Sierpniowe kwitnienia

Ten sezon jest solidnie pokręcony, aura oszalała ( niemal  jak w pamiętnym roku1648 hym...tego.... ). Zimy prawie nie było ( i to mnie akurat cieszy ), wiosna przyszła w tempie ekspresowym, Zimni Ogrodnicy w związku z tym byli wyjątkowo paskudni, lato jest upalne jak rzadko. Rośliny dostosowały się do aury i też wariują. O tej porze roku kwitły jeszcze w Alcatrazie liliowce i lilie, szalały  floksy, w pełni kwitnienia bieliła się  hortensja 'Anabelle'. W tym roku  liliowcowo już niemal po ptokach, lilie zakończyły spektakl, floksy takoż  żałośnie schodzą, 'Anabelle' zaczyna zielenieć. No zgroza i ból zęba! Początek sierpnia, lato w pełni a ja na plecach czuję niepokojący jesienny dreszczyk. Oj, nie jest to dreszczyk spowodowany temperaturą. To raczej przeczucie marcinkowych kwitnień zbliżających się w   szybkim tempie i niepokoju o to jakimi  kwitnieniami przyjdzie mi się cieszyć  we wrześniu i październiku?! Chyba zainwestuję w sztuczne kwiaty he, he i na wzór jednej  z sąsiadek Cio Mary urządzę wiecznie kwitnące rabaty  ( taki ogrodowy odpowiednik kościelnej wiecznej  lampki )! Na rabatach dają jeszcze  czadu bodziszki z genami Geranium  psilostemon    jak sfocona odmiana 'Patricia' i bodziszki Wallicha. Te ostatnie  będą musiały zmienić stanowisko, obecne  jak widzę  nie jest  dla nich najlepsze. Całkiem dobrze radzi sobie za to w tym miejscu Geranium wlassovianum 'Lakwijk Star', jak widać i wśród bodziszków bywają  humorzaste i kapryśne i  "zwyczajne" bezprobemowce.

Stanowczo za wolno rozrastają mi się werbeny. Ani patagonka Verbena bonariensis , ani hastata  Verbena hastata nie robią u mnie łanów. A tak dobrze wyglądałyby z floksami. Nie tracę nadziei że  jeszcze będę miała solidne stanowiska  tych roślin. Mamelon podtrzymuje mnie na duchu, u niej w  ogrodzie patagonki dłuuuugo stały w miejscu a obecnie zaczyna się już powoli walka z siewkami ( w ramach wojny nasiennej wspomogłam Mamelona przez założenie obozu jenieckiego dla niepokornych i nie całkiem legalnych i oczekiwanych, takich jak siewki  kłosowca Agastache foeniculum 'Golden Jubilee' czy właśnie werbeny patagońskiej ). U mnie natomiast bezczelnie sieje się przegorzan pospolity  Echinops ritro , cholera morbus nie roślina. Ścinam szybko kwiaty ale jak się zazwyczaj następną wiosną okazuje, nie dość szybko. Roślina z niego ozdobna ale nie da się ukryć że z kategorii "ziółek upierdliwych". Kiedyś  miałam pokuszenie na  ciemno kwitnącą odmianę przegorzanu,  na szczęście szybko mi przeszło (  po wiosennym pieleniu przegorzanowej dziatwy ). Pozbyć się rośliny najlepiej wtedy kiedy młodziutka, korzenie dorosłego przegorzanu są stworzone do testowania siły wykopującego. Z drugiej strony do tej byliny chętnie zlatują się motyle, kwiaty kwitną długo a wielkich wymagań ona nie ma. Znaczy mam ambiwalentne uczucia w stosunku do przegorzanu. Są chwile kiedy uznaję że nie ma właściwe lepszej rośliny dla "ochłodzenia" lipcowo - sierpniowych rabat, ale bywa też że i mniej przyjazne dla przegorzanu myśli przelatują mi  przez głowę.

