Wiosenności kwietniowe czyli Alcatraz wonieje

Dziś wielki czwartek ale mła jakoś tego specjalnie nie odczuwa że to już, zaraz i za chwileczkę święta będą. Pewnie dlatego że mła nie uskutecznia porządków ani się duchowo nie nastraja. Trudno jej się nastrajać kiedy co i raz do niej docierają info które ją z jednej strony śmieszą a z drugiej przerażają. No bo wicie rozumicie, ta cała nasza kwarantanna jest zarazem komiczna i straszna. Mła z jednej strony czuje się jak ta Kassandra co wieszczyła straszności a z drugiej strony na rechot jej się zbiera. Dziś mła nie będzie o strasznościach Wam pisać, wpis z cyklu my funny qurantaine,  sweet comic quarantine mła wypichci jako post "miesięcznicowy", dokładnie miesiąc po tym kiedy zamieściła w blogim wpisanko o naszej własnej zarazie.

Dziś będzie o wiosennościach. Pogoda piękna, choć zdaniem mła  deszcz przydałby się   "więcej niż bardzo" ( tak Małgoś mła odpowiada na pytanko mła czy  chce kawałek  czegóś słodkiego ).  W ogrodzie słodycz po całości, pachną zarówno   fiołki wonne jak i hiacynty. I to jest tzw. słodycz przyziemna, ponieważ zapach rozchodzi się z dołu. Słodycz odgórną zapewniają rozwijające się kwiaty magnoli i kwitnąca na całego Prunus pisardii. Mła dziś podejrzała swoje pachnące kaliny, ich pąki są już bardzo duże, jeszcze troszki i zacznie pachnieć w ogrodzie kalinowymi kwiatami. Hym... nie będzie to ani słodycz przyziemna ani odgórna, może to będzie słodycz pierwszo - piętrowa? Mła jest zachwycona że   w Alcatrazie  tak pięknie pachnie, po zimowych smrodach piecowych jej nosowi a za jego pośrednictwem  całemu jestestwu służy taka przyjemność. Poza tym to satysfakcjonująca mła gratyfikacja za jej łażenie koło cebulek, rozsadzanie fiołków czy nawożenie krzewów i drzew. Mła strawestuje klasyka a właściwie to klasyczkę - "Mła to się po prostu należy!". Na tych pachnących obłędnie hiacyntowych kwiatach, jak co roku pojawiły się pierwsze pająki kwietniki. Mrutek bardzo przeżywa ich widok, robią na nim takie wrażenie że natychmiast chcę się z nimi ( dobra, nimi ) bawić. Mła musi go zniechęcać spryskiwaczem. Mruciu spryskiwacza nie lubi i mści się  na mła podgryzając  ją znienacka w najmniej odpowiednich momentach ( np. wtedy kiedy mła akurat mówi   Gieni jaki to z  Mrutka dobry i grzeczny kotek ).

Powolutku kończy się w ogrodzie czas ciemierników, mła z  bólem serca będzie w tym roku cięła kfiotki do zera. Nic nie zostawi na rozsiew. W przyszłym roku chce mieć bardzo solidnie kwitnące kępy, siewek już jest całkiem sporo, więc obetnę ciemiernikowe  kwiaty dość wcześnie  żeby kępy się nie  wysilały na produkcję nasion. Zaraz po tej kasacji kfiotków nawiozę dobrze kępy, jak i te młode siewki ( znaczy takie, które mają ze dwa lata ). Z inszych bylinowych wiadomości to czeka mnie w tym ogrodowym sezonie dzielenie miodunek po kwitnieniu. Mła  się marzą miodunkowe łączki ale produkcja takowych z podziału kępy matecznej wymaga solidnej ilości wody. Hym... zdaje się że miodunkowe łączki  będą miały  cóś wysoką cenę. Jednakże miodunka w masie jest urocza, mła uprawia parę odmian i bardzo lubi te rośliny za niekłopotliwe "prowadzenie się" , wczesne kwitnienie i dekoracyjne liście latem. Przydałoby się też stworzyć  łączki z  brunner ale z  tym może być  kłopot bo zeszłoroczna susza obeszła  się z brunnerami znacznie bardziej okrutnie niż z miodunkami. Cóż, mła  zostaje praca z miodunkami i ułudką w charakterze wypełniacza dziurw. Mła ma nadzieję że może  tegoroczna wiosna nie będzie taka sucha jak ta  zeszłego  roku. Może to "zatrzymanie świata" będzie miało jakiś pozytyw, który przełoży się na klimat choćby lokalnie? Oby !

