Marcowanie

Siedzę  dziś  w domu  jak  na  szpilkach czekając na  telefon od  Tatusia, który  miał  być  już wczoraj  konsultowany  anestezjologiczne ale  się na  anestezjologa  nie  doczekał. Tatuś szczęśliwie  jeszcze  cierpliwy, może  dlatego że  w nemocnicy trochę  odpoczywa  od  małych (  znaczy  od  wnucząt  i  kociąt ).  Mam  nadzieję że anestezjolog  się  znajdzie zanim  tatusiowy  zapas  cierpliwości  się  skończy. Zabieg  nie  z  tych ratujących życie  co  raczej  poprawiających  jego  komfort i  kto  wie  co  Tatusiowi  może  wpaść  do głowy (  na  ten  przykład  wyjście na życzenie  własne ). W  związku  ze  związkiem  mła nie porozmawiawszy ze swoją przyjaciółą  Doro, nie pojechawszy ze swoją  drugą przyjaciółą  Mamelonem  do ciemierniczej szkółki (  ale  Mamelon  szczęśliwie wdzwoniła   się  między  wódkę  a  zakąskę i zakupy  zostały  uczynione )  i  jeszcze  paru  rzeczy  nie  zrobiła. Za  to  w  nocy  jak  spać  z  nerwów  nie  mogła  to kompulsywnie obejrzała    serial  o  nowym  papieżu (  sztuka  dla  sztuki, sezon   pierwszy był  lepszy  choć w drugim  są  perełki, np.  rozmowy   nowego  papieża z Sharon  Stone czy  Marilyn Mansonem )  a potem  połowę  szwedzkiego  serialu  z  lapońskim  wątkiem  kryminalnym. Mimo  zarwanej  nocki  mła  cóś  nie jest  śpięca  bo  nerwy  ją   trzymają. Mła  ma  nadzieję że jeżeli  nie  dziś  to  choć   jutro anestezjolog    Tatusia  nawiedzi i  do  czwartku  sprawa  się  wyjaśni.

Pogoda  i ndyjska, znaczy  czasem słońce czasem  deszcz. Mła  się  wbiła  w  króciutkie intermezzo między  opadami i  poleciała  focić kwitnienia  w  ogrodzie.  Oczywiście na  foceniu  się  nie  skończyło   bo  sekator   kusił i  mła  troszki (  naprawdę  troszki, ze  20  minut  wszystkiego ) w  ogrodzie  porobiła. Jest  dość  ciepło w  dzień  i  mimo  chłodnych  nocy widać  już  prawdziwą wiosnę. Rozwija  się  coraz  więcej  ciemiernikowych  kwiatów, zaczynają masowo  kwitnąć  krokusy (  choć  zdaniem  mła  to   kwitnienie  jest  nadal  cóś  cieniutkie ) i   powoli  dokwitają  śnieżyczki  przebiśniegi.  Mła   postanowiła że w  tym  roku  rozsadzi  swoje odmianowe przebiśniegi 'Viridapice' ( na  ostatniej  fotce  zamieszczonej  w  tym  wpisie  jest  kfiotek   tej  odmiany )  bo  chciałaby mieć   je i   na  innych  stanowiskach  w  Alcatrazie. W  ogóle  to  u   mła  śnieżyczki  przebiśniegi  się  sieją, co  i  raz  mła  napotyka  pojedyncze kwiatki  Galanthus  nivalis. Kusi  mnie  żeby  zrobić  z tych  pojedynczych  siewek  grupę  ale  wiem   że  najlepsze są  te  stanowiska  które  roślina   sobie  sama  wybierze, więc   może ja  z  kolei  wybiorę  opcję cierpliwego  ogrodnika czyli  takiego  który  czeka  aż  z  pojedynczych przebiśniegów  zrobi  się  grupka  przez   przyrost  cebulek.

Na  fotce  obok  macie   zapodaną  sieweczkę urodną, kfiot ma  na  pewno  dużo  wspólnego z moimi  odmianowymi  ciemiernikami, mła  zauważyła u  niego  malutkę kryzkę wokół  pylników. Wylazł  z  pewną  taką  nieśmiałością ale  mła jest pełna  dobrych  przeczuć  kiedy  na  niego  patrzy. Myślę że  to będzie  miła  dla  oka  kępa, bo  siewka  dobrze  rośnie  i  szybko  zakwitła. Na  fotkach  powyżej  stara  gwardia, efekt  szalenczych  zakupów  sprzed  paru  lat (  dopiero  teraz  zaczynają  dobrze  kwitnąć, ciemierniki  marketowe  prze  to  wypędzenie do  niemożebności, tak  potrzebne  by  klienta  na   kfiotki  zwabić, później  się  adaptują  do  warunków   ogrodowych niż  ciemierniki uprawiane  w  szkółkach na  taki  zwyczajny  szkólkowy  handelek ).  O  Mrutkowym  bromansie i  ekscesach  dziefczynek  napiszę   w  innym  poście, bo  to  jest  dopiero  marcowanie! Zasługujące na  osobny  wpis.