Teraz będzie o cienistej stronie Alcatrazu i kwiatach host. Generalnie to ja jestem raczej miłośnikiem  hostowych liści, większość  kwiatów host  mnie urodą nie powala. Niektóre odmiany mają kwiaty tak dla mnie paskudne że latam z sekatorem jak tylko zobaczę wyłażące pędy. Są jednak hostki, które kwitną na tyle miło że ich kwiaty są "wliczane" w rabatowe kwitnienia. Niestety w tym roku kwitnienie było z gatunku błyskawicznych - " Trzask, praski po wszystkim"  - jak mawiał Dziadek  Poszepszyński.. Podobnie zareagowały na upał posadzone na  słonecznych  stanowiskach  floksy, było pięknie przez krótką chwilę ( a zazwyczaj floksy dość długo zdobiły moje rabaty ). Zakwitły mi moje własne siewki  floksowe, niestety wszystkie różowe do zarzygania, łeeeee! A tak liczyłam na jakieś miłe dla oka chłodnawe pastele. Nic to, ściągnę  siewki Mamelona,  u niej floksy mają  ciekawsze barwy niż te  posadzone w Alcatrazie. Na koniec wspomnę o groszku szerokolistnym  Lathyrus latifolius , bardzo lubię to niewymagające pnącze. Minimum wysiłku, maksimum efektu! Żywotny, obficie kwitnący ma tylko dla mnie jedną wadę - brak zapachu.  Gdybyż on jeszcze woniał jak pachnący krewniak to byłby rośliną niemal doskonałą!  Niemal bo różyk i biel to niezbyt  obfita paleta barw. No niestety Wielki Ogrodowy poskąpił mu  upojnej woni i rozwiniętej kolorystyki, pozostaje  cieszyć się obficie pokrywającymi pnącze kwiatami w odcieniach różu i bieli. I to by było na tyle o wczesnych sierpniowych kwitnieniach.

Wielkie sadzenie irysów

No i nie ma zmiłuj! Upał  i  żar z nieba się lejący a tu zbliża się  termin irysowego rozsadzania, przesadzania i sadzenia nówek Ze względu na klimat i tzw. ogólne warunki moje irysy powinny najpóźniej do końca sierpnia znaleźć się na właściwych miejscach. Przy takim sadzeniu mają największe szanse na ucieszenie mnie w przyszłym roku  kwiatami. Przy okazji  roszad irysowych będzie paczkowanie i wymiany. Muszę kupić jakieś bardzo  solidne znaczniki, takie antysrokowe. Co prawda  w tym roku nie było aż tak wielkiego zainteresowania labelkami  jak zazwyczaj  ( nie było bo  ptaszyska skoncentrowały się  na katowaniu cebulek tulipanów! ) ale nigdy  nie wiadomo co tam srokom wpadnie do łepków. Co prawda Małgoś  Sąsiadka snuje  jakieś ponure proroctwa znacznikowe typu "Bez cementu się nie obejdzie" ale ja mam zawsze kretyńską nadzieję że  sroki zajmą się  wojną z kawkami a nie moimi labelkami.
Na rabatach w tym roku sporo nowości, dzięki Ewandce trafiły do mnie irysy  pana Zbyszka Kilimnika. Mocno kręci mnie wspaniały self  'Czarna Madonna'. Widziałam zdjęcia i słyszałam opowieści - piękny, niemal naprawdę czarny fiolet! Absolutnym przeciwieństwem kolorystycznym jest  'Biały  Łabędź' ( Mamelon  natychmiast zapowiedział mi że ten irys musi  kiedyś trafić  do Mamelonoison  ). Za bardzo o irysach pana Zbyszka nie będę się teraz rozpisywać bo mam nadzieje że w przyszłym roku poświęcę im mnóstwo wpisów ( obdarowano mnie  imponującą ilością odmian - yes, jestem kolekcjonerką ).
Wczoraj odebrałam z poczty paczuszkę od Roberta. I tu będzie dygresja pocztowa. Robert wysyłał paczkę nieco wcześniej niż Ewandka, obie paczuszki w piątek były na mojej poczcie. Paczkę od Ewandki przyniesiono, po paczkę od Roberta musiałam się zgłosić sama. Hym....tego...... podejrzewam że nasz listonosz jest we mnie ciężko zakochany  he, he  i nie dostarcza mi paczek nadawanych przez facetów. No bo jak można inaczej wyjaśnić tzw. selektywne podchodzenie do problema? W paczce od Roberta oprócz naszych  ściepkowych hamerykańskich zakupów od Paula i Thomasa śliczne maluszki od Roberta. Przede wszystkim urodna  i doskonale przyrastająca siewka nr 199 A  ( najprawdopodobniej zostanie awansowana do rangi odmiany, nawet ma już  wybraną  nazwę - 'Zazdrośnik'  ). Powinnam robertowe karzełki posadzić na rozsadniku, zalabelkować i prowadzić  ostrą obserwację całodobową ale nie mam serca. Posadzę od razu na rabatach, w miłym towarzystwie przy którym będą się należycie prezentować. Wiem że to tak  nie całkiem profi ale nic na to nie poradzę że ja  już sieweczki widzę  z innymi roślinami skomponowane.
Niedługo doczekam się swoich własnych pierwszych siewek SDB, już zaczęłam  pouczać koty że "tej trawki" z doniczek nie wyjadamy ( moje potwory nie gustują w wysiewanej kociej trawce ale będą  się starały  pożreć wszystko inne, choćby kolce miało ). Sprawa sieweczek  przypomina mi  że powinnam zapłłacić MEIS - ową składkę,  rany co  za skleroza!