A to zdjęcie poglądowe dla Agniechy, te kikuty  wystające zza rodka to berberysy, ścięłam do 50 cm wysokości pędy które bujały do 4 metrów. Prawie  żem bohaterka, he, he,  he.

Izrael - Park Narodowy Beit Guvrin-Maresha.

Mła zaczyna wypisywać lokatorom formularze dotyczące dofinansowań do czynszu czyli robi pierwszy krok w stronę zażegnania kryzysu który mógłby być groźny dla tzw. "utrzymania  nieruchomości". Wielkich nadziei sobie nie robi bo nie ona jedyna wpadła na ten pomysł. Ech... Co ma być to będzie. Najważniejsze że ma już niedużo  do  zapłacenia  lekstrykowi, bo mła długów nienawidzi a gdyby miała problemy ze spłaceniem to wrzody żołądka, przełyku a kto  wie czy i nie innych części przewodu pokarmowego u niej gotowe. Dlatego mła nie bierze kredytów, za nerwowa jest.  Dziś mła  Was będzie usiłowała rozrywać bo widzi wszechogarniającą potrzebę odstresowania. Dobra, uciekamy stąd  do  miejsca w którym nie będzie  zawistowania i  zazdraszania ogródków, bo ogródków w tym wpisie ni ma. Będzie o podróży Dżizaasa. Tel Maresha to pozostałości biblijnego miasta Maresha z epoki żelaza, a także późniejszego miasta  idumejskiego które po 586 roku p.n.e znane było pod grecką nazwą Marisa. Arabowie zrobili z tego nazwę Marissa. Tel bądź z arabska Tell znaczy wzgórze, na Bliskim Wschodzie takie pagórki bardzo często kryją ruiny starożytnych miast. Ten Tel znajduje się w izraelskim regionie Shephelah, u podnóża Gór Judejskich. Po raz pierwszy Tel Maresha został rozkopany w latach 1898–1900 przez brytyjskich archeologów Blissa i McAlistera, drugi raz do kopania w tym miejscu w 1989 roku zabrał się izraelski archeolog Amos Kloner. Większość artefaktów z wykopalisk brytyjskich można dziś znaleźć w muzeach archeologicznych w Stambule. Obecnie wykopaliska stanowią część Parku Narodowego Bet Guvrin-Maresha i znajdują się na liście światowego dziedzictwa kultury UNESCO.

Maresha była jednym z większych miast Judei w czasach istnienia Pierwszej Świątyni i jest wymieniana wśród podbojów starożytnych Izraelitów w Księdze Jozuego, a później w Księdze Kronik jako jedna z fortyfikacji króla Roboama. Według mapy Madaba Maresha była miejscem "skąd przybył prorok Micheasz" w VI wieku p.n.e. . W wyniku buntu Sedekiasza przeciwko królestwu babilońskiemu i jego królowi Nabuchodonozorowi II, ten ostatni zajął królestwo Judy i źle się to skończyło dla mieszkańców Mareshy. Podobnie jak wielu innych Judejczyków mogli nad rzekami Babilonu opłakiwać Syjon. Znaczy trafili do niewoli babilońskiej. Puste miejsce w dogodnym punkcie długo nie mogło być takie "bez opieki". Zniknęli Judejczycy pojawili się Edomici, którzy dotychczas mieszkali na wschód i południe od Morza Martwego. Stąd, od rządów perskich i przez panowanie królestw hellenistycznych w regionie ( czyli w VI - I wiek p.n.e.), Maresha była częścią obszaru znanego jako Idumea, tak Grecy nazywali Edom. Maresha vel Marisa była głównym miastem Idumei, a wraz z podbojem regionu przez Aleksandra Wielkiego  została zasiedlona przez "emerytowanych" żołnierzy greckich, jak to było wówczas w zwyczaju. To był złoty okres dla Mareshy, greckie miasto otwarte na wschodnią kulturę. Żyli w nim zarówno Grecy, Sydończycy i Nabatejczycy ( ci od Petry wykutej w skałach ). Miasto w tym czasie przestało mieścić się w starych murach, wylazło daleko poza dawny Tel z epoki żelaza.  Maresha jednak zaczęła podupadać podczas powstania Machabeuszy przeciwko imperium Seleucydów w II wieku p.n.e..