Po styczniu, po lutym, po zimie...

Mła  mimo  chęci ogrodowania  musi  siedzieć  w  domu. Po   pierwsze to  aura  ogrodowaniu  nie  sprzyja a  po  drugie  mła  czuje  że  posiada tzw.  korzonki  w  stanie   z  lekka  zapalonym. Troszki  ją  pobolewa   i   nie  chciałaby żeby  troszki  zamieniło  się  w  bardziej.  W domu  zajęcia  z  kombinowania  z  wakacjami, bo raz to  mła ma problem  samolotowy, dwa ona  jak  ona  ale  Mamelon to  lubi podłapać co  modniejszego  wirusa.  Co  prawda  Mamelon  może  go  podłapać  na zakupach  w  sklepie osiedlowym ale kto  wie  czy    ten  przywieziony nie   będzie  lepszej  jakości, lepiej  na  zimne  dmuchać bo Mami  wszelkie infekcje  przechodzi   z  przytupem. No  więc  siedzimy, śledzimy  i  uzgadniamy terminy co  idzie  nam  ciężko bo  do  tanga   to  w  naszym  przypadku  trza  więcej  osób.  No  i  się  wnerwiamy  "bo  już  witałyśmy  się  z gąską" a Mamelon  to   konkretnie  z  krewetkami . Zawsze  to  dodupnie  jak  się  człowiekowi plany  sypią a plany  wypoczynkowe  się  sypiące  to  w  ogóle  kaszana  po  całości. Mła  z  tego  wszystkiego aż  sobie  pocieszkę  ( zdjątko drugie  poniżej ) musiała  nabyć  za  całe  7  peelenów, tak  ją  gryzła ta  kołomyja  wakacyjna. Ona  już  łaziła  i  zapach  gelsomino  wdychała, tarroco kilogramami  jadła, moscato  w  stosownych  ilościach  spijała a  tu  dupanda.  Urlaub będzie  miała  krótszy i  z  obostrzeniami co ją łagodnie  do  świata  nie  nastraja (  Mamelon  jest  wnerwiona w znacznie  większym  stopniu  niż  mła, czemu  nie  należy  się  dziwić ).

Mła  się  przyzna że  nie przepada jakoś  specjalnie  za wypędzonymi   pierwiosnkami "niskopodłogowymi".  Pierwiosnek  bezłodygowy  Primula  vulgaris  w  wersji  marketowej, zwanej    mało  elegancko  oczojebną ,   to  nie  jest   akurat  to  co  kojarzy  jej  się z wiosennymi  radościami  ogrodu.  Te  olbrzymie kwiaty, znacznie  większe  niż posiadają porządne  ogrodowe  pierwiosnki,  rażą mła  swoją  sztucznością. Coolorki  też  najczęściej   są  agresywne  bo  pewnie  takie  są  pokupne. Mła  postanowiła że  po  kwitnieniu  podzieli swoje  bezłodygowce  i  posadzi  je  w  gruncie.  Może z czasem zaczną  przypominać zwyczajne a nie pędzone pierwiosnki  ( o  ile  żywota  nie  zakończą  jak  to  się  zdarza marketowym  wypędkom ).   Może  coolorek  w  gruncie będzie  bardziej  subtelny? Kto  wie?