Anemonopsis w Alcatrazie czyli nie taki diabeł straszny jak go malują

Urodność anemonopsisów ( Anemonopsis macrophylla ) jest sprawą kontrowersyjną. Są tacy, i ja do nich należę, których wdzięki tych kwitnących w lipcu i sierpniu roślin totalnie rozwalają a są i tacy , którzy w kwitnących anemonopsisach jakoś urody dostrzec nie mogą. No cóż, o gustach się nie dyskutuje, moim zdaniem anemonopsis jest rośliną nie tylko ciekawą ale i pięknie kwitnącą. Nie da się ukryć że po namiętnym irysowaniu, gdzie silne pędy dźwigające duże, ufryzowane kwiaty są jak najmilej widziane, kręcą mnie inne rośliny, które nie są tak cywilizowane, ogrodowo wypasione a za to są pełne łąkowo - leśnej delikatności, uroku dziczyzny - krótko pisząc rośliny o delikatnych pędach i drobnych kwiatach. Stąd moje wszystkie rutewkowe zachwyty, radości z wysiewania się w Alcatrazie dzwonków okrągłolistnych i moje anemonopsisowanie. Przyznam że ze wszystkich tych subtelnych " w wyrazie" kwitnących w lecie roślin anemonopsis jawił mi się jako największa "niesłychana trudność hodowlana". Oj, naczytałam i nasłuchałam się o niewdzięczności tego "ziółka", o zerowych przyrostach czy wręcz zanikaniu rośliny, o tym że kwiatów nie można się doczekać, o bezczelnym padaniu podczas łagodnych zim. Znaczy chodząca klęska a nie roślina do uprawiania przez zwykłego ogrodnika. Natura moja jest z tych lubiących wyzwania ( do czego doszłam dość późno, ku ciężkiemu własnemu zdumieniu i jeszcze cięższemu niezadowoleniu ) więc wiadomym się stało że będę anemonopsisy testować w warunkach alcatrazowych.