Nie mogło być inaczej skoro miasto było wykorzystywane jako baza do walki z rebeliantami. Uważa się że po buncie i jego sukcesie, Jan Hyrkan podbił miasto w 112 roku.p.n.e i przymusowo nawrócił jego mieszkańców na jedynie słuszną wiarę ( taki plemienno - religijny   sport, zazwyczaj krwawy, uprawiano na tych ziemiach od niepamiętnych czasów ). W 63 roku p.n.e., w ramach porządków robionych w regionie przez Pompejusza, Maresha  została oddzielona od królestwa żydowskiego i wróciła do Idumei. W 47 roku p.n.e. Juliusz Cezar zaanektował miasto ponownie do Judei.  Maresha została ostatecznie zniszczona w 40 r.p.n.e. przez Partów w ramach walki o władzę między Hasmoneuszami a Herodem, który był synem nawróconego Antypatera Idumejskiego i był wspierany przez Rzymian. Po zejściu Mareshy ze sceny historii, sąsiednie idumejsko - żydowskie miasto Beth Gabra lub Beit Guvrin zastąpiło ją jako główną osadę na tym obszarze. Długo się to niby stołecznością nie nacieszyli jego mieszkańcy, dwa kolejne katastrofalne w skutkach bunty żydowskie przeciwko rządom rzymskim w I i II wieku n.e. spowodowały że miejskie życie na tym terenie niemal zamarło. Miasto odzyskało znaczenie dopiero na początku III wieku, kiedy to zostało ponownie ustanowione miastem rzymskim pod nową nazwą Eleutheropolis. Do czasu Euzebiusza z Cezarei ( zmarłego ok. 340 n.e. ) sama Maresha była już miejscem opuszczonym: wspomina  on miasto w swoim Onomasticonie, twierdząc że było ono "w odległości dwóch kamieni milowych od Eleutheropolis". W czasach nowożytnych w okolicach Tel Maresha wyrosła arabska wioska, zasiedlona przez Palestyńczyków. Nazywała się Bayt Jibrin, niestety została wyludniona podczas wojny arabsko-izraelskiej w 1948 oku. W roku 1949 na tych terenach założono kibuc Beit Guvrin. Większość ważnych archeologicznie obszarów starożytnego miasta  Maresha i Beit Guvrin czyli Eleutheropolis jest obecnie częścią Parku Narodowego Beit Guvrin-Maresha.

Park Narodowy Beit Guvrin-Maresha jest dziś nazywany często parkiem tysiąca jaskiń. Od groma w nim naturalnych dziur wykorzystywanych już w neolicie. Cysterny, grobowce, schronienia  dla ludzi i ich zwierząt - jaskinie są wielofunkcyjne, że się tak wypiszę. Niektóre  z nich są piękne tzw. pięknem naturalnym, inne poddały się ludzkiej manii zmieniania natury. Te drugie, często dziś dla nas nieczytelne, o nieodgadnionym przeznaczeniu albo też  będące "otwartą księgą"  jedynie dla archeologów. Dopiero kiedy człowiek sobie uświadamia że owe miejsca były "czynne"  niekiedy około 8000 - 6000 lat temu i to "uczynnione" nie przez anonimowe ludy tylko takie znane z nazwy a nie tylko z  tego że puchary lejowe wykonywały,  odczuwa gdzie jest. No a potem ta wielka historia, czyli taka która po sobie zostawiła ślad pisany, i to taki który odczytywany jest do dziś dzień i który  legł u podstaw kulturowej tożsamości  dużej części ludzkości. W takim  miejscu jak Beit Guvrin-Maresha strach kopnąć kamorek na drodze coby artefaktu wiekowego nie uszkodzić, po prostu łazi się po "rozdrobnionej"  na kamory i pył historii. Oczywiście na terenie parku nie tylko jaskinie robią za atrakcje, co  jakiś czas można  się natknąć na ruiny na powierzchni. Właściwie każda kupa kamieni  to jest cóś -  a  to domostwo w którym życie kwitło cóś tak kole trzech tysięcy lat temu, a to amfiteatr z czasów rzymskich albo coś co kiedyś było częścią bizantyńskiej świątyni. Mła nie będzie wymieniała wszystkich archeologicznych stanowisk ani bardzo szczegółowo się nimi  zajmowała bo jej się wydawa że to  trochę tak jakby rozwarstwiała smaczny tort i analizował z czego ten kremik i jak biszkopcik upieczono zamiast cieszyć się smakiem ciasta.

