Mła zacznie od tego że my tu w Polszcze przyzwyczajeni do tego że niby dwie stolice mieliśmy, choć przeca i Poznań i Płock były siedzibami władców, w takiej Francji sprawa jest jeszcze bardziej skomplikowana, bowiem mimo tego że Chlodwig, władca Franków, wybrał Paryż na swoją główną siedzibę, to właściwie trudno powiedzieć by w sposób nieprzerwany miasto to było stolicą królów Francji. Niby przyjęło się że od 987 roku ( od momentu koronacji Hugona Kapeta ) do 1682 roku, czyli do przeniesienia przez Ludwika XIV stolicy do Wersalu, stolicą królestwa był Paryż, jednakże istniały długie okresy, kiedy władza królewska rezydowała z różnych przyczyn w innych miastach i to one de facto były stolicami państwa. Np. Orlean za panowania pierwszych Kapetyngów był miastem królewskim w zasadzie równym rangą Paryżowi, Troyes przez krótki, trzyletni okres w czasie wojny stuletniej, było siedzibą królewskiej administracji, pod przewodnictwem delfina Karola ( późniejszego króla Karola VII ). Wspomniany Wersal od roku 1682) przez Ludwika XIV był siedzibą króla, dworu i rządu, z krótką przerwą na rządy regenta w latach 1715 - 1722, aż do roku 1789, kiedy to zrewoltowany lud Paryża zmusił rodzinę królewską do osiedlenia się w Paryżu. Na dobrą sprawę to nie wiem czy królowie Francji częściej niż z Paryża, nie rządzili z innych miast. Takim właśnie ośrodkiem władzy było niegdyś miasto Blois.
Blois usytuowane jest na dwóch wzgórzach nad Loarą. Archeolodzy zidentyfikowali w obrębie miasta istnienie przynajmniej jednego obozu prehistorycznych łowców - zbieraczy,
którzy zajmowali się też rybołówstwem, co stwierdzono po po odkryciu pułapek na
ryby. Kolo 6000 roku p.n.e. w okolicy działali neolityczni rolnicy - pasterze, odkryto też pozostałości późnogalijskiej
osady na lewym brzegu Loary i ośrodka miejskiego z okresu galijsko - rzymskiego na jej prawym brzegu. W tym czasie
miasto znajdowało się na drodze łączącej Chartres z Bourges. Blois nie było wówczas ważnym ośrodkiem, znaczenie miastu nadawała jedynie Loara, największy szlak wodny w tym rejonie. Miasto i osadę łączyły mosty, których ślady przetrwały do naszych czasów. Choć
Blois ma starożytne pochodzenie, po raz pierwszy wyraźnie wspomina o nim
dopiero Grzegorz z Tours w VI wieku, a miasto zyskało pewną szerszą sławę w IX wieku,
kiedy stało się siedzibą potężnego hrabstwa nadanego hrabiom Blois jako
Blesum castrum. Robertynowie, dynastia frankijskiego, szlacheckiego rodu wywodząca się od przodków Kapetyngów, służących dynastii Karolingów, rządziła hrabstwem Blois przed
rokiem 900. Kiedy Hugo Wielki, ojciec Hugo Kapeta, został dux Francorum księciem Franków i hrabią Paryża, pozostawił tytuł
hrabiego swemu wiernemu wasalowi, Teobaldowi I z Blois. Rzecz miała miejsce koło roku 940. Jego potomkowie, znani jako Thibaldianie, pozostali hrabiami aż
do momentu, gdy hrabstwo stało się własnością królewską w 1397 roku.
Dom Blois był liczącym się nie tylko we Francji ale też w Europie. Członkowie rodu i jego potomkowie dostąpili zaszczytu zasiadania na tronach Francji, Anglii, Nawarry, Hiszpanii i Portugalii. Miasto powoli zyskiwało na znaczeniu, chętnie osiedlali się w nim kupcy, w tym Żydzi. W 1171 roku w Blois doszło do domniemanej "zbrodni krwi", co skończyło się kiepsko dla ludności żydowskiej. Ponad 30 Żydów zostało spalonych żywcem, ich męczeństwo przyczyniło się do powstania wybitnej szkoły poezji żydowskiej inspirowanej prześladowaniami chrześcijańskimi. W 1196 roku hrabia Ludwik I z Blois nadał przywileje mieszczanom. Hrabiowie z linii dynastycznej Châtillon rezydowali w Blois częściej niż ich poprzednicy, a najstarsze części zamku w Blois, pochodzące z XIII wieku, zostały zbudowane właśnie przez nich. W średniowieczu Blois było siedzibą hrabstwa Szampanii, gdy ta przeszła do korony francuskiej w 1314 roku, tworząc prowincję Szampanii w Królestwie Francji.