Z roślinami uważanymi za rarytety bywa różnie, niektóre to rzeczywiście cholera ciężka, inne po bliższym poznaniu okazują się całkiem "zwyczajnymi" roślinami, bez fum i kaprysów ( taki cyklamen bluszczolistny na przykład , do którego podchodziłam jak pies do jeża, nawet zaczął się wysiewać ). Ku mojemu wielkiemu zdumieniu, takiemu z opadnięciem szczęki, moje anemonopsisy okazały się prościuchami hodowlanymi, niemal "samograjami" na równi z miodunkami czy brunnerami. Gdzie to zanikanie kęp i złośliwa odmowa kwitnienia?! Rozrastają się normalnie, kwitną obficie, zimowały bez problemów ( tfu, tfu, tfu! ). Pierwszy z moich anemonopsisów, Uszczkniołek podarowany przez Martę, przerósł zdaje się już kępę mateczną, rosnącą w Glińsko - Żabiańskich i kwitnie na całego. Pozostałe dwa anemonopsisy, angielskiej proweniencji, powypuszczały osiemdzięsieciocentymetrowe pędy. Nie dziwcie się zatem że czarny PR anemonopsisów uważam za mocno przesadzony.

Podstawowy problem w hodowli anemonopsisów to zdaje się problem glebowy. Mam wrażenie że w naszej szerokości geograficznej roślina poradzi sobie na stanowisku gdzie będzie miała więcej słońca ( powinna rosnąć na miejscu półcienistym albo zacienionym ) ale nie zdzierży nieodpowiedniej gleby. Anemonopsis macrophylla pochodzi z górskich liściastych lasów japońskiej wyspy Honsiu, gleba w której rośnie powinna być zatem próchnicza, przepuszczalna, o kwaśnym odczynie. W glebie gliniastej czy w zbyt kwaśnej anemonopsis będzie się męczył aż do padnięcia. Anemonopsis lubi wilgoć letnią porą ale zimą nie daj Wielki Ogrodowy żeby miał zbyt wilgotno ( i to jest moim zdaniem główną przyczyną niepowodzeń uprawy na ciężkich glebach ). Wytrzymałość rośliny na mróz to strefa 4 ( czyli można go hodować w Polsce bez większych obaw ). Jeśli chodzi o dostęp światła trzeba uważać żeby ekspozycja nie powodowała przypaleń liści i kwiatów. Najlepiej mnożyć anemonopsisy przez podział, na kwitnienie rośliny uzyskanej z nasion trzeba czekać około pięciu lat. Istnieją formy anemonopsisów o białych kwiatach ( np. 'White Swan' o nieco większych kwiatach niż u gatunku ) i o zwiększonej liczbie płatków. Odmiany rzecz jasna mnoży się wyłącznie przez podział. Anemonopsisy uprawia się w ogrodach od 1877 roku, jednak zawrotnej kariery jak widać nie zrobiły. Myślę sobie że wielkie chwile jeszcze przed nimi.

Alcatrazowe rutewki - delavayki i ich "pokrewni"

O wdzięku letnich kwiatów nie wie nic ten kto nie widział kwitnącej Thalictrum delavayi! Pochodzi z Chin, z górskich lasów i łąk środkowych prowincji. Przydomek łaciński zawdzięcza Pierre Jean Marie Delavay, trojga imion francuskiemu misjonarzowi, odkrywcy wielu roślin, który w XIX wieku "działał" w Chinach. Pierwsze rutewki Delavay'a zaczęto hodować w Europie pod koniec lat osiemdziesiątych XIX wieku. Gatunek jest przepiękny i wart hodowli, mimo tego że pędy rośliny wymagają podpierania. Rutewka Delavay'a dorasta do 120 - 150 cm, jest rutewką wyższą ale do olbrzymów jej nie zaliczam. W Alcatrazie uprawiam gatunek i odmiany ogrodowe - selekty 'Album'i 'Hewitt's Double', oraz krzyżówki z udziałem gatunku - 'Splendide' i 'Splendide White'.