Ciemiernikowo nic  nowego  się  nie  dzieje, zimne  noce  nie  sprzyjają  rozwijaniu   się  kwiatów.  Kwitnie  to  samo  co  kwitło  w  zeszłym  tygodniu. Pojawiły  się  co  prawda  pąki  nowych  siewek  rosnących wśród  kępek  konwalnika 'Nigrescens' ale  potrzeba  przynajmniej  tygodnia żeby  z  nich  się  rozwinęły kwiaty. Cyklamenowo  to  mła  miała  chwilę  wielkiego  zazdraszczania, zajrzała  była  bowiem  wirtualnie  do  ogródka  coolegi  Sonaja  a tam  po  prostu  cyklameny  dokładnie  takie  jakie  jej  zdaniem  być  powinny.  Nie  jakieś  tam  pojedyncze  kfiotki  rozsiane   na  dużej  przestrzeni  jak  to w  Alcatrazie  ma  miejsce, tylko zwarte  kępy, cała  masa  kwiatów.  Zazdraszczanie  mła po  oblookaniu  takiego  cudu  ogrodniczego  mało  co  a przeszłoby  w  fazę  zaprawionej   żółcią  zawiści a  wiadomo  że od  tej  fazy  do  chęci  uzbrojenia się  w  szpadelek i  wykonania  napadu  na  cudzy  ogródek jest niebezpiecznie  blisko. No  cóż, pozostaje  mła  zadowolić  się tym   co  jej  cyklamenowego kwitnie .

Z uprawą  cyklamenów  w  Alcatrazie  może nie jest  optymalnie  ale jakoś  jest, natomiast  tegoroczne  krokusy    jakością kwiatów  mła nie  powalają.  Pomijam  że  szybciej  zakwitły  te  w  gruncie  niż te  uprawiane na  parapecie,  to  wszystkie  te  kfiotki, Panie  tego, jakieś wypsiałe  takie, chudziuteńkie. Zdziwne  to  troszki  jest  bo  takie śnieżyczki  przebiśniegi  wylazły całkiem  porządne, kwiaty  wymiarowe (  nawet  jeden   kfiot  Galanthus  elwesii się wziął  i  pokazał ) i długo kwitnące. Nie  wiem  czy  to  deszcze, czy  zbyt  wilgotna  dla  cebul  gleba ale  tzw.  krokusy  botaniczne są  cieniem  samych  siebie. Oj, nigdy  nie  można   mieć  wszystkiego! W  roku  w  którym  siewki  cyklamenów pojawiają  się  co  i  raz  wśród opadłych  liści  kasztanowca, krokusy są  mało  udane.  W  Alcatrazie i  tak  z  kwitnieniem  krokusów   nie  jest  jeszcze  najgorzej, w  ogrodzie  Very  łany  krokusów  zostały  po prostu  rozmyte przez  intensywne  opady. Mam  nadzieję że  u  mnie  deszcze będą  raczej    z tych kapuśniaczkowo nieustannie  padających  a nie wodogrzmotowe. Przeca cały  sezon  wczesnowiosenny cebulowy  dopiero  się  zaczął. Zresztą  nie  tylko  kwiatom  roślin  cebulowych  gwałtowne  deszcze nie  służą, drobnica  bylinowa też  się  rozmywa kiedy  z  nieba  leje  z  siłą  wodospadu albo  tylko  pada  solidnie  ale  za  to  długo. Wiem, marudzę, deszcz  jest  naprawdę potrzeby  ale ogrodnicy  już  tak  majo że  sobie  lubio  powybrzydzać.

Koty  przyszykowane  już  do  wiosny, czarnule  tak  niegrzeczne że nawet  nasze  kamieniczne  psy  się  przed  nimi  salwują  ucieczką. Okularia  usiłuje  odbijać kawalerów  Mrutkowi  czego  skutkiem  są  scysje Mrutiego  z  przyjaciółmi.  Ostatnio  Mruti  co  prawda pokłócił  się  z  Pasiakiem  nie  o  względy  Okularii a o   kawałek  słoninki wywieszonej dla ptoszków w grudniu, kiedy  jeszcze  myśleliśmy że  będziemy  mieli  cóś  na  kształt  prawdziwej  zimy. Nie  chodziło  o  to żeby  słoninę zeżreć  ( zarówno  Mrutek   jak i  Pasiak  brali ten  kawałek  świninki  do  paszczy  z  wyraźnym  obrzydzeniem ) tylko  o  to  żeby  ją  posiadać i  afiszować  się  z  tym  posiadaniem.  O  prestiż  znaczy  poszło. Mrutek  po  tych  nieudanych próbach  zagarnięcia ochłapu  (  Pasiak okazał  się  być  bezczelnym  kocurem ) naprawdę  solidnie się  obraził - Pasiak  za  oknem  prosząco się  wydziera  a  Mrutek  udaje  że  nie  słyszy  i  ani  myśli  wyjść   do  kumpla. Złośliwie   siedzi  na  wewnętrznym  parapecie  za  zamkniętym  oknem  i  patrzy  przez  przezroczystego dla niego Pasiaka, celowo nie  widząc  jego  póz  zachęcających.   Ignorowaniem  Mrutek  postanowił  Pasiakowi  pokazać jego  miejsce. Faworyzuje  za  to  niejakiego  Pysia i Ocelota  2. No  a  Epuzer  to  w  ogóle  inna  bajka bo  Epuzer jest  wzorzec męski, znaczy  samczy. Teraz kocie  fotki. Najsampierw  ogrodowe.  Na  pierwszej  poniżej Szpagetka  wykryła  szkodnika  bukszpanowego ( niestety, będzie  oprysk  bo  inaczej  się  nie  da ). Zwróćcie  uwagę na  wściekłą minkę ( właśnie  przygotowywała  się  do  ataku  na  Sztaflika -  atak  rzecz jasna  z  rykiem "Mamo  ratuj, biją  Szpagetkę!" -  jej  stary  numer, zawsze  jak  atakuje  to  ryczy  że  to  ją  biją ) i  najmodniejszy  fason  ogona "na lwa" (  ci  którym  ogonek  Szpagetki  przypomina  szczurzą końcówkę  będą  mieli  wysyłane  złe  fluidy ) .