W 1397 roku hrabstwo zmieniło właściciela, hrabia Guy II z Blois - Châtillon
podarował hrabstwo swojemu kuzynowi, księciu Ludwikowi I Orleańskiemu,
bratu króla Karola VI. W 1429 roku Joanna d'Arc uczyniła z Blois swoją bazą
operacyjną dla przełamania oblężenia Orleanu. 29 kwietnia przejechała ponad 56 kilometrów z
Blois, aby wyzwolić Orlean. To było jej największe zwycięstwo, dzięki któremu zyskała przydomek Dziewica Orleańska. W 1440 roku, po niewoli w Anglii,
książę Karol Orleański ( syn księcia Ludwika I ) zamieszkał w zamku w
Blois, a w 1462 roku urodził się tam jego syn, książę Ludwik II Orleański,
który później został królem Francji Ludwikiem XII. Tak po prawdzie to jedną z przyczyn nałożenia na głowę księcia z Blois francuskiej korony, było bliskie sąsiedztwo z Amboise. Kiedy w 1498 roku król Karol VIII zmarł
bezpotomnie w zamku Amboise, książę Ludwik II szybciutko przebył 35 kilometrów z Blois i hym... objawił się w majestacie, po czym został koronowany na króla Francji. Następnie poślubił wdowę po Karolu VIII, królową Annę
Bretońską, nie odczekując nawet roku. Księciu było spieszno do mariażu, bowiem Bretania nie była wówczas częścią Francji, to małżeństwo miało ją niejako Francji gwarantować. W 1499 roku na świat przyszła francuska królewna, Klaudia. To za sprawą małżeństwa Franciszka I i domina Claudia, filia Francie,
ducissa Britannie et Mediolani, unia Bretanii z Francją doszła do skutku.
Ludwik XII, jako ostatni
dziedziczny hrabia Blois, naturalnie ustanowił swój dwór królewski w rodzinnym
mieście. Król nie gustował w urokach miasta na Sekwaną, zdecydowanie wolał mieszkać na południe od Paryża. Raczej nie dlatego że było stamtąd nieco bliżej do włoskich państw, z którymi toczył ciągłe walki aż do czasu kiedy traktat z Blois, tymczasowo je wstrzymał w latach 1504 - 1505. Chyba po prostu w swoim dziedzicznym mieście czuł się najlepiej. Za jego panowania Blois
przeszło ogromną przebudowę, powstało wiele budowli
inspirowanymi włoskim renesansem, co widać choćby po średniowiecznym zamku, sprytnie przekształconym w renesansowy pałac. W mieście wzniesiono wiele pałaców dla
szlachty z całego królestwa, każdy przeca chciał być jak najbliżej dworu, blisko centrum władzy i wydarzeń. Jedna z takich szlacheckich siedzib, Hôtel d'Alluye , została
wzniesiona jako kopia pewnego włoskiego pałacu. Szczęśliwy posiadacz, Florimond Robertet, był królewskim ministrem na dworze trzech władców: Karola VIII, Ludwika
XII i Franciszka I.
Miasto także upiększano we włoskim stylu, pośród szachulcowych domów wyrastały fontanny, będące też ujęciami wody. Najbardziej znana z nich, Fontanna Ludwika XII znajduje się pod zamkowym wzgórzem, w centrum miasta. Pomysł był renesansowy, ale fontanna ma w sobie więcej z gotyckiego repertuaru ozdób, niż z nawiązań do modnego wówczas w Italii antyku.
Kiedy w 1515 roku zmarł Ludwik XII dla miasta skończyła się złota epoka, choć nie od razu. Francuski tron przypadł Franciszkowi
I, kuzynowi i zarazem zięciowi Ludwika XII. W 1519 roku król Franciszek
I nakazał budowę zamku w Chambord, niedaleko Blois, ale budowa trwała niemal do jego śmierci w 1547 roku. W międzyczasie Franciszek coraz częściej wyrażał
chęć przeprowadzki do Fontainebleau, bliżej Paryża i zaczęło się
opuszczanie Blois. Do 1539 roku znaczna część królewskich sprzętów została
przeniesiona z Blois do Fontainebleau. Niełaskawy był też dla miasta czas po Franciszku, wojny religijne to
konflikty wyjątkowo destrukcyjne. Wśród mieszkańców
miasta było wielu kalwinistów, w związku z czym w latach 1562 i 1567 miasto było
miejscem walk z katolikami. W 1562 roku Blois i Beaugency ,
zdobyte tuż wcześniej przez protestantów, zostały splądrowane przez
katolików. W 1568 roku
z kolei protestanci najechali i splądrowali Blois, zabijając wielu katolików, bo czemu nie. Zabito również duchownych, szarych wrzucono do studni ich własnego klasztoru. Oczywiście ograbiono
wszystkie kościoły, bo czemu nie.