Najpaskudniej rośnie mi biało kwitnący selekt. Zazwyczaj liście odziomkowe rośliny zaczynają zanikać wraz z wybijaniem pędów, w przypadku mojego "białego karła" ( tego nie da się nazwać inaczej ) zanikanie liści zaczyna się zanim pęd się pojawi a kwiaty pokazały się raz i śmiem twierdzić że mnie nie powaliły urodą ( trudno było tym pięciu biedakom coś zdziałać, siła urody rutewkowych kwiatów leży w ich masie a nie tylko w samym wdzięku pojedyńczego kwiatu ). Na zdjęciu obok są kwiaty rutewki 'Splendide White', mieszańca Thalictrum delavayi z Thalictrum elegans, odkrytego przez francuskiego hodowcę żurawek ( he, he - obydwie "Splendidki" są de domo Niby Heuchera! ) Thierry Delabroye. Krzyżówka rośnie znacznie silniej, bezproblemowo produkuje większą ilość pędów a co za tym idzie, bardziej obficie kwitnie i jest bardziej dekoracyjna niż gatunki rodzicielskie.

Niestety obie krzyżówki, 'Splendide' i 'Splendide White' odziedziczyły "nieszczęsny gen pokładającego się pędu". Nadrabiają za to kwiatami, to są po prostu chmury kwiatowe. Obydwa mieszańce są sterylne i nie produkują nasion. Podobnie jest w przypadku Thalictrum delavayi 'Hewitt's Double', odmiany ogrodowej o kwiatach pełnych, nagrodzonej Award Of Garden Merit. Ta rutewka jest szczególnie bliska memu sercu, jej pierwszy egzemplarz przytachałam z Albionu. Rośnie u mnie bardzo dobrze, stosunkowo mało się pokłada. Dokupiłam jeszcze dwie rośliny bo żal mi było dzielić angielską kępę, a zakochałam się w delikatnych pomponikach kwiatów tej odmiany. Na pokładanie się rutewek jest jeden dobry sposób - sadzenie przy innych wysokich roślinach, które podtrzymują wiotkie pędy. Nie trzeba wtedy wiązać pędów, który to sposób  podtrzymywania uważam za "ostateczną ostateczność". Delavayki i ich mieszańce mają takie wymagania jak wiekszość rutewek - żyźnie ale nie ciężko, wilgotnawo ale nie zalewowo, półcieniście, bez przesadyzmu w żadną stronę jeśli chodzi o ekspozycję świetlną. Trzeba pamiętać że te rutewki wychodzą po zimie nieco później niż inne i nie panikować że wszystkie rutewki już wylazły a delavayki wzięły i zdechły. Rośliny dzielimy  wiosną, pamiętamy że kochają kompościk i od czasu do czasu nie pogardzą gnojóweczką.

Czy zakończę moją przygodę z delavaykami na tym co już rośnie w Alcatrazie? - raczej nie. Kusząco wygląda legendarna odmiana holenderskiego hodowcy Coena Jansena - 'Ankum'. Niebieskawe liście, wigor i wzrost, ciemno zabarwione pędy, że o chmurach kwiatowych ledwie napomknę. Jest jeszcze tajemnicza a pociągająca Thalictrum delavayi var. decorum, o nieco większych od gatunku kwiatach ( jak znam życie to ta dopiero się pokłada ). Znaczy łowy w toku!

Z Krainy Tajojów - mało poważny minidziennik podróżny

Tajojowo to absolutny hicior podróżniczy! Po pierwsze Tajoje, lud zamieszkujący wschodnie rubieże Polski są kwintesencją gościnności. Będąc gościem Tajojów człowiek nabiera przeświadczenia że  Tajojowie to głównie zajmowali się przez stulecia przyjmowaniem gości i w związku z tym wiekowym procederem wszelkie czynności związane z gościowaniem doprowadzili do perfekcji, przy której blednie nawet japońska sztuka kucia mieczy. Trzeba przeżyć  żeby uwierzyć! Zwyczajem Tajojów jest solidne karmienie wizytujących zgodnie z regułą przez żołądek do serca.

