Doszliśmy do najważniejszej części zbiorów MAK, czyli tego wszystkiego co związane jest z Wiener Werkstätte ( tak po prawdzie to się nazywało Produktiv - Gemeinschaft von Kunsthandwerkern, czyli po polsku Spółdzielnia Produkcyjna Rzemieślników Artystycznych, w a skrócie Warsztaty Wiedeńskie ). Oczywiście secesja wiedeńska to nie tylko Wiener Werkstätte, sprawa jest o wiele bardziej skomplikowana i różnorodna, niż postanie pracowni rzemieślniczej. Zresztą jej powstanie było wynikiem długotrwałego procesu, który rozpoczął się w momencie utworzenia w 1867 roku Cesarsko - Królewskiej Szkoły Sztuki i Rzemiosła. Zanim powstały Wiener Werkstätte, twórcy związani z wiedeńską secesją działali. Jednakże powstanie pracowni rzemieślniczej, założonej w 1903 roku przez Josefa Hoffmana oraz Kolomana Mosera, uchodzi za pewną cezurę czasową. Od tej pory nowa sztuka stała się niemal oficjalna.
To co wytwarzały Wiener Werkstätte inspirowane było Secesją Wiedeńską, oraz brytyjskim nurtem Arts & Crafts,
szczególnie zwracano uwagę na rzeczy wychodzące z Guild and School of Handicraft Charlesa Ashbee. Głównym
założeniem Warsztatów było równe traktowanie rzemieślnika i projektanta,
którzy wspólnie mieli sygnować ukończony produkt.
To był niejako powrót do tego czym niegdyś, przed czasami produkcji przemysłowej, była produkcja rzeczy powszechnego użytku. W założeniu szczytnym , a jakże, miały być to produkty masowe, co oczywiście było niemożliwe z powodu
kosztów ich wytwarzania. Przywilej posiadania tych wyrobów, stał się zależny od grubości portfela, choć np. złotnicy związani z warsztatami nie używali kamieni szlachetnych i złota. Jednakże niepowtarzalność wyrobów, a także ich jakość, powodowała że nie każdy mógł sobie na nie pozwolić. Także opowieści o masowej sztuce stosowanej w wykonaniu Wiener Werkstätte , to tak między bajki włożyć. 
Po 1905 roku styl Wiener Werkstätte wyparł secesję i stał się głównym nurtem sztuki użytkowej ówczesnego Wiednia. Charakteryzował się on prostszymi formami i dość kunsztowną konstrukcją. Szczerze pisząc to można pokusić się o twierdzenie że prosta forma wielu przedmiotów znacznie wyprzedzała gusta klientów, to była naprawdę bardzo nowoczesna sztuka. Jednak po 1915 to właśnie te nieszczęsne gusta klientów wymusiły intensywniejsze zdobnictwo, co zdaniem mła spowodowało obniżenie wartości przedmiotów. No ale to jest tylko opinia mła, po prostu jak na jej gust, to było za dużo pitigrilli. Do mła jakoś bardziej przemawiały te prostsze formy. Ciekawe dla mła było prześledzenia jak bardzo duży był wpływ produkcji Wiener Werkstätte na tworzenie się stylu Art Deco, byłam zaskoczona że niektóre charakterystyczne cechy tego stylu pojawiały się w produkcji Wiener Werkstätte tak wcześnie. Oczywiście nie tylko zbiory produktów z Wiener Werkstätte są obecne w MAK, mła była zachwycona dziełami Charlesa Rennie Macikntosha, które znajdują się w zasobach MAK. Salon muzyczny Fritza Waerndorfera dla którego projekt architektoniczny przestrzeni stworzył Josef Hoffmann, został ozdobiony przez Mackintosha oraz Margaret Macdonald Mackintosh. Te cztery pierwsze fotki fryzu "Siedem Księżniczek", nawiązującego do sztuki Maurice'a Maeterlincka o tym samym tytule, powinny Wam pokazać z jakiego rodzaju sztuką mamy do czynienia. Zważywszy na to że projekty pochodzą z 1902 roku, od razu widać jak bardzo różniły się od ówcześnie panującej estetyki.