To miejsce od tak dawna zmienione przez cywilizację, smakowane w całości  nabiera niepowtarzalnego uroku. Dla mła,  myślącej i czującej się  po polsku, cząsteczki narodu słowiańskiego dla którego historia pisana zaczęła  się ledwie lat temu tysiąc lat z maleńkim haczykiem (  w bajki o Lechii Wielkiej mła  nie  zawierza ), taki wielowarstwowy przekładaniec ma wiele do zaoferowania. A może to geny  "obce" tak ją mile do tych starożytności nastrajają  ( choć u mła to większość tych  genów powinna powodować ślinotok na widok okolic Wielkiego Muru Chińskiego )? Jak by tego nie analizować to mła widzi w tym, kawałku dawnej Judei, która zarazem była Idumeą by potem być jeszcze paroma innymi miejscami, coś wielkiego, ślady początku drogi którą przyszło przebyć wszystkim nam mieszkającym w Europie, ale także i drogi sporej części  ludzi, którym przyszło mieszkać na innych kontynentach. Poczucie wspólnoty znacznie wykraczające poza to, jakie człowiek może odczuć oglądając greckie czy rzymskie zabytki rozsiane po Europie. Głębsze bo starsze, odwołujące się do  czasów  kiedy kosmologia i mity były jedynym tłumaczeniem świata, o  filozofii nikt jeszcze nie słyszał i dopiero tworzyliśmy pismo. Miejsce wędrówek ludów, korytarz między dwiema najstarszymi cywilizacjami ludzkości, nadal bijące źródełko  naszej tożsamości.

Codziennik - ogródkownik kwarantannowy

Ponieważ rzundzące majo w doopie zdanie mła na temat wyborów to mła ma w doopie zdanie rzundzących na temat przesiadywania przez mła w domu . Skoro można głosować w jakokolwiek sposób w zapowiadanym szczycie tzw. pandemii to można i inne rzeczy robić i od razu się mła przypomniało że te ichnie rozpurządzenia majo tzw. delikty i wogle to te administracyjne kary w żadnym sądzie się nie ostaną a odszkodowania z tytułu nieprawilno  stanowionego prawa mogą być całkiem pokaźne. Nasze rzundzące właśnie zapadły na cóś co niedopry Książe Ludwig Niegodziwy określał jak "słowna sraczka, ja, ja".  Nasze gwiazdy zarzundu majo sraczkę legislacyjną, obawiam się że węgiel, nawet ten miał z ARM cinżko zakupowany za nasze pieniędze, nie zatrzyma tego pseudo prawnego durchfalla. Korek by się jakiś przydał i sole czeźwiące bo zarzund wyraźnie oczadział. Mła paczy i podziwia bo pierwszy raz widzi jak partia populistyczna  od populusa się odkleja i rżnie tę gałąź na której siedzi. Ostatnie takie granie w dupniaka  miało miejsce pod koniec trwania III Rzeszy, tam też się wówczas  zazundzający odkleili od realu. Mła normalnie boi się wchodzić na portale info bo nie wie co  zarzund jeszcze wymyśli. No jednego do tej pory nie wymyślił - obniżenia na maksa pensji członkom zarządów spółek skarbu państwa. Taa...