Tajojowie lubią dobrze zjeść, więc jeżeli człowiek chce poznać nowe, ciekawe smaki polsko - orientalne to najlepiej poszukać i znaleźć "własnego" Tajoja, którego można bezczelnie najechać ( Tajojowie mi znani nie uważają wizytek za dopust boży czy karę za grzechy ciężkie ) albo choć załapać się na knajpkę gdzie  serwuje się coś co  Tajoje  lubią  ( gustom kulinarnym Tajojów można  ufać ). Do zadowolenia gościa z kulinarnej części pobytu  w Tajojowie przyczynia się wstępny wywiad przeprowadzony przez wizytowanego. Wizytujący  może być lekko zdziwiony  pytankiem o to co najbardziej  lubi jeść, ale prawdziwy szok to przeżywa  dopiero  przy stole! Uwaga, Tajojom nigdy, podkreślam to z całą mocą, nie należy dawać odpowiedzi że właściwie  to lubicie wszystko. Taka odpowiedź może spowodować że na stole  rzeczywiście znajdzie się wszystko! Niespróbowanie potraw przez wizytującego  może wpędzić wizytowanego w depresję z powodu podejrzeń że nie jest dostatecznie tajojskim Tajojem. Na Tajojszczyznę zabieramy więc luźnawe rzeczy, w razie dłuższego pobytu nie będziemy zmuszeni do zakupów odzieży, której numeracja zaczyna się powyżej...hym...tego, powyżej.
Nie będę tutaj szczegółowo opisywać potraw, które przyszło mi próbować w gościnnym domu Ewandki i Krzysia bo po pierwsze primo długa by to była lista, po drugie drugo mogłoby to być groźne dla gospodarzy - w dobie neta ludzie  już nie są tak anonimowi, jeszcze bym jakiś najazd chluniów  spowodowała.

Poprzestanę na stwierdzeniu że  Ewandka jest jak to się kiedyś mawiało "gospodynią zawołaną"a jej kuchnia łączy tradycję regionu ( no jednak wyciągnę na  publiczny blog genialną przystawkę śledziową ) z nowinkami kulinarnymi ( przystaweczka szpinakowa ). Ciastologia Tajojów to osobna bajka, do tematu wrócę później ( znaczy jak wyciagnę od dziewczyn przepisy ), teraz zajmę się nalewkami. Tajojowie są mistrzami nalewkowania. Namiętnie zalewają różne owocki, w tym także te jeszcze rosnące na drzewie. Prawdziwy  Tajoj musi mieć baaaardzo silną wolę, bo tajojskie nalewki wg. przepisu muszą solidnie  poleżakować. Taka nalewka na korzeniach pięć latek oczekująca na wlanie do gardzioła to jest już kategoria ambrozyjna, coś co wychodzi poza "zwyczajne" nalewkarstwo.

Nalewki miodne, śliweczkowe, pigwówki czy korzenne, bajki musiałam na dobranoc Dżizaasowi opowiadać i ten męczywołek domaga się teraz wyciągnięcia tajnych ewandkowych przepisów. Postraszyłam że pięć lat abstynencji ją czeka, żeby zimową porą naleweczkę trzasnąć ale w Dżizaasa złe wstąpiło i plótł coś na temat swojej cierpliwości ( uśmiałam się jak norka ). Profilaktycznie przemilczałam bardzo delikatne tiramisu pożarte u Vitalisa bo Dżizaas mogłaby pęc z powodu nabzdyczenia. Otóż wg. Dżizaasa ja Tajojszczyznę zwiedzam nie tak jak trzeba - po ogrodach i szkółkach się włóczę, krajobrazy i zabytki podziwiam, ploteczkuję z cooleżankami a "ludzi i ich kucharzenie" ( najważniejszy punkt wypraw Dżizaasa ) traktuję po macoszemu. Żeby zadać kłam tym pomówieniom, pierwszy wpis o Kraju Tajojów właśnie gościowo - kulinarnej stronie mojej podróży poświęcam.