Inna bajka to projekty dekoracji autorstwa Gustava Klimta.W zbiorach MAK znajdują się szkice przygotowawcze, powstałe w latach 1905 - 1911, które posłużyły do ułożenia słynnej mozaiki w jadalni Palais Stoclet w Brukseli ( zaprojektowanego przez architekta Josefa Hoffmanna i warsztaty Wiener Werkstätte ). Wicie rozumicie jak to jest z Klimtem, niby osadzony w ruchu a jednak bardzo odrębny. Klimt prawdopodobnie rozpoczął prace projektowe nad fryzem w 1905 roku, tworząc rajską scenę ze złotymi wiciami, kwiatami, ptakami i postaciami na papierze naklejonym na płótno. Wprowadził dość znaczące zmiany w projekcie w 1908 roku a następnie zrealizował go w 1909 roku w wiedeńskim warsztacie mozaikowym Leopold Forstnera. Rysunki robocze fryzu Stocleta składają się z kilku części, które wykonano ze złotych i srebrnych płatków nałożonych na papier pakowy o różnej grubości, a niektóre z nich opatrzono są inskrypcjami, mistrzu odnosił się do tego co i jak ma być wykonane.
Zważywszy na to że fryz znajduje się w prywatnym budynku, Palais Stoclet ( Adolphe Stoclet był facetem zarządzającym imperium przemysłowo - handlowym, w którego skład wchodziły banki, fabryki broni, kopalnie w Belgijskim Kongo itp.m a jednocześnie koneserem sztuki, co mogło być związane z tym że poślubił bratanicę Alfreda Stevensa ), który nie jest udostępniony do zwiedzania, jest to jedyna możliwość zapoznania się z jakąś częścią wyposażenia pałacu znajdującego się na Liście Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO. To chyba najbardziej znany przykład tzw. Gesamtkunstwerk, czyli całościowego dzieła sztuki. No i jest to jeden z najważniejszych projektów Klimta, z tzw. złotego okresu, kiedy to artysta mocno przeżywał swoją wizytę w Basilica di San Vitale w Rawennie. Zważywszy na to że "Złotej Damy" nie ma już w Wiedniu, bowiem via rodzina, do której naprawdę należała, znalazła się w Neue Galerie w Nowym Jorku, to jedno z najwybitniejszych dzieł z tego okresu twórczości, które znajduje się w wiedeńskich muzeach.
Gustav Klimt był jednym z założycieli ruchu Wiedeńska Secesja, który powstał w w 1897 roku. To był taki bardzo antyakademicki nurt w sztuce, znacznie wykraczający tak naprawdę poza sztuki wizualne. Wicie rozumicie, Wiedeń z przełomu wieków to było niesamowite miejsce, ferment intelektualny chyba największy w Europie. Nam tamte czasy w Austrii powszechnie kojarzą się ze schyłkiem CK monarchii, jednakże to właśnie wtedy mamy do czynienia z jednym z najbardziej wielowymiarowych, intensywnych i brzemiennych w skutki momentów w historii europejskiej kultury. Szczerze pisząc nie tylko europejskiej, przecież freudyzm i to co z niego wynikło ma zasięg ogólnoświatowy. Austro - Węgry powoli dogasały, a tu taki siurprajz, Nagły wybuch geniuszu w wielu dziedzinach, coś co fundamentalnie zmieniło sztukę, naukę, psychologię i muzykę nadchodzącego dwudziestego stulecia. No i to, co dziś wydaje się niemal niemożliwe - świat nauki spotykający się ze światem sztuki przy kawiarnianym stoliku.