Mła udała się do ogrodu gdzie są już ptaszki, trzmiele, motyle i koty, nie ma natomiast koronawirusa wielkości skurwonka bo ten siedzi w szpitalach i domach starców ( a jednak się myliłam, włoski scenariusz  ze staruszkami z domów  starców musowo przerobić trza, szczęśliwe staruszki które się nie załapały do domów słonecznej starości ), pilnujo go tacy z długo bronio co wyleźli na ulice ( będą strzelać do koronnego jak zechce  gdzieś wyleźć, choć moim zdaniem szkoda amunicji bo przeca można konsekrowanymi dłońmi zarazę nakryć i z powrotem do szpitala albo jakiego DPS  wrócić, żeby dalej mogła  staruszków i tych ze słabszą odpornością albo zwariowaną immunologią kosić ). Mła  nie sądziła że zobaczy we swym życiu uzasadnione spieprzanie przed medycznymi jako tymi co mogą zarazić. Dziś na własne oczy widziała i dobrze że ma ogródek jako miejsce relaksacji bo ją wzięło i zatchnęło. A w ogródku mła w ramach uspokojenia  po zatchnięciu wykonywała relaksacyjne prace porządkowe. Najpierw mła myślała że zajmie się bukszpanami  ( trza ciąć, pryskać, nawieźć ) ale zamiast do bukszpanów dorwała się do berberysów. Parę lat zabierałam się do cięcia berberysów kanadyjskich ale kombinowałam  jak ten koń pod górę   ( przyznawam się bez bicia ) żeby to jakoś odłożyć, przełożyć a najlepiej to zwalić na kogoś tę niewdzięczną robotę. Dziś postanowiłam wziąć  sprawę berberysową na klatę, bo w końcu któś cóś na klatę w tym kraju brać musi. Były w robocie  nożyce , była używana piła, były też użyte ochronne rękawice spawacza i płaszcz zwany gestapo. Maseczki nie założyłam ani przyłbicy, berberys to nie ten rodzaj grozy ( choć znam takiego co mało oka nie stracił przy okazji nadziania się  na berberysowy  krzew  ). Mła  się przyznawa że bo pocięciu berberysów wzięła i padła. Kłania się siedzenie zimowe w domu, brak wakacji, kwarantanna.

Mła postanowiła nie padać na twarz kontynuując prace porządkowe tylko  odpocząć  wśród hiacyntowej woni i dokwitających ciemierników. Jutro też jest dzień, a potem pojutrze itd. . Najważniejsze że mła się  do ogrodowania zabrała. To znacznie przyjemniejsze niż przedświąteczne mycie okien czy wyczynowe urządzanie prania z prasowaniem. Ruch na powietrzu, nawet takim jak dzisiejsze ódzkie jest dobry  i bardziej człowiekowi służy niż siedzenie w domu. Kretyńskie zarządzenia panikującej władzy  ( to że tzw. lud panikuje  to mła  rozumie ale władza, która  wybory ma urządzać tak panikować nie powinna  ) nie zmienią faktów. Taa... Mła sobie kawę zaparzyła, wyciągnęła piankę do pielenia i położyła na  niej poduchę a potem zasiadła na tym ustrojstwie, piła kawę, podchlewała skonfiskowane  Małgoś sąsiadce  ciastka ( "Te bezy są prawie bez cukru!" ...  a ja jestem księżną persko - luzytańską, słodycz była  dokładnie taka  jak przy bezach być powinna ) obserwowała ptaki. Potem przyszły do niej koty zwabione jej bezruchem i były tzw. karesy  i międolenia a nawet podrapywanki.  Mła naprawdę odpoczęła. Z innej beczki, dzisiejsze fotki z ogrodu są przyziemne, no bo teraz najfajniejsze rzeczy dzieją się blisko gleby.

P.S. Mrutek trenuje swoje słynne spojrzenie à la Rudi Valentino a Szpagetka ułożona nielegalnie w pościeli prezentuje "fatalną" urodę à la Apollonia Chałupiec, tego... ten... dziki powiew ze stepów.