Ładowanie akumulatorów

Nie jestem w zbyt dobrej formie psychicznej, z Kasiuleńką znów źle, pierwsze koty za płoty poszły w sprawie przeprowadzkowej, koło mnie znów niedomagania mojego geriatrycznego stadka i to z tych poważnych. W niedzierlę postanowiłam się ratować, zostawiłam ogrodujące koty i udałam się na dłuuugi spacer po mieście Odzi, żeby przewietrzyć głowę i wygnać z niej ponure myśli, które ostatnio często mła nawiedzają. Zauważam u się coś więcej niż zwykłe lenistwo, odczuwam głęboką niechęć do robienia czegokolwiek, wszystkie problemy najchętniej spuściłabym w kibelku. Czyżbym popadała w jakieś depresyjne stany? A może po prostu starzeje się w przyspieszonym tempie i powolutku się rozpadam, począwszy od psychiki. Jestem zmęczona swoim zmęczeniem, taki to kanał. 

Zajrzałam do Parku Klepacza, widok kwitnących cebulic, śnieżników, klonów i magnolek działa zawsze  na mła odstresowująco. Takie zwycięstwo wiosny, nagły wybuch życia. Ogrodzenie parku parę lat temu posłużyło temu kawałkowi ziemi, cebulic jakby przybyło, zauważyłam też nowe nasadzenia z wisien japońskich. Park łączy się obecnie z terenami, którymi włada Politechnika Łódzka,  której decydenci zdaje się wzięli sobie do serca że park ma być bioróżnorodny i dostępny dla ogółu.  Zatem spacerowałam po terenach starego parku, jak i po tych politechnicznych, gdzie na glebie szalały fiołki odoratki w odmianach. Trochę naładowałam akumulatory, mam nadzieję ze starczy mła tej energii na nadchodzący tydzień, który nie zapowiada się na jakoś szczególnie łatwy.