Dama w podróży

Sezon urlopowy w pełni, najwyższy czas udać się do wód albo na odkrywczą ekskursję. Zawsze bardziej pociągało mnie to drugie, wywczasy u wód były dla mnie zbyt monotonne. Być może przyczyna takiego a nie innego podejścia do sposobu spędzania wolnego czasu tkwi w tym że dzieciństwo spędziłam w miejscowości aspirującej do miana kurortu. Ja, rodowita łodzianka wylądowałam w wieku lat trzech nad Bałtykiem. Miejscowość w której mieszkałam jeszcze wówczas nie doświadczyła potwornych skutków boomu budowlanego, choć pojawiały się już pierwsze jaskółki "radosnej" twórczości "architektów". Było dzikawo i pięknie, a w sezonie wręcz obrzydliwie. Wczasowanie kojarzy mi się z zapychającym wąskie uliczki tłumem, wdzierającą się w uszy muzyką z knajp i dyskotek, ogólnym syfilandem śmieciowym i z wyobrażeniem Kowalskiego o tym jak powinien wyglądać wypoczynek. Wypoczywający Kowalski był zmorą mojego dzieciństwa! Słabo docierały do mnie ekonomiczne argumenty ( "Ludzie muszą z czegoś żyć" ) bo już wtedy zalęgło się we mnie przekonanie że pieniądze Kowalskiego nie rekompensują wszystkiego co Kowalski robi z realem małego, nadmorskiego miasteczka. To dziwne niby, bo dziecięciem w sumie byłam ale trochę tak jak w opowieści o nowych szatach cesarza, dziecko czasem widzi rzeczy takimi jakie one są a nie jakimi ludzie chcą je widzieć. Niedaleko mojego miasteczka był prawdziwy kurort, taki z przedwojennymi tradycjami i tam gustom Kowalskiego nie schlebiano. To Kowalski musiał dorosnąć do elitarnego stylu kurortu. Tresowanie Kowalskiego wyraźnie się opłaciło, ( kurort pozostał kurortem z odpowiednim cennikiem rzecz jasna ) a miejscowość w której przyszło spędzić mi dzieciństwo jest dziś obrzydliwym, zatłoczonym, zaśmieconym, hałaśliwym wczasowiskiem dla tzw. masowego turysty. Skrzyżowanie dyskoteki z wesołym miasteczkiem + solarium. Coraz więcej urokliwych miejsc zabudowywanych okrucieństwami ( nawiasem pisząc trzeba być kretynem żeby wznosić budynki na niestabilnych klifach ), coraz więcej tandety wdzierającej się w imię zysku w miejsca które powinno się chronić prawem. Oczywiście nadal cienkawo ze świadomością że podcina się gałąź na której się siedzi i że można działać inaczej. "No bo ludzie muszą z czegoś żyć"! Fakt, śmieciarze na wysypiskach zarabiają niezłe pieniądze, jest tylko drobne ale - wysypisko to miejsce pracy a nie miejsce zamieszkania. Zresztą jak tak dalej pójdzie to mało kto będzie chciał mieszkać w takim wczasowisku Kowalskiego poza sezonem. Właściciele wynajmowanych apartamentów prędzej czy później wyniosą się na stałe w ciekawsze do życia miejsce ( co już się powolutku zaczyna, sporo apartamentowców to własność innego kapitału niż miejscowy ) a interes będzie się kręcił w sezonie jak ta budka z lodami czy inną rybą. Poza sezonem miasteczko duch, uśpiony w trzech porach roku pomnik kiczu. Z czasem Kowalski znajdzie sobie inne miejsce typu Ibiza i trzeba będzie komuś wepchnąć za jakiekolwiek pieniądze możliwość spędzenia czasu " w pięknym kurorcie" nad Bałtykiem. Uff, dałam upust uczuciom. Temat psowania krajobrazu i dziedzictwa przyrodniczego i kulturowego zawsze powoduje u mnie tzw. ulewanie żalów. W zamierzeniu dygresja a rozciąga się niemal na cały wpis.
Odkrywcza ekskursja nie zmusza człowieka do przebywania mentalnie w miejscach które napawają go obrzydzeniem. Możliwość zmiany, zobaczenia czegoś więcej niż tylko wczasowiska u wód we wczasowisku u wód, to moim zdaniem największa zaleta odkrywczej ekskursji. Nie trzeba rzucać się od razu w dziką Amazonkę czy tam inne Himalaje. Uroki dziczyzny, tętniące życiem miasta, ciekawych ludzi mamy tuż pod naszym nosem. Wystarczy tylko odkryć w sobie odkrywcę. Wielką prawdą jest że podróż nosi się w sobie, reszta to tylko kilometry. Prawdziwy odkrywca jak się solidnie uprze to odkryje ciekawe rzeczy nawet w paskudnym nadmorskim miasteczku nastawionym na masowego turystę, he, he. Musi być tylko wyjątkowo upartym i nawykłym do niebezpieczeństw podróżnikiem, he, he ( w końcu turyści na ogół wracają z wywczasów czy innych wycieczek, prawdziwym podróżnikom o wiele częściej zdarza się nie wrócić ). Odkrywać można wszystko i wszędzie, ja na przykład zamierzam odkryć tajemniczy świat Tajojów. Geograficznie leży we wschodniej Polsce ale za sprawą historii, kultury przenika kraj Lechitów. Tajojowie ( nazwa wywodzi się od słynnego "Ta joj!" ) zostali opisani przez Jarosława Iwaszkiewicza, który w latach międzywojennych szalał automobilem w okolicach Sandomierza i Lublina, a nawet zapuszczał się pod niebezpieczny Rzeszów czy tajemniczy Lwów. Ja tak daleko nie wyląduję, ale choć trochę tajojszczyzny liznę. Tajemniczy świat polskiego Orientu otwiera się przede mną!