To był ten moment, który w sposób decydujący wpłynął na Ludwiga Wittgensteina, mającego choćby z racji pochodzenia do czynienia z tuzami epoki, także muzycznymi, takimi jak Gustav Mahler, Richard Strauss, bowiem jego mamusia prowadziła salon muzyczny. "Tractatus logicus - philosphicus" powstał, kiedy Wittgenstein w wieku 22 lat uległ fascynacji matematyką, pod wpływem książek i kawiarnianych dyskusji nad sensem życia. Facet, który w dużej mierze kształtował filozofię XX wieku, sam kształtował się w okresie tego intelektualno - artystycznego przełomu. Architektura XX wieku narodziła się wraz z poglądem Otto Wagnera że to co nie jest funkcjonalne, nie może być piękne, atonalność muzyki wymyślił Arnold Schönberg, podobnie jak dodekafonię. To były czasy kiedy Sigmund Freud objaśniał ludziom ich sny i kiedy rozpoczęto zastanawianie się jak właściwie działa nasz mózg i kogo z nas czyni. Po Klimcie przyszli Oskar Kokoschka i Egon Schiele, sami widzicie jak wielotorowo nadchodziła ta wiedeńska zmiana. Interdyscyplinarność środowiska artystów i intelektualistów sprawiła, że odkrycia w jednej dziedzinie błyskawicznie inspirowały rewolucję w drugiej. To jest porównywalne z włoskim renesansem, ale często do zwiedzających Wiedeń jakoś to wszystko nie dociera. Te olbrzymie, przykurzone, pompatyczne wnętrza habsburskich pałaców jakoś zaburzają ludziom ogląd tamtej epoki. Turyści rozpływają się nad Franzem Josefem i Sissi, nie widząc spoza nich ludzi, którzy w o wiele większy sposób ukształtowali naszą dzisiejszą rzeczywistość.
Mła tuptała tak po muzealnych salach, podziwiając intarsję mebli, projektowaną przez Kolomana Mosera i Rosę Krenn oraz Viktora Lurje, urodę opali w prześlicznym naszyjniku projektu Karla Otto Czeschki, wykonanym przez Antona Pribyla w 1910 roku, zupełnie odjechany i nie w moim stylu czarny mebel ze złoceniami, autorstwa Dagoberta Peche, architekta z "drugiej fali" projektantów, wywodzącej się z wiedeńskiej Technische Hochschule, wykonany przez Jakoba Souleka w 1913 roku, urocze zabaweczki zaprojektowane przez Johannę Hollmann, srebrne serwisy do kawy i herbaty autorstwa Josefa Hoffmanna i przede wszystkim odjazdową ceramikę. Począwszy od naprawdę niesamowitej ceramiki architektonicznej Leopolda Fortsnera ( tego od Wiener Mosaikwerkstätte, w którym wykonano mozaiki do Stoclet Palais ), który dla Wiednia przełomu wieków był tym czym cały ród della Robia dla włoskiego renesansu. Na mła spore wrażenie zrobiła też ceramika Vally Wieselthier i Gudrun Baudisch, czasem bardzo nowoczesna i wykraczająca poza ramy jakiegokolwiek stylu dekoracyjnego. No i szkło, którego najlepsze egzemplarze szczerze pisząc mają mało wspólnego z Wiedniem. Te szklane najnaje pochodzą bowiem z Czech, nawet kiedy projektowali je profesorowie z wiedeńskiej szkoły, jak choćby Michael Powolny, to wykonywane były w Czechach. Dla mła crème de la crème były szkła baaardzo secesyjne, powstałe w manufakturze Lötz, w miejscowości Klášterský Mlýn. Tak się złożyło że w tym wpisie nie ma ich wcale, może dlatego że najfajniejszą ich kolekcję widziałam w antykwariacie. No dobra, to by było na tyle, w Muzyczniku Mahler, jedna z pieśni z Kindertotenlieder, utwór w sam raz paszący, z przepięknym tekstem.