Teraz  Mrutek  robiący  słoneczny  patrol i  lokalizujący Okularię (  hym... jeszcze  jedną przyczyną nie najwyższej  jakości  krokusowych  kfiotów są  rabatowe zabawy Mrutiego  z  Okularią ).

A  to  Mruti  i  Sztaflik  próbujący wyłudzać  żarcie , na pierwszym zdjątku  poniżej  pierszoplanową osóbką kocią jest  Sztaflik  a  Mrutek  udaje że nie  interesuje  się  krokusami ( czytaj  kocią  trawką  ).  Na drugiej  fotce  poniżej Mruti na  lewo   Sztaflik  na  prawo, po  wyłudzeniu. Aha, Mrutek  przesyła  Madce Tymczasowej Beni pozdrówka  z  buniolami i  zapewnienia że zachowuje się  jak  ten  anioł. No  dobra, czasem  jak  upadły  anioł ale  taki  o  złotym  sercu.

Ciemierniki, ciemierniki!

Ech, jak  to  się  wszystko  zmienia! Jeszcze nie  tak  dawno  mła zawzięcie  polowała  na   odmiany  ciemierników o  zwiększonej  liczbie  płatków.  Jakiekolwiek  to  by  płatki  nie  były. Mła  nie  oglądała  się  czy  one  bardziej  kształtu  okrągłego  czy  trójkątnie spiczaste, liczyło  się żeby  kwiat  ciemiernikowy  był płatkami  należycie  wypełniony.  No  i  coloor  się  liczył, coloor  przede  wszystkim. Jak  już  na  Ciemiernikowszczyźnie  sporo  ciemierników  pełnokwiatowych  zaczęło   rosnąć to  we  mła  się  wybrzydzanie wzięło  i  zalęgło. Płatki takie majo  być  a  nie  inne, takie  a  takie  ma  być  ich  ułożenie i  w  ogóle trza  zrewidować stosunek  do  pełnokwiatowych  odmian. Później  przyszła  fascynacja ciemiernikami  o  kwiatach  w  typie  daliowym   i  anemonowym.  Jeszcze  się  utrzymuje  ale  mła  cóś  czuje  że to  ostatnie  podrygi  owego  zauroczenia. Bo  dziś  dla  mła ważna  zrobiła  się  wielkość  kwiatów   i  obfitość  kwitnienia. Co jej  tam  po pełnokwiatowych  odmianach  skoro  nie  kwitną one  aż  tak  spektakularnie  jak nówki o  kwiatach  dochodzących  do  10  cm  średnicy albo  te  obsypane  do  niemożliwości drobniejszymi  kwiatami.   Oczy  rwie i w  ogrodzie takowych  cudów  przeoczyć  się  nie  da!

A pełnokwiatowe, choć  cudne  i  urodne  jakoś  w  warunkach  Alcatrazu aż  tak  obficie  nie kwitną. Sa  przedwiośnia  kiedy  zdarza  się że kępa  ciemiernika  o  pełnych  kwiatach kwitnie    solidniej  ale  na   ogół nie  są  to  kwitnienia  powalające ilością wyprodukowanych   kwiatów. Zresztą  sami  zobaczcie -  powyżej  macie  na  fotkach urocze  kfiotki  ale  sama  kępa  na  zdjątku  poniżej  nie wygląda  szczególnie  imponująco. Jej  kwiaty ( na szczęście nie  są  z  tych  smętnie  zwisających )   osiągają  jakieś   5 - 6 cm  średnicy.