O puszczalstwie niektórych kotek!

Prysły wszelkie złudzenia, zmysły trzymają się nadal świetnie - Okularek a właściwie Okularia okazała się klasyczną puszczalską! Mimo interwencji weterynaryjnej nasze najmłodsze kocię używa życia aż miło. Nie ma żadnego "Dont Tommy, dont'", Okularia Pumelia tarza się w rui i porubstwie niczym Waleria Messalina. Personel kocurzy z sąsiedztwa odwiedza ją tłumnie - już nie tylko Epuzer, Syn Rudego i Niescęście, dziś pojawił się sam Rudy ( Lalek trząsł się z wściekłości i ryczał, Felicjan jak zwykle tchórzliwie udawał że nie widzi Rudego ). Jak tak dalej pójdzie to dobre imię naszej rodziny też sobie pójdzie. No zgroza i ból zęba. Do puszczalskiej Okularii nie docierają żadne argumenty ( zdaje się że Okularia jest święcie przekonana że ma wszystko to co kotka mieć powinna ). Najbardziej martwi mnie jej wpływ na czarnulki, już słyszę z ich strony przymilne pomiaukiwania w kierunku sąsiedzkich kocurów. Wczorajsze umizgi Okularii do zabłąkanego jeża przekroczyły wszelkie granice. Okularia udaje się wraz ze mną do dohtora, o ile to nie sprawka hormonów to zostanie przeprowadzona psychoanaliza, namierzymy źródło bólu i przepracujemy to z kotą! Zdaje się że nadmierna chęć używania to jakaś plaga u współczesnej kociej młodzieży, podobno Pulpecizna Pollutonowskiej to też niezły numer!