W latach 1576 i 1588 król Henryk III, znany u nas jako Henryk Walezy, zwołał Stany Generalne do Blois, gdzie znalazł schronienie po powstaniu zwanym Dniem Barykad. Powstanie skończyło się kiepsko, książę Henryk I de Guise został zamordowany przed wigilią w 1588 roku, a w samą wigilię gniew króla dosięgnął jego brata, kardynała Ludwika II de Guise, który był arcybiskupem Reims, w którego katedrze koronowano władców Francji. Henio długo się odpoczynkiem od Gwizjuszy nie nacieszył, w sierpniu 1589 roku pewien mnich zatopił sztylet w królewskich trzewiach, w sytuacji krępującej ( dopaść kogoś na kibelku to nie tego ). Wskutek odniesionej rany Henio uświerkł, nawet lewatywa, ten super środek na wszystko, nie pomogła. Dla Blois jednak największe znaczenie miało odejście w tym mieście Katarzyny di Medici, w styczniu 1589 roku, tak jak Ludwik XII zwany był jako jedyny z królów francuskich ojcem ludu - Le Père du Peuple, ona była matką francuskiego państwa, jednym z najwybitniejszych francuskich polityków, kompletnie niedoceniona i szkalowana przez potomnych. To że udało się jej utrzymać Francję jako jeden byt z centralną władzą zakrawa na cud. Jej zięć, Henryk IV Bourbon był jednym z nielicznych, którzy ją doceniali. Dobry król Henryk nie pałał za to miłością do Blois, zdecydowanie wolał Fontainebleau i Paryż.Po przeniesieniu się dworu królewskiego do Paryża, Blois utraciło status rezydencji królewskiej, a wraz z nim związane z tym profity. W 1606 roku Filip de Béthune przekazał Blois swoją własność, wioskę Vienne-lez-Blois, na lewym brzegu Loary, czyniąc ją częścią miasta, znanego później jako Blois-Vienne.
W latach 1617 - 1619 w zamku mieszkała Maria di Medici,
żona króla Henryka IV, wygnana z dworu przez własnego syna, króla Ludwika
XIII. No cóż, niby królowa, ale znaczenia Blois nie przywróciła. W 1622 roku do Blois dotarła kontrreformacja i założono
Towarzystwo Jezusowe. W tym samym czasie zbudowano również kaplicę Świętego
Ludwika, obecnie kościół Świętego. Wincentego.
W 1634 roku Ludwik XIII wygnał z dworu swojego brata, Gastona, księcia Orleanu i
hrabiego Blois, który przeniósł się do miasta. W 1657 roku książę
założył szpital w Blois-Vienne, obecnie nazywany Résidence Gaston
d'Orléans a także sfinansował odbudowę Hôtel -Dieu. Pozostał w Blois aż do
śmierci w 1660 roku.
Za panowania Ludwika XIV Blois stało się niezależnym biskupstwem. Pierwszy biskup Blois w 1697 roku wybrał na swoją
siedzibę kościół katedralny Świętego Solennesa, zniszczony przez burzę i
odbudowywany w 1700 roku, dzięki
interwencji żony Colberta, która to niewiasta pochodziła z Blois. Nowy budynek
stał się katedrą w Blois i został poświęcony Świętemu Ludwikowi. Stary, gotycki kościół Świętego Mikołaja jakoś biskupowi nie pasował.
Pałac biskupi został zbudowany przez oficjalnego architekta króla
Ludwika XIV, Jacques'a Gabriela, tuż obok nowo wybudowanej katedry, na
terenie z widokiem na Dolinę Loary. Prace nad zagospodarowaniem
tarasowych ogrodów rozpoczęły się w 1703 roku i trwały prawie 50 lat.
Tzw. Ogrody Biskupie zostały po raz pierwszy otwarte dla
publiczności w 1791 roku. Ludwik XIV, Król Słońce, niemile zapisał się w pamięci mieszkańców Blois, po śmierci księcia Gastona Orleańskiego dosłownie ogołocił zamek. Budynek został całkowicie opuszczony i popadał w ruinę, do tego
stopnia, że w 1788 roku król Ludwik XVI rozważał jego zburzenie.
Budynek ocalał, gdy w jego wnętrzu ulokował swoją bazę Pułk Królewski
Comtois.
Dobre i to. W 1716 roku zawalił się średniowieczny most, odbudowa trwała do 1724 roku.
W 1814 roku Maria Luiza, księżna Parmy i żona Napoleona I, znalazła
schronienie w Blois, podobnie jak w przypadku Marii di Medici nie miało to wpływu na pozycję miasta. .
W XIX wieku Blois przeżywało nowy rozkwit. Po pierwsze pojawiła się kolej, po drugie przebudowywano miasto. Blois zostało w latach 1850 - 1870 zostało unowocześnione przez mera Eugène'a Riffaulta , który przyjaźnił się z baronem Georges-Eugène'em Haussmannem, tym, który przebudował Paryż.
Riffault nakazał budowę bulwaru oddzielającego nowoczesne górne miasto
( gdzie znajdują się katedra, Hôtel of Préfecture i Halle aux Grains ) od
średniowiecznego dolnego miasta. Utorował również drogę do budowy
bulwaru Daniel Depuis na zachodzie Blois. W latach 1862 -1865 zbudowano schody Denis-Papin na osi
odbudowanego mostu Jacques-Gabriel i alei Wilsona w Blois-Vienne. Robi do dziś wrażenie, podobnie jak Różany Ogród przy pałacu biskupim. Największe wrażenie robi jednak zamek, ale o tym to już w innym wpisie.