bolesnym, szczególnie dla tych, którzy korzystali na dotychczasowym modelu. Mła się widzi że część ukraińskich elit wcale nie ma ochoty by być częścią UE, w przeciwieństwie do ukraińskiego społeczeństwa. Będzie się działo, bo trzeba będzie na kogoś zwalić winę za opóźnienia w procesie akcesyjnym. Mła spodziewa się akcji obwiniania poszczególnych państw europejskich, czy nawet powstawania partii prorosyjskich na Ukrainie, choć to ostatnie nie spotka się z entuzjazmem zwykłych Ukraińców. Rządowi Ukrainy marzy się powrót Ukraińców z emigracji, jeśli Pambuk spełni to marzenie,  elity szybko będą musiały się zeuropeizować, to jest nieuniknione. Niestety nie wygląda na to żeby  na Ukrainie szybko narodził się odpowiednik brytyjskiego Count Binface, który spuściłby powietrze z nacjonalistycznego balonika, tak jak spuścił powietrze "z walki z establishmentem" toczonej przez Farage'a.

W Rosji wojna rosyjsko - rosyjska o paliwa. Ponieważ Ukraińcy walą masowo w rafinerie i bazy paliwowe a Rosjanie widzą co się dzieje i panikują, na rynku paliw w Rosji jest po prostu krach. Kłopot jest właściwie z każdym rodzajem paliwa i to w okresie żniw, co nie wróży dobrze. Jest na tyle kiepsko że z brakiem paliw mierzy się też armia. Zakaz eksportu benzyny, paliwa lotniczego i diesla przez producentów tych paliw oznacza mniejszą kasę ze sprzedaży wpływającą do budżetu państwa. Mniej kasy na wojenkę. Obecnie w Rosji  jest tak że przed skutkami  SWO jest trudno uciec, ceny paliw przełożą się przeca na ceny towarów i usług, które już i tak szybowały za wysoko jak na kieszeń przeciętnego Rosjanina. Państwo rosyjskie chyba będzie szło w kierunku Wenezueli, sprzedawać może  nierafinowaną ropę. Państwo to w ogóle coraz mniej sprawcze, obrona przeciwlotnicza coś słabo istniejąca a państwo najchętniej swój obowiązek obrony scedowałoby na bronionych. Za to rosyjskie państwo zadbało by jacht Wujka Wowy bezpiecznie dotarł do bazy na północy, z dala od dronów ( co zdaniem mła spowodowało że dolecenie do portów dalekiej północy jest   dla ukraińskich sił dronowych zadaniem ambitnie kuszącym! ). Jakby było mało zadłużenie regionów osiąga katastrofalny poziom, co przekłada się na wyłączenia prądu i dostaw wody w miastach niektórych  z nich. W związku ze związkiem regiony zaczynają pustoszeć, państwo w regionach po prostu przestaje funkcjonować. Nie że Rosja zaraz się rozpadnie,  to na razie proces zapadania się. 

Dziś za ozdóbstwo robią ilustracje pewnego szwedzkiego rysownika, którego nazwisko mam gdzieś zapisane, problem tylko w tym że nie pamiętam gdzie. Te prace to jako żywo przedstawienie wzajemnych stosunków  Tatusia i Rattuska. W Muzyczniku cóś filmowego na temat rzek. 

Lipcowy meldunek

No i przyszedł lipiec, najbardziej letni ze wszystkich letnich miesięcy. Gorąc nieco zelżał, jak dla mła to z naciskiem na nieco. W środę pożegnaliśmy ostatecznie Babcię  Marysię, Dziadek Kazio jakoś do siebie dochodzi, choć u nich w rodzinie to teraz ciąg nieszczęść. Na początku tygodnia u Gosi i Piotrusia odszedł ich najstarszy piesek, ukochany przez wszystkich Miętus, zwany też Głodnym Oczkiem, z racji opanowania trudnej sztuki eleganckiego wyłudzania żarełka. Miał czternaście latek i te czerwcowe upały wyraźnie mu nie służyły, zatrzymał się w ogródku, po wyjściu z basenika w którym się ochładzał.  Jakby mało Gosia z Piotrusiem mieli nieszczęść. Cała nadzieja w tym że Dziadek Kazio zacznie teraz dbać o siebie, bo do tej pory więcej czasu poświęcał zdrowiu Babci Marysi i jakoś to wszystko się ułoży. Gosia powinna mieć niedługo urlaub, może uda się jej odetchnąć  z Piotrusiem i psami. Natalka ma w lipcu praktyki, Dziadek Kazio tournée po lekarzach, w zasadzie gryplan gotowy.

Tatuś nasz odetchnięty pojechał do domu nad morze. Obiecał nam że jeszcze przyjedzie, bo odpoczął. Krokomierz dalej na ręce. Mła smutno, choć rozumie że Tatusiowi tęskno było za Rattuskiem, który ponoć bardzo ucieszony z jego powrotu. Misia pewnie teraz będzie tęsknić. Ech... Helenka została odłowiona i pojechała do dochtórek.  Zęby do robienia, krew pobrana, antybiotyk zapodany,  wieczorem zjedzone. Dostaje zestawik z antybiotykiem i syropkiem, bo trza wyleczyć choć trochę to zapalenie przyzębia przed zabiegiem, ale zjada tak se. Muszę zapodawać surowiznę, bo to lubi najbardziej. Dalej baruję się z urządzeniem sobie przyszłości, co znacznie lepiej wygląda niż urządzanie sobie starości. Przy upalnej pogodzie marzy się mła wyjazd nad morze, ale to się może tylko pomorzyć, bo so łobowiązki i na urlaubie się już było. W ramach poprawiania sobie  humoru poszalałam z przyszłorocznymi planami wakacyjnymi, z których nie wiem co wyjdzie, ale przeca tak nie do końca mła jest przekonana że wyjść musi. Chodzi o przyjemność planowania. Prawie nie bywam w ogrodzie, czas mi strasznie szybko mija i nie mam kiedy, w dodatku popołudniami  gorąco. Usiłuję trochę czytać, ale będę szczera - usiłuję. No i to tyle lipcowego meldunku. 

Dziś  za ozdóbstwo robią kocie obrazki, dwa pierwsze autorów mła nieznanych, a szkoda, bo fajne są ( Behemot zakąszający grzybkiem i Białe Lenistwo! ), autorami dwóch pozostałych prac są e Louis Valtat i Charles Camoin.  W Muzyczniku "I'll fly away" i Rising Appalachia. Takie raczej nieoczywiste wykonanie. Mła bardzo lubi ten hymn, napisany przez Alberta E. Brumleya w latach 1929 - 1932 i opublikowany w 1932 roku przez firmę Hartford Music w zbiorze zatytułowanym "Wonderful Message". To najweselsza piosenka o Cichej jaką mła zna. Albertowi napisanie piosenki zajęło aż trzy lata, od pomysłu, który mu wpadł do głowy podczas zbioru bawełny w 1928 roku do niemal daty wydania. Różne wersje utworu wypróbowywał, ale ta właściwa przyszła najpóźniej. Podobno Brumley inspirował się balladą "The Prisoner's Song" z 1924 roku. Hym... hymn śpiewany podczas uroczystości religijnych, jeden z najbardziej znanych utworów gospel, będący zarazem nowoorleańskim hymnem pogrzebowym, ma takie kryminalne korzonki.