Roślina na  fotce  poniżej   produkuje  nieco  większe  kfioty  ale za   to  po  roku  siedzenia  w   gruncie ma  tylko  dwa    pędy. No, tempo  wzrostu i przyrostu  cóś  nie  powala, oględnie  pisząc. Jak  na  razie  ten  ciemiernik  to  bardziej  odmiana  fotkowa  niż  ogrodowa. Przy  okazji, zwróćcie  uwagę  na  Mrutiego, który  miał  wczoraj  urodzinki ( Piesa  doniosła bo  się  wywiedziała  od  Beni czyli  Madki  Tymczasowej ). Mrutello obserwował  Pasiaka , któren  się  do  niego  był  umizgiwał   mimo  obecności  mła  w  ogrodzie.

A na  fotkach dwóch  powyżej  i  jednej  obok są  cud  urody  ciemierniki które pojawiają  się  u  mnie  corocznie  i  dają  obfity  samosiew. Nabyte  w  miejscach  różnych  jako  ciemierniki  orientalne ( tak  po  prawdzie to  Helleborus x hybridus ) co  roku  cieszą  oczy  i  nie  wymagają  specjalnych  zabiegów. Poniżej  migawki  z ogrodu  Mamelona, u  niej  zakwitły już  HGC po  całości.  Piękna  'Lem 100' Madame Lemonnier' i ' Prince Red'. U mła w Alcatrazie kwitną głównie  wcześniejsze odmiany (  przedostatnia  fotka )  ale powolutku  i  jej później  kwitnące  HGC pokazują  pąki. Mła  nie  tai  że  marzą  jej  się  łany  z  tych  ciemierników. Mamelonowi  też   się  marzą. Sławencjusz  wzdycha, on  już  czuje  że mimo  wczesnej  pory kroi się  wyprawa  do  szkółki.

Marsjanie uprowadzają zwierzęta domowe czyli świat w okowach paniki

Jak  wiecie  drogie Blogoczytaczki  i  drodzy  Blogoczytacze ulubionym  powodem do  paniki  dla  mła   są  wiosenne  przymrozki w  kwietniu, sytuacja  naszej  energetyki  oraz  postępujące  od  lat  stepowienie  kraju. Wszystkie insze strachy  nie  mieszczą się w zjawisku  pod  tytułem  panika. Rządowe ustawki, opozycyjne  gierki, teatrzyk wystawiający   przedstawienie "Polityka  dla  mas i intelektualnie sprawnych inaczej" kręcą  mła  tyle  o  ile, tzn. mła  jest  świadoma że  tak  naprawdę  wszystkie  primadonny  i  inne  primabalerony politycznego teatrzyku   pograją  sobie   na  tyle  na  ile  będzie  pozwalała  im  cena  chlebka  i  cena czegóś  do  tego  chlebka. Jak   będzie  za  wysoka   to  publiczka zdejmie  przedstawienie  i zażąda zmiany  obsady albo żeby  było  weselej,  wystawienia inszej  sztuki. Mła  się  czasem populta kiedy  aktorzy  teatrzyku  zaczynają  wierzyć że  oto nie  grają  a są   Juliuszem  Cezarem, Hamletem  czy Henrykiem IV na  łowach, ale  w  głębi  duszy  mła  wie że  tylko  para   z  niej  ujdzie  bo  dla  przedstawienia  nie  ma  to  znaczenia.  A  nie ma  dlatego że cud rozmnożenia  chleba w  Kafarnaum  jest tak  naprawdę nie  do  opanowania przez  politycznych mimo tego że  są oni od  podaży i popytu  na  chlebek zależni.  Polityczni jak  niby opanowują mnożenie  chlebka  to  zawsze  na  krótko i  to  żaden  cud  bo  odbywa się  czyimś  kosztem. Niestety  wiara  w  to że  się  jest  Juliuszem  Cezarem przedstawieniu nie służy, kończy  się  szkodami  dla  widzów, teatrzyku oraz wszechświata i dlatego  wszelkie  przejawy  podejścia  do  granej  postaci  w  stylu szkoły  Stanisławskiego powinny  być  natychmiast tępione  przez  inspicjenta  i  suflera. Dla  dobra  przedstawienia. Wracając do paniki, mła  znaczy spektakl  polityczny ogląda, nawet  przeżywa ale  ciągle  wie  że to  nie jest  tak bardzo naprawdę. a  jak  nie  jest  naprawdę to  panika  nie ma  się  gdzie  zaląc. Może lekki straszek co najwyżej i to  taki ustępujący fali  wkurzenia.

Za to mendia  usiłujo  mła straszyć na poważnie. Współczesne mendia  cóś nie  lubio myślenia, one  się  trochę  robią  jak  ten  teatrzyk. Emocje, emocje i  jeszcze raz  emocje. Nieważne  czy  to  co je  wywołuje  ma  podstawy  w  faktach  czy  nie, przekaz  ma  być  emocjonalny. Jak polityk  wygłosi  przemówienie  wyciskające  łzy z ócz  to  mendia  będą  z   nim  płakać zamiast  odrzeć  je  z  emocji  i  przedstawić "na  czysto", bez  szumów  uczuciowych. Jak  młodziutka  aktywistka walczy  w  słusznej  sprawie to  mało  cóś  głosów że słuszność  sprawy nie  usprawiedliwia  w  niczym wciągania dzieci w politykę. Mła z  doświadczenia  wie że  każda indoktrynacja  dzieci  jest  zła, każda. Wychowanie  a  indoktrynacja    to  nie  jest  to  samo, Hunwejbina się  nie  wychowuje do  samodzielnego  bytu tylko  indoktrynuje  w  określonym  celu. Niestety  prawdziwe jest to że  każda  słuszna  sprawa  w  którą angażowano  dzieci okazywała  się  wielkim  ludzkim  syfem.  Mła to  wie  a  mendia  jakoś  nie  chcą  wiedzieć i  grecizm  się  szerzy  zamiast  myślenia.   Emocje  po  raz  kolejny a  nie  choćby cień  próby  intelektualnego  zmierzenia  się  z  tematem. Tylko czekać aż się wytworzy antygrecizm z jakimś inszym cudownym dzieckiem, z bezmózgą emocjonalnością w tle. Obecnie na  tapecie mamy  zarazę.  Mendia  kwiczą ze  szczęścia -  dyskretnie  wplecione  fake  newsy, dane  z  dupy, słuszne  skądinąd  podejrzenia  wobec  chińskich  władz przeplatają  się  z  informacjami typu "wymarli  wszyscy  oprócz  naszego  korespndenta", zdroworozsądkowymi zaleceniami  WHO, rzetelnymi  statystykami. Mój  boszsz... to  nie  przypomina w  niczym normalnego  obiegu  informacji, to  natłok info bez  selekcji podawany  ludziom  z  których  większość  tej  selekcji  sama  z  się  zrobić  nie  umie. Mła  to  zaczyna  przypominać  horror ale  nie  ten  zarazowy  tylko  ten  o niebezpieczeństwach  epoki  informatycznej. Mła  czeka  kiedy  mendia  głównego  nurtu  zapieją że  Marsjanie  uprowadzajo zwierzęta  domowe, to  będzie  dla  niej  znak  że  należy  się  odciąć  od  sieci, wynieść do lasu  i  żyć  zbierając  runo leśne i  polując  na  myszy.

Dzisiejszy wpis jest ozdobiony karnawałowo, wszak to ostatki. Włoski artysta Giandomenico Tiepolo ( 1727-1804 ) był jednym z dziewięciorga dzieci wielkiego XVIII-wiecznego mistrza weneckiego, Giovanniego Battisty Tiepolo ( 1696-1770 ). Pierwszą połowę życia spędził u boku ojca, ucząc się rzemiosła. Gdzieś tak po roku 1770, kiedy jego ojciec zmarł w Madrycie, sztuka Domenico stała się wyjątkowa, szczególnie dzięki trzem wielkim seriom lawowanych rysunków piórkiem. Za arcydzieło uchodzi "Divertimento per li regazzi" ( "Rozrywka dla dzieci" ), znany również jako seria "Punchinello". Cykl składa się ze 104 podpisanych i ponumerowanych stron (oraz strony tytułowej przechowywanej obecnie w Muzeum Sztuki Nelsona-Atkinsa w Kansas City ). Powstał w latach 90 XVIII wieku, opowiada o życiu Punchinello, garbatego ktosia z długim nochalem, postaci rodem z commedia dell' arte. Punchinello było inspiracją dla brytyjskiej postaci marionetkowej Punch, z duetu Punch i Judy.